|

بازگشت پرفروغ میلاد وزیری به تیم ملی تیر‌وکمان

اگر حمایت بشوم، مدال المپیک هم می‌گیرم

شرق: میلاد وزیری، قهرمان سابق تیروکمان آسیا، بعد از سال‌ها دوری و محرومیت، دوباره به تیم ملی برگشته است؛ آن‌هم با کسب سهمیه بازی‌های المپیک 2020 توکیو. بعد از اتفاقات تلخی که در المپیک 2012 لندن برای او افتاد، کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد این کماندار برگردد و از همه مهم‌تر بازگشتی پرفروغ داشته باشد. وزیری که در اولین حضورش در بازی‌های المپیک به خاطر اعتراض‌هایش بر سر برکناری مربیان وقت کره‌ای تیم ملی، نتوانست به نتیجه‌ دلخواهش برسد، این بار برای توکیو آرزو‌های بزرگی در سر دارد و از گرفتن مدال حرف می‌زند! در ادامه گفت‌وگوی «شرق» را با عضو تیم ملی تیروکمان (ریکرو) می‌خوانید.
‌بعد از المپیک 2012 لندن تقریبا هیچ حضوری در تیم ملی نداشتید. شنیده بودیم تصمیم داشتید از دنیای قهرمانی رسما خداحافظی کنید؛ اما ناگهان برگشتید. در‌این‌باره توضیح می‌دهید؟
بعد از المپیک لندن به خاطر انتقادهایی که درباره برکناری مربیان کره‌ای داشتم، محروم شدم. فدراسیون بدون حکم انضباطی من را کنار گذاشت. با توجه به این اتفاقات چهار، پنج سالی ناخواسته از مسابقات دور بودم؛ اما تمریناتم را به صورت شخصی انجام می‌دادم. در آن زمان سازمان ورزش نیرو‌های مسلح از من حمایت کرد تا در مسابقات المپیک سیزم شرکت کنم. وقتی مدیران فدراسیون رکوردهایم را در سیزم دیدند، به این نتیجه رسیدند که می‌توانم سهمیه کسب کنم. البته یک شرط گذاشتند که من به اردوی تیم ملی بروم و در اردوی تیم نیرو‌های مسلح نباشم. متأسفانه در زمان ریاست آقای شجاعی در فدراسیون اتفاقاتی افتاد که نباید می‌افتاد. مسئولان سیزم هم مخالفت کردند و گفتند در اردوی ما بمان و به‌همین‌خاطر نتوانستم در مسابقات انتخابی المپیک 2016 ریو، شرکت کنم و این المپیک را هم از دست دادم. گذشت تا اینکه سال گذشته برای بازی‌های آسیایی 2018 جاکارتا به تیم ملی دعوت شدم؛ اما به دلیل اینکه شرایط زندگی‌ام طوری بود که باید کار می‌کردم، نتوانستم به اردوها بروم. با این اوضاع تصمیم گرفته بودم که از ورزش رسما خداحافظی کنم تا اینکه آقای صالحی‌امیری، رئیس کمیته ملی المپیک را دیدم و از اوضاع و احوالم پرسید و پیگیر کارهایم شد تا اینکه از طرف فدراسیون به اردوها دعوت شدم. از ابتدای سال در تمرینات تیم ملی حضور داشتم تا اینکه چند روز پیش توانستم در رقابت‌های انتخابی، سهمیه المپیک 2020 را بگیرم.
‌‌فکرش را می‌کردید که بعد از این‌همه سال دوری بتوانید این‌قدر خوب ظاهر شوید و سهمیه را بگیرید؟
اگر امید نداشتم، هیچ وقت دوباره به تیم ملی برنمی‌گشتم؛ هرچند که هنوز به اوج آمادگی نرسیده‌ام. من در المپیک 2012 لندن با 664 امتیاز رکوردی را ثبت کردم که با گذشت هفت سال از آن هنوز هم رکورد خوبی در ایران محسوب می‌شود. تازه آن‌هم در شرایطی که درگیر حواشی شده بودم و بدون مربی در المپیک تیر زدم. اوج کار من در رقابت‌های قبل از المپیک بود. من در مرحله مقدماتی رقابت‌های قهرمانی جهان آن سال نفر سوم شدم. این در حالی بود که نفر اول دنیا در آن سال چهارم شد. الان هم به آقای صالحی‌امیری و دیگر مسئولان گفته‌ام که هدفم کسب سهمیه المپیک نیست. من به گرفتن مدال فکر می‌کنم.
‌یعنی می‌توانید مدال بگیرید؟
چرا که نه. اگر ما هم مثل رقبا حمایت بشویم و امکانات در اختیارمان باشد، می‌توانیم برای مدال بجنگیم. ایران پتانسیل بسیار بالایی در این رشته دارد. اگر برنامه‌ریزی خوبی داشته باشیم، گرفتن مدال المپیک برای‌مان دور از دسترس نخواهد بود. تیر‌وکمان جزء ورزش‌هایی که در دین اسلام هم به آن سفارش ویژه‌ای شده است. مسئولان باید دنباله‌رو این موضوع باشند. بنگلادش کشوری بود که در آسیا از ما پایین‌تر بود؛ اما الان در مسابقات جهانی سوم شده است. هیچ‌چیز جز برنامه‌ریزی و هزینه نتوانسته آنها را به این رده برساند.
‌کمتر از هفت ماه تا المپیک 2020 توکیو مانده. در این شرایط چه امکاناتی باید برای‌تان فراهم باشد؟
ما باید تا قبل المپیک در چند تورنمنت تدارکاتی شرکت کنیم. به اردوهای برون‌مرزی و مشترک کره جنوبی و سوئیس برویم. ما هر زمان که در کره اردو داشتیم، نتیجه‌اش را دیده‌ایم. کمپ سوئیس هم بزرگ‌ترین آکادمی علمی تخصصی دنیاست. باید برویم آنجا که تجهیزات‌مان را به‌روز کنیم. کمان‌های ما باید هر شش ماه یک بار عوض شود که هزینه‌ای نزدیک به 50، 60 میلیون دارد. مسئولان باید به لحاظ مالی کمک‌مان کنند؛ چرا‌که از عهده این هزینه سنگین برنمی‌آییم. همه رقبای ما به خاطر اسپانسرهای‌شان معمولا دو کمان دارند. ما هم قبلا داشتیم؛ اما حالا نه. کمان و زه من برای هشت سال پیش است و همین رقابت را برایم با دیگر کمانداران سخت می‌کند.

شرق: میلاد وزیری، قهرمان سابق تیروکمان آسیا، بعد از سال‌ها دوری و محرومیت، دوباره به تیم ملی برگشته است؛ آن‌هم با کسب سهمیه بازی‌های المپیک 2020 توکیو. بعد از اتفاقات تلخی که در المپیک 2012 لندن برای او افتاد، کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد این کماندار برگردد و از همه مهم‌تر بازگشتی پرفروغ داشته باشد. وزیری که در اولین حضورش در بازی‌های المپیک به خاطر اعتراض‌هایش بر سر برکناری مربیان وقت کره‌ای تیم ملی، نتوانست به نتیجه‌ دلخواهش برسد، این بار برای توکیو آرزو‌های بزرگی در سر دارد و از گرفتن مدال حرف می‌زند! در ادامه گفت‌وگوی «شرق» را با عضو تیم ملی تیروکمان (ریکرو) می‌خوانید.
‌بعد از المپیک 2012 لندن تقریبا هیچ حضوری در تیم ملی نداشتید. شنیده بودیم تصمیم داشتید از دنیای قهرمانی رسما خداحافظی کنید؛ اما ناگهان برگشتید. در‌این‌باره توضیح می‌دهید؟
بعد از المپیک لندن به خاطر انتقادهایی که درباره برکناری مربیان کره‌ای داشتم، محروم شدم. فدراسیون بدون حکم انضباطی من را کنار گذاشت. با توجه به این اتفاقات چهار، پنج سالی ناخواسته از مسابقات دور بودم؛ اما تمریناتم را به صورت شخصی انجام می‌دادم. در آن زمان سازمان ورزش نیرو‌های مسلح از من حمایت کرد تا در مسابقات المپیک سیزم شرکت کنم. وقتی مدیران فدراسیون رکوردهایم را در سیزم دیدند، به این نتیجه رسیدند که می‌توانم سهمیه کسب کنم. البته یک شرط گذاشتند که من به اردوی تیم ملی بروم و در اردوی تیم نیرو‌های مسلح نباشم. متأسفانه در زمان ریاست آقای شجاعی در فدراسیون اتفاقاتی افتاد که نباید می‌افتاد. مسئولان سیزم هم مخالفت کردند و گفتند در اردوی ما بمان و به‌همین‌خاطر نتوانستم در مسابقات انتخابی المپیک 2016 ریو، شرکت کنم و این المپیک را هم از دست دادم. گذشت تا اینکه سال گذشته برای بازی‌های آسیایی 2018 جاکارتا به تیم ملی دعوت شدم؛ اما به دلیل اینکه شرایط زندگی‌ام طوری بود که باید کار می‌کردم، نتوانستم به اردوها بروم. با این اوضاع تصمیم گرفته بودم که از ورزش رسما خداحافظی کنم تا اینکه آقای صالحی‌امیری، رئیس کمیته ملی المپیک را دیدم و از اوضاع و احوالم پرسید و پیگیر کارهایم شد تا اینکه از طرف فدراسیون به اردوها دعوت شدم. از ابتدای سال در تمرینات تیم ملی حضور داشتم تا اینکه چند روز پیش توانستم در رقابت‌های انتخابی، سهمیه المپیک 2020 را بگیرم.
‌‌فکرش را می‌کردید که بعد از این‌همه سال دوری بتوانید این‌قدر خوب ظاهر شوید و سهمیه را بگیرید؟
اگر امید نداشتم، هیچ وقت دوباره به تیم ملی برنمی‌گشتم؛ هرچند که هنوز به اوج آمادگی نرسیده‌ام. من در المپیک 2012 لندن با 664 امتیاز رکوردی را ثبت کردم که با گذشت هفت سال از آن هنوز هم رکورد خوبی در ایران محسوب می‌شود. تازه آن‌هم در شرایطی که درگیر حواشی شده بودم و بدون مربی در المپیک تیر زدم. اوج کار من در رقابت‌های قبل از المپیک بود. من در مرحله مقدماتی رقابت‌های قهرمانی جهان آن سال نفر سوم شدم. این در حالی بود که نفر اول دنیا در آن سال چهارم شد. الان هم به آقای صالحی‌امیری و دیگر مسئولان گفته‌ام که هدفم کسب سهمیه المپیک نیست. من به گرفتن مدال فکر می‌کنم.
‌یعنی می‌توانید مدال بگیرید؟
چرا که نه. اگر ما هم مثل رقبا حمایت بشویم و امکانات در اختیارمان باشد، می‌توانیم برای مدال بجنگیم. ایران پتانسیل بسیار بالایی در این رشته دارد. اگر برنامه‌ریزی خوبی داشته باشیم، گرفتن مدال المپیک برای‌مان دور از دسترس نخواهد بود. تیر‌وکمان جزء ورزش‌هایی که در دین اسلام هم به آن سفارش ویژه‌ای شده است. مسئولان باید دنباله‌رو این موضوع باشند. بنگلادش کشوری بود که در آسیا از ما پایین‌تر بود؛ اما الان در مسابقات جهانی سوم شده است. هیچ‌چیز جز برنامه‌ریزی و هزینه نتوانسته آنها را به این رده برساند.
‌کمتر از هفت ماه تا المپیک 2020 توکیو مانده. در این شرایط چه امکاناتی باید برای‌تان فراهم باشد؟
ما باید تا قبل المپیک در چند تورنمنت تدارکاتی شرکت کنیم. به اردوهای برون‌مرزی و مشترک کره جنوبی و سوئیس برویم. ما هر زمان که در کره اردو داشتیم، نتیجه‌اش را دیده‌ایم. کمپ سوئیس هم بزرگ‌ترین آکادمی علمی تخصصی دنیاست. باید برویم آنجا که تجهیزات‌مان را به‌روز کنیم. کمان‌های ما باید هر شش ماه یک بار عوض شود که هزینه‌ای نزدیک به 50، 60 میلیون دارد. مسئولان باید به لحاظ مالی کمک‌مان کنند؛ چرا‌که از عهده این هزینه سنگین برنمی‌آییم. همه رقبای ما به خاطر اسپانسرهای‌شان معمولا دو کمان دارند. ما هم قبلا داشتیم؛ اما حالا نه. کمان و زه من برای هشت سال پیش است و همین رقابت را برایم با دیگر کمانداران سخت می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.