|

خسرو سینایی:

حاشیه‌های قبل و بعد از ساختن فیلم آزارم داده است

آیین نکوداشت و نشست آخرین اثر خسرو سینایی، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس، در بخش فرهنگی مرکز وقت زندگی برگزار شد. در این مراسم از پنج دهه فعالیت‌های سینمایی، موسیقی و ادبی خسرو سینایی تجلیل شد و آخرین اثر او، کتاب صوتی «یادگاری» که شامل اشعار سینایی با آهنگ‌سازی خود اوست، به صورت کامل برای حضار پخش شد.
سینایی در ابتدای این مراسم گفت: «همیشه از ساختن فیلم لذت برده‌ام، ولی همیشه حاشیه‌های قبل و بعد از ساختن آن آزارم داده است. تجربه کردم که سینما به دلیل نیازی که به واسطه‌های متعدد و سرمایه دارد، مشکل می‌تواند به مرزهای هنر نزدیک شود و اغلب ناچار است در محدوده مهارت‌های حرفه‌ای محبوس بماند. چشمه جوشان خلاقیت خیلی زود می‌خشکد و در سینما آن‌قدر سرمایه، فناوری، واسطه‌ها، مصلحت‌ها و شرایط اجتماعی در شکل‌گرفتن یک فیلم نقش دارند که اگر فیلمی را ساختی و دست‌کم نیمی از آنچه را که در ذهن داشته‌ای در آن یافتی، باید خیلی خوشحال باشی».
او ادامه داد: «سال‌هاست که ثابت شده قوانین تکراری آکادمیک هرگز شاعر نساخته‌اند، بلکه در مواردی عصایی در دست شاعر هنرمند بوده‌اند تا در ابتدای راه سقوط نکند و در بسیاری موارد هم حتی زنجیری بر پایش که او را از پیشرفت بازداشته‌اند. آنچه به شکل‌گرفتن یک اثر هنری می‌انجامد، جوشش چشمه‌ای زلال در ذهن هنرمند است که در نهرهای مختلف جاری می‌شود. شعر در کلام، موسیقی، نقاشی و همه هنرهای دیگری که حاصل خلاقیت ذهنی هنرمندند، ابزارهای مختلفی هستند که او برای بازتاب محتوای ذهنی‌اش به کار می‌گیرد. اثری خالی از جوشش خلاق، هرچند که بسیار ماهرانه شکل گرفته باشد، ممکن است از فعال عرصه هنر، استادکار بسازد، اما در محدوده خلاقیت هنری قرار نمی‌گیرد. تأکید می‌کنم که قصد انکار ارزش‌های مهارت را در بازتاب محتوای ذهن ندارم...، اما مهارت خالی از خلاقیت، در جایگاه هنر چیزی کم دارد».
او در بخش دیگری از صحبت‌هایش ضمن تشکر از دکتر محمدجواد فاطمی و زهره آشوری برای برگزاری این مراسم و ضرورت و نیاز این روزهای جامعه برای چنین مراکزی و نشست‌های فرهنگی و هنری گفت: «امروز در این اثری که به عنوان «یادگاری» به شما تقدیم می‌کنم، دوباره به شعر و موسیقی پرداخته‌ام و کوشیده‌ام چه در کلام و چه در موسیقی بیانی ساده و رها از نظریه‌پردازی‌ها، سبک‌ها و سلیقه‌ها داشته باشم. کوشیده‌ام خودم باشم که از سال‌ها پیش تکرار کرده‌ام. بر اساس باورهایی که مطرح کردم، کلام و موسیقی، هر دو، ابزارهایی برای بیان ذهنیاتم هستند. برایم جالب بود که بدانم چگونه می‌توان شعر در کلام را به زبان موسیقی تبدیل کرد. اشعارم را به بخش‌های مختلف تقسیم کردم و کوشیدم احساس جاری در هر بخش را به زبان موسیقی بیان کنم. بیش از آنکه تلفیق هم‌زمان و متداول کلام و موسیقی در یکدیگر موردنظرم باشد، بافت متناوب آن دو برای بازتاب یک احساس و ذهنیت واحد برایم مطرح بود. کلام و موسیقی برایم ابزاری شدند برای بیان ذهنیتی که ظاهرا عادت دارد راه‌های نه‌چندان آسان را انتخاب کند».
آیین نکوداشت و نشست آخرین اثر خسرو سینایی، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس، در بخش فرهنگی مرکز وقت زندگی برگزار شد. در این مراسم از پنج دهه فعالیت‌های سینمایی، موسیقی و ادبی خسرو سینایی تجلیل شد و آخرین اثر او، کتاب صوتی «یادگاری» که شامل اشعار سینایی با آهنگ‌سازی خود اوست، به صورت کامل برای حضار پخش شد.
سینایی در ابتدای این مراسم گفت: «همیشه از ساختن فیلم لذت برده‌ام، ولی همیشه حاشیه‌های قبل و بعد از ساختن آن آزارم داده است. تجربه کردم که سینما به دلیل نیازی که به واسطه‌های متعدد و سرمایه دارد، مشکل می‌تواند به مرزهای هنر نزدیک شود و اغلب ناچار است در محدوده مهارت‌های حرفه‌ای محبوس بماند. چشمه جوشان خلاقیت خیلی زود می‌خشکد و در سینما آن‌قدر سرمایه، فناوری، واسطه‌ها، مصلحت‌ها و شرایط اجتماعی در شکل‌گرفتن یک فیلم نقش دارند که اگر فیلمی را ساختی و دست‌کم نیمی از آنچه را که در ذهن داشته‌ای در آن یافتی، باید خیلی خوشحال باشی».
او ادامه داد: «سال‌هاست که ثابت شده قوانین تکراری آکادمیک هرگز شاعر نساخته‌اند، بلکه در مواردی عصایی در دست شاعر هنرمند بوده‌اند تا در ابتدای راه سقوط نکند و در بسیاری موارد هم حتی زنجیری بر پایش که او را از پیشرفت بازداشته‌اند. آنچه به شکل‌گرفتن یک اثر هنری می‌انجامد، جوشش چشمه‌ای زلال در ذهن هنرمند است که در نهرهای مختلف جاری می‌شود. شعر در کلام، موسیقی، نقاشی و همه هنرهای دیگری که حاصل خلاقیت ذهنی هنرمندند، ابزارهای مختلفی هستند که او برای بازتاب محتوای ذهنی‌اش به کار می‌گیرد. اثری خالی از جوشش خلاق، هرچند که بسیار ماهرانه شکل گرفته باشد، ممکن است از فعال عرصه هنر، استادکار بسازد، اما در محدوده خلاقیت هنری قرار نمی‌گیرد. تأکید می‌کنم که قصد انکار ارزش‌های مهارت را در بازتاب محتوای ذهن ندارم...، اما مهارت خالی از خلاقیت، در جایگاه هنر چیزی کم دارد».
او در بخش دیگری از صحبت‌هایش ضمن تشکر از دکتر محمدجواد فاطمی و زهره آشوری برای برگزاری این مراسم و ضرورت و نیاز این روزهای جامعه برای چنین مراکزی و نشست‌های فرهنگی و هنری گفت: «امروز در این اثری که به عنوان «یادگاری» به شما تقدیم می‌کنم، دوباره به شعر و موسیقی پرداخته‌ام و کوشیده‌ام چه در کلام و چه در موسیقی بیانی ساده و رها از نظریه‌پردازی‌ها، سبک‌ها و سلیقه‌ها داشته باشم. کوشیده‌ام خودم باشم که از سال‌ها پیش تکرار کرده‌ام. بر اساس باورهایی که مطرح کردم، کلام و موسیقی، هر دو، ابزارهایی برای بیان ذهنیاتم هستند. برایم جالب بود که بدانم چگونه می‌توان شعر در کلام را به زبان موسیقی تبدیل کرد. اشعارم را به بخش‌های مختلف تقسیم کردم و کوشیدم احساس جاری در هر بخش را به زبان موسیقی بیان کنم. بیش از آنکه تلفیق هم‌زمان و متداول کلام و موسیقی در یکدیگر موردنظرم باشد، بافت متناوب آن دو برای بازتاب یک احساس و ذهنیت واحد برایم مطرح بود. کلام و موسیقی برایم ابزاری شدند برای بیان ذهنیتی که ظاهرا عادت دارد راه‌های نه‌چندان آسان را انتخاب کند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.