|

روزهای برفی كولبرها

داریوش مؤدبیان

چرا باید نوجوانان و جوانان کولبری کنند، آن هم در شرایطی سخت که جانشان را برای یک لقمه نان به خطر بیندازند؟ این سؤال هر‌یک از ماست. چرا در کشوری که سرمایه دارد و به‌اصطلاح سرمایه‌های زیرزمینی و ملی دارد، نان‌درآوردن باید سخت باشد؟ چرا باید فرزندان پاک این سرزمین راه‌های پرخطری را بروند و خودشان را به خطر بیندازند؟ دردآور است و کار ساده‌ای هم نیست. این کاری که اینها می‌کنند؛ کولبری کار روزانه اینها شده است و هر روز هم هستند کسانی که دچار دردسرهایی می‌شوند که ما از آن بی‌خبریم و گاهی نیز یکی فوت می‌کند و خانواده‌ای چنین برخوردهایی می‌کند و با انتشار عکس و برگزاری مراسم مردم را آگاه می‌کند. این در حالی است که اینها در تیررس مسائل و برخوردهای مرزی هستند و گاهی زخمی و کشته می‌شوند. چرا باید چنین اتفاقاتی بیفتد؟ این پرسشی است که باید بارها از خودمان و مسئولانمان داشته باشیم که در نهایت بتوانیم پاسخی برایش پیدا کنیم. نمی‌شود چشم بست روی اینکه این جوان‌ها چرا باید به هر دلیلی کشته شوند؟ باید دید این جوان‌ها چه می‌خواهند؟ و چرا نباید کاری برایشان درست شود؟ درصدی از همین جوان‌های کشورمان از ایران مهاجرت می‌کنند. خودم یک‌بار در سفری خارج از ایران بودم و می‌دیدم که این جوان‌ها با چه سختی‌ای خود را به آنجا می‌رسانند و آن‌وقت آیا بپذیرندشان و در اردوگاه و کمپ مهاجران اقامت کنند برای چندسال که بعدها بتوانند در همان کشور ساکن شوند؟ نمی‌شود گفت که تقصیر خودشان است، چون برخی می‌گویند چرا نمی‌مانند و همین‌جا کار نمی‌کنند؟ درحالی‌که باید پرسید که اگر کار بود، حتما نمی‌رفتند؟!

هر روز هم در مترو كودكاني را می‌بینیم که این بچه‌ها از کردستان و جنوب می‌آیند، همه این بچه‌ها با لهجه شيرينشان چیزی می‌فروشند یا آوازی می‌خوانند؛ یعنی کار مفیدی هم انجام نمی‌دهند و خرده‌پولی هم بیشتر دستگیرشان نمی‌شود، اما همه اینها برای یک لقمه نان به تهران آمده‌اند. تازه بعد از اینکه پایشان گرفت و جوان‌تر شدند، باید در همان مسیرهای سخت کولبری کنند؛ یعنی در خانواده‌ها همه، فرزندشان را برای چنین کار سختی آماده می‌کنند، چون غیر از این هم کاری از دستشان برنمی‌آید. ما الان مشکل تولید و کشاورزی داریم و اگر کارخانه‌ها فعال‌تر باشند، اینها جذب آنجا می‌شوند و اگر کشاورزی فعال‌تر باشد، اینها می‌توانند با کار کشاورزی خود را تأمین کنند.
بنابراین اینها مجبورند برای یک لقمه نان تن به هر کار سختی بدهند. پس گرسنگی هست و اینها باید این راه‌های دراز پر از برف را بروند. اینها با جانشان بازی می‌کنند و باید با مشقت کار کنند. باید آن‌قدر بگوییم که چاره‌اش را بیابیم و نمی‌شود برای حل آن کارهای مسکن انجام داد؛ برای مثال بین راه پناهگاه ساخت که اینها چای بخورند و خودشان را گرم کنند یا لباس گرم تن اینها کنند. شاید من شوخی می‌کنم، اما نمی‌شود فقط هیجانی شد و باید علاوه‌بر اینکه عواطفی هم باشد و نسبت به این مسائل دلسوزی هم کرد، اما در کنارش نیاز به تعقل هم هست که بشود راهکار مؤثری را برای حل‌وفصل این‌همه بی‌کاری پیدا کرد. درواقع باید برنامه‌ریزی‌ای باشد و همه قانون‌مدار ‌‌باشیم و بر اساس قوانین بشود سرمایه‌های ملی را در این جهت به کار بیندازند و برنامه‌هایی پیوسته برایش باشد و هر روز بدتر از این نشود و امیدوارم چنین نباشد و با هم کار سازنده‌ای کنیم و کشورمان را با همدیگر بسازیم که شاهد چنین بلایایی نباشیم.
به‌هرروی می‌دانیم که کولبری کار نامشروعی است؛ درست مثل همین راننده‌هایی که در تهران بی‌قاعده مسافرکشی می‌کنند و گران‌تر از نرخ معمول کرایه نیز می‌گیرند، چون به نظرشان بنزین گران شده، هرچقدر بخواهند می‌توانند کرایه بگیرند و وقتی صدایمان هم درمی‌آید به خود می‌گوییم ناچارند و باید نان زن و بچه‌شان را به خانه ببرند. بنابراین فعلا پذیرفته‌ایم که کولبرها هم باشند که بتوانند نان بخورند، اما باید برایشان آن‌قدر فکر اساسی کرد که از این حال‌وهوای دردناک بیرون بیایند و همه کار درست و مفید انجام دهند. همین‌طوری هم نمی‌شود فقط برای اینها گریه کرد و نمی‌شود هیجان‌زده شد و حتی تصمیم غیرمعقول و خشک هم برایشان گرفت که نباید اینها باشند و بگیروببند راه انداخت. باید مطالبه کرد و پرسید که درواقع بشود کاری مثبت و درست برای تأمین زندگی کولبرها پیدا کرد. به امید آن روز... .

چرا باید نوجوانان و جوانان کولبری کنند، آن هم در شرایطی سخت که جانشان را برای یک لقمه نان به خطر بیندازند؟ این سؤال هر‌یک از ماست. چرا در کشوری که سرمایه دارد و به‌اصطلاح سرمایه‌های زیرزمینی و ملی دارد، نان‌درآوردن باید سخت باشد؟ چرا باید فرزندان پاک این سرزمین راه‌های پرخطری را بروند و خودشان را به خطر بیندازند؟ دردآور است و کار ساده‌ای هم نیست. این کاری که اینها می‌کنند؛ کولبری کار روزانه اینها شده است و هر روز هم هستند کسانی که دچار دردسرهایی می‌شوند که ما از آن بی‌خبریم و گاهی نیز یکی فوت می‌کند و خانواده‌ای چنین برخوردهایی می‌کند و با انتشار عکس و برگزاری مراسم مردم را آگاه می‌کند. این در حالی است که اینها در تیررس مسائل و برخوردهای مرزی هستند و گاهی زخمی و کشته می‌شوند. چرا باید چنین اتفاقاتی بیفتد؟ این پرسشی است که باید بارها از خودمان و مسئولانمان داشته باشیم که در نهایت بتوانیم پاسخی برایش پیدا کنیم. نمی‌شود چشم بست روی اینکه این جوان‌ها چرا باید به هر دلیلی کشته شوند؟ باید دید این جوان‌ها چه می‌خواهند؟ و چرا نباید کاری برایشان درست شود؟ درصدی از همین جوان‌های کشورمان از ایران مهاجرت می‌کنند. خودم یک‌بار در سفری خارج از ایران بودم و می‌دیدم که این جوان‌ها با چه سختی‌ای خود را به آنجا می‌رسانند و آن‌وقت آیا بپذیرندشان و در اردوگاه و کمپ مهاجران اقامت کنند برای چندسال که بعدها بتوانند در همان کشور ساکن شوند؟ نمی‌شود گفت که تقصیر خودشان است، چون برخی می‌گویند چرا نمی‌مانند و همین‌جا کار نمی‌کنند؟ درحالی‌که باید پرسید که اگر کار بود، حتما نمی‌رفتند؟!

هر روز هم در مترو كودكاني را می‌بینیم که این بچه‌ها از کردستان و جنوب می‌آیند، همه این بچه‌ها با لهجه شيرينشان چیزی می‌فروشند یا آوازی می‌خوانند؛ یعنی کار مفیدی هم انجام نمی‌دهند و خرده‌پولی هم بیشتر دستگیرشان نمی‌شود، اما همه اینها برای یک لقمه نان به تهران آمده‌اند. تازه بعد از اینکه پایشان گرفت و جوان‌تر شدند، باید در همان مسیرهای سخت کولبری کنند؛ یعنی در خانواده‌ها همه، فرزندشان را برای چنین کار سختی آماده می‌کنند، چون غیر از این هم کاری از دستشان برنمی‌آید. ما الان مشکل تولید و کشاورزی داریم و اگر کارخانه‌ها فعال‌تر باشند، اینها جذب آنجا می‌شوند و اگر کشاورزی فعال‌تر باشد، اینها می‌توانند با کار کشاورزی خود را تأمین کنند.
بنابراین اینها مجبورند برای یک لقمه نان تن به هر کار سختی بدهند. پس گرسنگی هست و اینها باید این راه‌های دراز پر از برف را بروند. اینها با جانشان بازی می‌کنند و باید با مشقت کار کنند. باید آن‌قدر بگوییم که چاره‌اش را بیابیم و نمی‌شود برای حل آن کارهای مسکن انجام داد؛ برای مثال بین راه پناهگاه ساخت که اینها چای بخورند و خودشان را گرم کنند یا لباس گرم تن اینها کنند. شاید من شوخی می‌کنم، اما نمی‌شود فقط هیجانی شد و باید علاوه‌بر اینکه عواطفی هم باشد و نسبت به این مسائل دلسوزی هم کرد، اما در کنارش نیاز به تعقل هم هست که بشود راهکار مؤثری را برای حل‌وفصل این‌همه بی‌کاری پیدا کرد. درواقع باید برنامه‌ریزی‌ای باشد و همه قانون‌مدار ‌‌باشیم و بر اساس قوانین بشود سرمایه‌های ملی را در این جهت به کار بیندازند و برنامه‌هایی پیوسته برایش باشد و هر روز بدتر از این نشود و امیدوارم چنین نباشد و با هم کار سازنده‌ای کنیم و کشورمان را با همدیگر بسازیم که شاهد چنین بلایایی نباشیم.
به‌هرروی می‌دانیم که کولبری کار نامشروعی است؛ درست مثل همین راننده‌هایی که در تهران بی‌قاعده مسافرکشی می‌کنند و گران‌تر از نرخ معمول کرایه نیز می‌گیرند، چون به نظرشان بنزین گران شده، هرچقدر بخواهند می‌توانند کرایه بگیرند و وقتی صدایمان هم درمی‌آید به خود می‌گوییم ناچارند و باید نان زن و بچه‌شان را به خانه ببرند. بنابراین فعلا پذیرفته‌ایم که کولبرها هم باشند که بتوانند نان بخورند، اما باید برایشان آن‌قدر فکر اساسی کرد که از این حال‌وهوای دردناک بیرون بیایند و همه کار درست و مفید انجام دهند. همین‌طوری هم نمی‌شود فقط برای اینها گریه کرد و نمی‌شود هیجان‌زده شد و حتی تصمیم غیرمعقول و خشک هم برایشان گرفت که نباید اینها باشند و بگیروببند راه انداخت. باید مطالبه کرد و پرسید که درواقع بشود کاری مثبت و درست برای تأمین زندگی کولبرها پیدا کرد. به امید آن روز... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.