|

کولبري به‌جاي مدرسه

سهيلا اثباتي

خبر کوتاه بود و تلخ: «مرگ دو کولبر بر اثر ريزش بهمن و يخ‌زدگي در برف». مرگ دو نوجوان ۱۷ و ۱۴ساله که به سفر رفتند اما به سفري بي‌بازگشت براي آوردن ناني بر سر سفره خانواده. اين اتفاق متأسفانه اولين بار نيست و آخرين بار هم نخواهد بود. پدر آزاد و فرهاد خسروي مي‌گويد: «بي‌پولي اين بلا را سر ما آورده است، پسرانم را از دست دادم. فقر و بي‌كاري، بختمان را سياه کرد». شرايط اقتصادي جامعه آنچنان سخت و نفس‌گير شده که خانواده‌ها براي ادامه زندگي ناچار به انجام کارهايي شده‌اند که هستي‌شان را تهديد مي‌کند. کردستان از محروم‌ترين مناطق ايران است و بي‌كاري در آن بيداد مي‌کند. از اين‌رو مردم کرد به‌ناچار به کولبري رو آورده‌اند تا بتوانند فقط نيازهاي اوليه زندگي خود را تأمين کنند. بسياري از کولبران تحصيلات عالي دارند ولي بي‌كاري آنان را به کوره راه‌هاي صعب‌العبور کشانده است. کودکان کرد به جاي اينکه کودکي کنند، به‌جاي اينکه در مدرسه باشند، ناداري و فقر آنها را به کوه و کمر کشانده تا با شغل سخت کولبري کودکي‌شان را به تاراج دهند. آنان با حمل بارهاي سنگين که خارج از توان و قدرتشان است، يا به‌سرعت پير مي‌شوند يا به استقبال مرگ مي‌روند و اين در کشوري اتفاق مي‌افتد که از سال ۱۳۷۸ مقاوله‌نامه منع بدترين اشکال کار کودک را تصويب کرده است. آمار بالاي مرگ کولبران به‌ویژه کودکان بر اثر سقوط از ارتفاع، يخ‌زدگي در برف و سرما، انفجار مين و تيراندازي، گواهي بر بي‌پناهي و تيره‌بختي آنان است؛ گويي سهم آنان از ثروت و مکنت کشور فقط درد و رنج است. جا دارد وجدان‌هاي بيدار جامعه بينديشند و مسئولان پاسخ دهند:
_جاي اين کودکان در کوره‌راه است يا مدرسه؟
-تأمين نيازهاي حداقلي خانواده بايد بر دوش کودکان باشد يا وظيفه دولت‌هاست؟
«بنا بر ماده ۲۷ پيمان‌نامه حقوق کودک، تمامي کشورهاي عضو کنوانسيون (از جمله ايران) موظف به فراهم‌آوردن استاندارد مناسب زندگي براي کودکان هستند و به همين منظور دولت‌ها بايد با انجام اقدام ضروري (توسعه اقتصادي، تأمين شغل) والدين را در جهت انجام اين مهم ياري کنند».
-سود واردات کالا به صورت غيررسمي در اين مناطق به جيب چه کساني مي‌رود؟
-چرا دولت عراق با صادرات رسمي مخالفت مي‌کند؟ و در نهايت متأسف هستيم که بگوييم چرا هيچ‌کس از جاي خالي اين کودکان در مدرسه نمي‌پرسد؟ کولبري برده‌داري نوين است در کشوري که مي‌گويند هيچ‌گاه دوره برده‌داري در تاريخش نبوده است! و حمايت از اين کودکان وظيفه آحاد جامعه و تلاش و مطالبه‌گري همه نهادهاي مدني را مي‌طلبد. بياييد حقوق اين کودکان را فرياد شويم.
وقت آن رسيده است که به توزيع عادلانه ثروت در همه استان‌هاي کشور بينديشيم.
خبر کوتاه بود و تلخ: «مرگ دو کولبر بر اثر ريزش بهمن و يخ‌زدگي در برف». مرگ دو نوجوان ۱۷ و ۱۴ساله که به سفر رفتند اما به سفري بي‌بازگشت براي آوردن ناني بر سر سفره خانواده. اين اتفاق متأسفانه اولين بار نيست و آخرين بار هم نخواهد بود. پدر آزاد و فرهاد خسروي مي‌گويد: «بي‌پولي اين بلا را سر ما آورده است، پسرانم را از دست دادم. فقر و بي‌كاري، بختمان را سياه کرد». شرايط اقتصادي جامعه آنچنان سخت و نفس‌گير شده که خانواده‌ها براي ادامه زندگي ناچار به انجام کارهايي شده‌اند که هستي‌شان را تهديد مي‌کند. کردستان از محروم‌ترين مناطق ايران است و بي‌كاري در آن بيداد مي‌کند. از اين‌رو مردم کرد به‌ناچار به کولبري رو آورده‌اند تا بتوانند فقط نيازهاي اوليه زندگي خود را تأمين کنند. بسياري از کولبران تحصيلات عالي دارند ولي بي‌كاري آنان را به کوره راه‌هاي صعب‌العبور کشانده است. کودکان کرد به جاي اينکه کودکي کنند، به‌جاي اينکه در مدرسه باشند، ناداري و فقر آنها را به کوه و کمر کشانده تا با شغل سخت کولبري کودکي‌شان را به تاراج دهند. آنان با حمل بارهاي سنگين که خارج از توان و قدرتشان است، يا به‌سرعت پير مي‌شوند يا به استقبال مرگ مي‌روند و اين در کشوري اتفاق مي‌افتد که از سال ۱۳۷۸ مقاوله‌نامه منع بدترين اشکال کار کودک را تصويب کرده است. آمار بالاي مرگ کولبران به‌ویژه کودکان بر اثر سقوط از ارتفاع، يخ‌زدگي در برف و سرما، انفجار مين و تيراندازي، گواهي بر بي‌پناهي و تيره‌بختي آنان است؛ گويي سهم آنان از ثروت و مکنت کشور فقط درد و رنج است. جا دارد وجدان‌هاي بيدار جامعه بينديشند و مسئولان پاسخ دهند:
_جاي اين کودکان در کوره‌راه است يا مدرسه؟
-تأمين نيازهاي حداقلي خانواده بايد بر دوش کودکان باشد يا وظيفه دولت‌هاست؟
«بنا بر ماده ۲۷ پيمان‌نامه حقوق کودک، تمامي کشورهاي عضو کنوانسيون (از جمله ايران) موظف به فراهم‌آوردن استاندارد مناسب زندگي براي کودکان هستند و به همين منظور دولت‌ها بايد با انجام اقدام ضروري (توسعه اقتصادي، تأمين شغل) والدين را در جهت انجام اين مهم ياري کنند».
-سود واردات کالا به صورت غيررسمي در اين مناطق به جيب چه کساني مي‌رود؟
-چرا دولت عراق با صادرات رسمي مخالفت مي‌کند؟ و در نهايت متأسف هستيم که بگوييم چرا هيچ‌کس از جاي خالي اين کودکان در مدرسه نمي‌پرسد؟ کولبري برده‌داري نوين است در کشوري که مي‌گويند هيچ‌گاه دوره برده‌داري در تاريخش نبوده است! و حمايت از اين کودکان وظيفه آحاد جامعه و تلاش و مطالبه‌گري همه نهادهاي مدني را مي‌طلبد. بياييد حقوق اين کودکان را فرياد شويم.
وقت آن رسيده است که به توزيع عادلانه ثروت در همه استان‌هاي کشور بينديشيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.