|

در انتظار فرداي دور

بابك زماني. نورولوژيست

وقتي كه برگه پاتولوژي عضله را تا به آخر خواندم، سر بلند كردم و كوشيدم با ملايم‌ترين لحن آنچه را كه او حدس زده بود و در اعماق وجودش از آن اطلاع داشت، به‌طور قطع و يقين به اطلاع او برسانم. دختر زيبا - به غايت زيبا- مبتلا به يك بيماري عضلاني موروثي است كه درحال‌حاضر درماني ندارد. او ديگر قادر نخواهد بود بدون كمك از جا برخيزد و نه‌تنها اين، بلكه در آينده ضعف عضلاني فزاينده‌اي خواهد داشت و ممكن است كار به اختلال تنفس و بلع هم بكشد. فرودادن اندوهي بزرگ كه محركش قطره اشكي بر صورت سيه‌چرده و رنج‌ديده آن پدر بود، پشت نقاب حرفه‌اي و بي‌حالت، كار دشواري بود كه در نهايت مرتكب شدم. مرد كه معلوم بود زانوهايش سست شده، روي صندلي رها شد؛ زانوهايي كه معلوم بود سال‌ها سنگين‌ترين بارها را بر كول مرد تحمل كرده، حالا حتي طاقت جسمش را هم نداشت.
دوستي كه از نزديك شاهد ماجرا بود، خود را به من رساند و در گوشم نجوا كرد: «ميدوني از كجا اومدن؟ با اين اوضاع‌واحوال و با اين‌همه مشكلات ديگه حالا بي‌خيال...» مهرشهر را مي‌گفت. گفتم: «مي‌دانم، تازه از اونجايي كه تو فكر مي‌كني نيومدن، از چندين كيلومتر دورتر از اونجا اومدن».
وقتي نرخ جان، سكه يك پول مي‌شود، يكي از عواقبش هم اين است كه رنج و آلام بشر از چشم ديگران مي‌افتد و رنگ مي‌بازد، آن هم درحالي‌كه همچنان خود بيمار را آزار مي‌دهند و خواب از چشم او مي‌ربايند و اشك در چشم پدر و مادر و خانواده و... مي‌اندازند. اين هم يكي از تأثيرات دور اما عميق بحران‌هاي اجتماعي است.
گاهی بيمارشدن و رنجوري همدرد نمي‌يابد و بدتر از همه آنكه كاربه‌دستان هم كمبودها را به واسطه بحران ناديده مي‌گيرند، تو هم ترديد مي‌كني در خود كه به چه كاري و به چه دلخوشي؟ از ياد نبرده‌ايم اتاق‌عمل‌هايي را در جنگ كه پر شدند از خاك و انفجار، بخش‌هاي اعصابي كه خوابگاه مجروحان شدند و بيمار شيدا (مانيا)يي كه رها شده در خرمشهر در جشن خمسه‌‌خمسه‌ها و بمباران، آن‌قدر پايكوبي كرد تا از پاي درآمد!
اما زندگي ادامه يافت با تمام دردها و رنج‌ها، با تمام پستي‌ها و بلندي‌ها، درد تن آن‌قدر پاييد تا توانست نرم‌نرم از زير درد شهر بيرون بيايد، خود را بنماياند و مرهمي بيابد.
لنگ‌لنگان قدم برداشتيم. آخر حتي به فراست درمان افتادگان و ناتوانان و بيماران سكته‌اي هم افتاديم؛ چيزي كه به دلايل پيش‌گفته از تمام دنيا سال‌ها عقب مانده بوديم و هنوز هم فرسنگ‌ها عقبيم. باز هم زندگي ادامه خواهد يافت. زندگي محكوميتي است نه همواره شاد.
تنها، سنگين‌ترين بار، بار سنگين كار معمول روزانه است كه مي‌تواند بر خشونت و بي‌خردي غالب آيد. به‌علاوه در سياه‌ترين روز هم همه رنج را بايد شنيد و درمان كرد، ولو در مزمن‌ترين و لاعلاج‌ترين شكلش، ولو با امكانات موجود. تنها از اين طريق است كه مي‌توان بهاي ذره‌ذره جان را به آن بازگرداند.
تمام اين افكار لحظه‌اي بيش طول نكشيد. سر برگرداندم و مستقيم در چشمان پدر نگريستم. لبخند زدم و ترديد نكردم: جملات پشت‌سرهم سرازير شدند؛ جملاتي حاكي از اميد از كارهاي زيادي كه مي‌توان براي دختر جوان انجام داد؛ از كارهاي مختلف توانبخشي گرفته تا پشتيباني روحي‌- رواني و البته بررسي ژنتيك. درست است دختر را نبايد از هيچ چيزي محروم كرد شايد نوع دقيق آن بيماري از گروه بيماري‌هاي با امكانات درماني جديد با بهايي سرسام‌آور باشد يا ممكن است فرداي دور يا نزديك درمانش پيدا شود. خدا را چه ديدي!
وقتي كه برگه پاتولوژي عضله را تا به آخر خواندم، سر بلند كردم و كوشيدم با ملايم‌ترين لحن آنچه را كه او حدس زده بود و در اعماق وجودش از آن اطلاع داشت، به‌طور قطع و يقين به اطلاع او برسانم. دختر زيبا - به غايت زيبا- مبتلا به يك بيماري عضلاني موروثي است كه درحال‌حاضر درماني ندارد. او ديگر قادر نخواهد بود بدون كمك از جا برخيزد و نه‌تنها اين، بلكه در آينده ضعف عضلاني فزاينده‌اي خواهد داشت و ممكن است كار به اختلال تنفس و بلع هم بكشد. فرودادن اندوهي بزرگ كه محركش قطره اشكي بر صورت سيه‌چرده و رنج‌ديده آن پدر بود، پشت نقاب حرفه‌اي و بي‌حالت، كار دشواري بود كه در نهايت مرتكب شدم. مرد كه معلوم بود زانوهايش سست شده، روي صندلي رها شد؛ زانوهايي كه معلوم بود سال‌ها سنگين‌ترين بارها را بر كول مرد تحمل كرده، حالا حتي طاقت جسمش را هم نداشت.
دوستي كه از نزديك شاهد ماجرا بود، خود را به من رساند و در گوشم نجوا كرد: «ميدوني از كجا اومدن؟ با اين اوضاع‌واحوال و با اين‌همه مشكلات ديگه حالا بي‌خيال...» مهرشهر را مي‌گفت. گفتم: «مي‌دانم، تازه از اونجايي كه تو فكر مي‌كني نيومدن، از چندين كيلومتر دورتر از اونجا اومدن».
وقتي نرخ جان، سكه يك پول مي‌شود، يكي از عواقبش هم اين است كه رنج و آلام بشر از چشم ديگران مي‌افتد و رنگ مي‌بازد، آن هم درحالي‌كه همچنان خود بيمار را آزار مي‌دهند و خواب از چشم او مي‌ربايند و اشك در چشم پدر و مادر و خانواده و... مي‌اندازند. اين هم يكي از تأثيرات دور اما عميق بحران‌هاي اجتماعي است.
گاهی بيمارشدن و رنجوري همدرد نمي‌يابد و بدتر از همه آنكه كاربه‌دستان هم كمبودها را به واسطه بحران ناديده مي‌گيرند، تو هم ترديد مي‌كني در خود كه به چه كاري و به چه دلخوشي؟ از ياد نبرده‌ايم اتاق‌عمل‌هايي را در جنگ كه پر شدند از خاك و انفجار، بخش‌هاي اعصابي كه خوابگاه مجروحان شدند و بيمار شيدا (مانيا)يي كه رها شده در خرمشهر در جشن خمسه‌‌خمسه‌ها و بمباران، آن‌قدر پايكوبي كرد تا از پاي درآمد!
اما زندگي ادامه يافت با تمام دردها و رنج‌ها، با تمام پستي‌ها و بلندي‌ها، درد تن آن‌قدر پاييد تا توانست نرم‌نرم از زير درد شهر بيرون بيايد، خود را بنماياند و مرهمي بيابد.
لنگ‌لنگان قدم برداشتيم. آخر حتي به فراست درمان افتادگان و ناتوانان و بيماران سكته‌اي هم افتاديم؛ چيزي كه به دلايل پيش‌گفته از تمام دنيا سال‌ها عقب مانده بوديم و هنوز هم فرسنگ‌ها عقبيم. باز هم زندگي ادامه خواهد يافت. زندگي محكوميتي است نه همواره شاد.
تنها، سنگين‌ترين بار، بار سنگين كار معمول روزانه است كه مي‌تواند بر خشونت و بي‌خردي غالب آيد. به‌علاوه در سياه‌ترين روز هم همه رنج را بايد شنيد و درمان كرد، ولو در مزمن‌ترين و لاعلاج‌ترين شكلش، ولو با امكانات موجود. تنها از اين طريق است كه مي‌توان بهاي ذره‌ذره جان را به آن بازگرداند.
تمام اين افكار لحظه‌اي بيش طول نكشيد. سر برگرداندم و مستقيم در چشمان پدر نگريستم. لبخند زدم و ترديد نكردم: جملات پشت‌سرهم سرازير شدند؛ جملاتي حاكي از اميد از كارهاي زيادي كه مي‌توان براي دختر جوان انجام داد؛ از كارهاي مختلف توانبخشي گرفته تا پشتيباني روحي‌- رواني و البته بررسي ژنتيك. درست است دختر را نبايد از هيچ چيزي محروم كرد شايد نوع دقيق آن بيماري از گروه بيماري‌هاي با امكانات درماني جديد با بهايي سرسام‌آور باشد يا ممكن است فرداي دور يا نزديك درمانش پيدا شود. خدا را چه ديدي!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.