تأثیر مستقیم روان بر بدن
آلیس میلر، روانشناس، روانکاو، فیلسوف و روشنفکر عرصه عمومی، یکی از شناختهشدهترین نظریهپردازان روانکاوی و رواندرمانی در جهان است. او با تحلیل تجربههای بیمارانش و سرگذشت شخصیتهای سرشناسی مانند ویرجینیا وولف، فرانتس کافکا و مارسل پروست نشان میدهد چطور تحقیر و سرخوردگی و خشم فروخورده در دوران کودکی، خود را در بزرگسالی با بیماریهایی مانند سرطان، سکته و دیگر ناخوشیها بروز میدهد. موضوع اصلی همه کتابهای او بررسی اثراتی است که در نتیجه انکار رنجهای دوران کودکی در ما باقی میماند. هریک از کتابهای او به جنبه خاصی از این تأثیرات میپردازد. برخی از مهمترین آثار میلر به فارسی ترجمه شدهاند: «دلهرههای کودکی: جستوجوی خود واقعی»، «غمنامه کودک تیزهوش» و «درام کودک بااستعداد بودن و جستوجو برای خود واقعی». او با کتاب «دلهرههای کودکی» که درباره آسیبهای روانی دوران کودکی است، به شهرتی جهانی رسید و به یکی از پیشروان عرصه روانشناسی کودک بدل شد. بهتازگی یکی دیگر از مهمترین آثار او به همت نشر نو و با ترجمه امید سهرابینیک به فارسی منتشر شده است: «بدن هرگز دروغ نمیگوید».
دغدغه اصلی میلر در کتاب حاضر بررسی تأثیراتی است که انکار هیجانات قوی و واقعی روی بدن ما میگذارد. به نظر او چنین انکاری بیشتر به نام اصول اخلاقی بر ما تحمیل میشود. او با تکیه بر دانش و تجربههای شخصی خودش از رواندرمانی و نیز روایتهایی که از افراد دیگر شنیده، افرادی که در کودکی آزار دیدهاند، برای مثال نتیجه میگیرد فقط زمانی این افراد میتوانند فرمان چهارم از 10 فرمان موسی («به پدر و مادرت احترام بگذار») را انجام دهند که از احساسات واقعی خود فاصله بگیرند و آنها را بهشدت سرکوب کنند. به بیان دیگر، پیروی از یک هنجار رفتاری خاص دیرینه اغلب ما را از قبول احساسات واقعیمان بازمیدارد. میلر نتیجه جالبی میگیرد و میگوید در نهایت بهای اجرای این فرمان را با ابتلا به بیماریهای مختلف جسمی در بزرگسالی میپردازیم. او میگوید «اگر همچنان بکوشم از فرمان چهارم اطاعت کنم، حتما دچار همان اضطرابی خواهم شد که هنگام تلاش برای اجرای امور غیرممکن به من دست میدهد». او معتقد است این افراد نمیتوانند پدر و مادر خود را دوست داشته باشند و به آنها احترام بگذارند؛ چون هنوز ناخودآگاه از آنها میترسند. به باور میلر چنین افرادی
هرقدر هم تلاش کنند، نمیتوانند رابطهای راحت و مطمئن با والدین خود برقرار کنند. میلر نشان میدهد که چطور دراینباره جنس رابطهای که به جای احترام واقعی پیش میآید، نوعی وابستگی بیمارگونه است؛ یعنی مخلوطی از ترس و اطاعت از سر وظیفه که هرگز نمیتوان آن را عشق یا دوستداشتن نامید. میلر این رابطه را فریبکاری یا تظاهر مینامد. از سوی دیگر، به این نکته هم اشاره میکند که افرادی هم که در کودکی آزار دیدهاند، در تمام عمر انتظار دارند بالاخره روزی عشقی را که از آنها دریغ شده، دریافت کنند. به خاطر همین انتظار است که وابستگی آنها به پدر و مادر تشدید میشود. میلر این وابستگی را همان چیزی میداند که در باورهای اخلاقی و دینی از آن با نام عشق یاد میشود و بهعنوان فضیلت ستایش میشود. آنچه گفته شد، مشتی بود نمونه خروار، از چیزی که میلر در این کتاب بررسی میکند: چطور یک مشکل روانی که ریشه در آثار پایدار تربیت خشن، آزارها و سرکوبهای دوران کودکی دارد، در آینده به بیماریهای مختلف جسمی بدل میشود؛ به همین دلیل است که میگوید «بدن دروغ نمیگوید».
کتاب حاضر پرده از یک قانون «روان - زیستشناختی» برمیدارد که به نظر میلر ادعاهای اخلاقی مدتهاست آن را پنهان نگه داشته است. کتاب در سه بخش تنظیم شده است. میلر در بخش اول نشان میدهد که این قانون چگونه زندگی و حرفه بسیاری از نویسندگان و شخصیتهای مشهور را تحت تأثیر قرار داده است. او نشان میدهد که چطور بیماری جسمی در اکثر موارد واکنش بدن است، به بیتوجهی دائمی کارکردهای اصلی بدن و چطور یکی از حیاتیترین کارکردهای بدن ما توانایی گوشسپردن به داستان واقعی زندگی خودمان است. ازاینرو موضوع اصلی این کتاب را حتی میتوان بررسی تناقض بین چیزهایی دانست که احساس میکنیم (یعنی چیزهایی که بدن ما ثبت میکند) و چیزهایی که ما فکر میکنیم باید احساس کنیم تا با هنجارها و معیارهای رایج هماهنگ باشد. بخشهای دوم و سوم کتاب نیز روشهایی برای برقراری ارتباط اصیل ارائه میدهد که به قول میلر میتواند به چرخه خطرناک خودفریبی پایان دهد و فرد را از تحمل رنجهای جسمی رها کند.
آلیس میلر، روانشناس، روانکاو، فیلسوف و روشنفکر عرصه عمومی، یکی از شناختهشدهترین نظریهپردازان روانکاوی و رواندرمانی در جهان است. او با تحلیل تجربههای بیمارانش و سرگذشت شخصیتهای سرشناسی مانند ویرجینیا وولف، فرانتس کافکا و مارسل پروست نشان میدهد چطور تحقیر و سرخوردگی و خشم فروخورده در دوران کودکی، خود را در بزرگسالی با بیماریهایی مانند سرطان، سکته و دیگر ناخوشیها بروز میدهد. موضوع اصلی همه کتابهای او بررسی اثراتی است که در نتیجه انکار رنجهای دوران کودکی در ما باقی میماند. هریک از کتابهای او به جنبه خاصی از این تأثیرات میپردازد. برخی از مهمترین آثار میلر به فارسی ترجمه شدهاند: «دلهرههای کودکی: جستوجوی خود واقعی»، «غمنامه کودک تیزهوش» و «درام کودک بااستعداد بودن و جستوجو برای خود واقعی». او با کتاب «دلهرههای کودکی» که درباره آسیبهای روانی دوران کودکی است، به شهرتی جهانی رسید و به یکی از پیشروان عرصه روانشناسی کودک بدل شد. بهتازگی یکی دیگر از مهمترین آثار او به همت نشر نو و با ترجمه امید سهرابینیک به فارسی منتشر شده است: «بدن هرگز دروغ نمیگوید».
دغدغه اصلی میلر در کتاب حاضر بررسی تأثیراتی است که انکار هیجانات قوی و واقعی روی بدن ما میگذارد. به نظر او چنین انکاری بیشتر به نام اصول اخلاقی بر ما تحمیل میشود. او با تکیه بر دانش و تجربههای شخصی خودش از رواندرمانی و نیز روایتهایی که از افراد دیگر شنیده، افرادی که در کودکی آزار دیدهاند، برای مثال نتیجه میگیرد فقط زمانی این افراد میتوانند فرمان چهارم از 10 فرمان موسی («به پدر و مادرت احترام بگذار») را انجام دهند که از احساسات واقعی خود فاصله بگیرند و آنها را بهشدت سرکوب کنند. به بیان دیگر، پیروی از یک هنجار رفتاری خاص دیرینه اغلب ما را از قبول احساسات واقعیمان بازمیدارد. میلر نتیجه جالبی میگیرد و میگوید در نهایت بهای اجرای این فرمان را با ابتلا به بیماریهای مختلف جسمی در بزرگسالی میپردازیم. او میگوید «اگر همچنان بکوشم از فرمان چهارم اطاعت کنم، حتما دچار همان اضطرابی خواهم شد که هنگام تلاش برای اجرای امور غیرممکن به من دست میدهد». او معتقد است این افراد نمیتوانند پدر و مادر خود را دوست داشته باشند و به آنها احترام بگذارند؛ چون هنوز ناخودآگاه از آنها میترسند. به باور میلر چنین افرادی
هرقدر هم تلاش کنند، نمیتوانند رابطهای راحت و مطمئن با والدین خود برقرار کنند. میلر نشان میدهد که چطور دراینباره جنس رابطهای که به جای احترام واقعی پیش میآید، نوعی وابستگی بیمارگونه است؛ یعنی مخلوطی از ترس و اطاعت از سر وظیفه که هرگز نمیتوان آن را عشق یا دوستداشتن نامید. میلر این رابطه را فریبکاری یا تظاهر مینامد. از سوی دیگر، به این نکته هم اشاره میکند که افرادی هم که در کودکی آزار دیدهاند، در تمام عمر انتظار دارند بالاخره روزی عشقی را که از آنها دریغ شده، دریافت کنند. به خاطر همین انتظار است که وابستگی آنها به پدر و مادر تشدید میشود. میلر این وابستگی را همان چیزی میداند که در باورهای اخلاقی و دینی از آن با نام عشق یاد میشود و بهعنوان فضیلت ستایش میشود. آنچه گفته شد، مشتی بود نمونه خروار، از چیزی که میلر در این کتاب بررسی میکند: چطور یک مشکل روانی که ریشه در آثار پایدار تربیت خشن، آزارها و سرکوبهای دوران کودکی دارد، در آینده به بیماریهای مختلف جسمی بدل میشود؛ به همین دلیل است که میگوید «بدن دروغ نمیگوید».
کتاب حاضر پرده از یک قانون «روان - زیستشناختی» برمیدارد که به نظر میلر ادعاهای اخلاقی مدتهاست آن را پنهان نگه داشته است. کتاب در سه بخش تنظیم شده است. میلر در بخش اول نشان میدهد که این قانون چگونه زندگی و حرفه بسیاری از نویسندگان و شخصیتهای مشهور را تحت تأثیر قرار داده است. او نشان میدهد که چطور بیماری جسمی در اکثر موارد واکنش بدن است، به بیتوجهی دائمی کارکردهای اصلی بدن و چطور یکی از حیاتیترین کارکردهای بدن ما توانایی گوشسپردن به داستان واقعی زندگی خودمان است. ازاینرو موضوع اصلی این کتاب را حتی میتوان بررسی تناقض بین چیزهایی دانست که احساس میکنیم (یعنی چیزهایی که بدن ما ثبت میکند) و چیزهایی که ما فکر میکنیم باید احساس کنیم تا با هنجارها و معیارهای رایج هماهنگ باشد. بخشهای دوم و سوم کتاب نیز روشهایی برای برقراری ارتباط اصیل ارائه میدهد که به قول میلر میتواند به چرخه خطرناک خودفریبی پایان دهد و فرد را از تحمل رنجهای جسمی رها کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.