|

بادهای جنون

بخش زیادی از آثار منظوم و منثور سید‌حسن حسینی مثل «نوش‌داروی طرح ژنریک»، «طلسم سنگ»، «شقایق‌نامه»، «سفرنامه گردباد»، «شعر و آینه» و...، بعد از مرگ او به چاپ رسیده و به تازگی نیز کتاب دیگری با نام «سکانس کلمات» که شامل مقالات، روایات و خاطرات سیدحسن حسینی است توسط نشر نی منتشر شده است. این کتاب در پنج بخش با عناوین «یادداشت‌ها و مقالات»، «روایت‌گونه‌ها»، «ترجمه‌ها»، «کوته‌نوشت‌ها» و «خاطرات و یادداشت‌ها» به چاپ رسیده است. سعید یوسف‌نیا که این کتاب را جمع‌آوری کرده، در مقدمه آن توضیحی درباره بخش‌های کتاب آورده که بنابر این توضیح، بخش اول شامل 18مقاله بعضا انتقادی در حوزه ادبیات و فرهنگ و مسایل گوناگون جامعه است. در این بخش با موضوعات متنوعی روبه‌رو می‌شویم و همین نوشته‌های متنوع نشان می‌دهد که او نسبت به همه وجوه اجتماعی و فرهنگی و سیاسی زندگی حساسیت داشت و می‌دانست که اگرچه شاعر، به هیچ عرصه‌ای از عرصه‌های جامعه تعلق ندارد، باید که نسبت به این عرصه‌ها آگاه باشد و این آگاهی، محدود به وجوه خاصی نمی‌شود. بخش دوم از هشت نوشتار روایی یا روایت‌گونه تشکیل شده که برخی از آنها توصیف شاعرانه برشی از تاریخ تشیع و برخی نیز ریشه در واقعیت زندگی نویسنده دارد و به واگویه‌های صمیمانه بیشتر شبیه است تا حکایت و روایت. بخش سوم این کتاب ترجمه‌هایی از کتاب‌های عربی و انگلیسی است و بخش چهارم شامل جمله‌های کوتاه و عبارات طنازانه در مورد ادبیات و سیاست و اخلاق و... است. یکی از نوشتارهای این بخش «براده‌ها» نام دارد که پیش‌تر در کتابی مستقل و به همین نام منتشر شده اما براده‌های این کتاب تازه است و پیش از این چاپ نشده است. بخش پنجم هم خاطرات نام دارد و خاطره‌های مختلف حسینی را می‌توان در این بخش یافت. یوسف‌نیا همچنین درباره گردآوری و تنظیم این کتاب نوشته: «در مجموع اشاره به این نکته ضروری است که من تلاش کرده‌ام تا از جاده امانت‌داری منحرف نشوم و تا جایی که امکان‌پذیر است هیچ جمله یا کلمه‌ای از این مجموعه را حذف نکنم، اما گاه ناچار بوده‌ام که دستی بر ساختار برخی جمله‌ها بکشم و در مواجهه با یکدست‌کردن رسم‌الخط و ویرایش ساختاری و علامت‌گذاری این مقاله‌ها، منفعل نباشم.» در بخشی از مقاله «پیشگیری یا درمان» که درباره سانسور و موانع نوشتن است، می‌خوانیم: «بسیاری از مقوله‌های ادبی مثل جنین‌های نارس، سقط می‌شوند. بسیاری از نطفه‌های ادبی اصلا بسته نمی‌شوند و بسیاری از آثار، در اثر سانسور گسترده و پیچیده‌ای که ذکرش به تفصیل رفت، ناقص‌الخلقه و عقب‌مانده به دنیا می‌آیند! اگر سانسور دولت‌ها، همسران، دوستان، یاران، نزدیکان و عزیزان و... همچنان ادامه یابد- که علی‌الظاهر می‌یابد - ما شاهد از بین‌رفتن خلاقیت‌های واقعی و رشد شدید شبه‌نویسندگان خواهیم بود، نویسندگانی که به ضرب و زور با واژه‌ها و کلمات مصلحت‌آلوده، سروکله می‌زنند و ور می‌روند و وِر می‌زنند و هم خود و هم نسل مخاطب خود را دچار فریبی می‌کنند که فرآیندی پیچیده دارد. با این اوضاع باید الرحمن خواند و فاتحه بر قلم‌ها و کاغذهایی که میزبان پرسه مصلحت‌جویانه این قلم‌ها هستند. ما چه در زمینه ادبیات اجتماعی و چه در عرصه ادبیات غنایی و شخصی، نیازمند آزادی به معنای واقعی کلمه هستیم.»
بخش زیادی از آثار منظوم و منثور سید‌حسن حسینی مثل «نوش‌داروی طرح ژنریک»، «طلسم سنگ»، «شقایق‌نامه»، «سفرنامه گردباد»، «شعر و آینه» و...، بعد از مرگ او به چاپ رسیده و به تازگی نیز کتاب دیگری با نام «سکانس کلمات» که شامل مقالات، روایات و خاطرات سیدحسن حسینی است توسط نشر نی منتشر شده است. این کتاب در پنج بخش با عناوین «یادداشت‌ها و مقالات»، «روایت‌گونه‌ها»، «ترجمه‌ها»، «کوته‌نوشت‌ها» و «خاطرات و یادداشت‌ها» به چاپ رسیده است. سعید یوسف‌نیا که این کتاب را جمع‌آوری کرده، در مقدمه آن توضیحی درباره بخش‌های کتاب آورده که بنابر این توضیح، بخش اول شامل 18مقاله بعضا انتقادی در حوزه ادبیات و فرهنگ و مسایل گوناگون جامعه است. در این بخش با موضوعات متنوعی روبه‌رو می‌شویم و همین نوشته‌های متنوع نشان می‌دهد که او نسبت به همه وجوه اجتماعی و فرهنگی و سیاسی زندگی حساسیت داشت و می‌دانست که اگرچه شاعر، به هیچ عرصه‌ای از عرصه‌های جامعه تعلق ندارد، باید که نسبت به این عرصه‌ها آگاه باشد و این آگاهی، محدود به وجوه خاصی نمی‌شود. بخش دوم از هشت نوشتار روایی یا روایت‌گونه تشکیل شده که برخی از آنها توصیف شاعرانه برشی از تاریخ تشیع و برخی نیز ریشه در واقعیت زندگی نویسنده دارد و به واگویه‌های صمیمانه بیشتر شبیه است تا حکایت و روایت. بخش سوم این کتاب ترجمه‌هایی از کتاب‌های عربی و انگلیسی است و بخش چهارم شامل جمله‌های کوتاه و عبارات طنازانه در مورد ادبیات و سیاست و اخلاق و... است. یکی از نوشتارهای این بخش «براده‌ها» نام دارد که پیش‌تر در کتابی مستقل و به همین نام منتشر شده اما براده‌های این کتاب تازه است و پیش از این چاپ نشده است. بخش پنجم هم خاطرات نام دارد و خاطره‌های مختلف حسینی را می‌توان در این بخش یافت. یوسف‌نیا همچنین درباره گردآوری و تنظیم این کتاب نوشته: «در مجموع اشاره به این نکته ضروری است که من تلاش کرده‌ام تا از جاده امانت‌داری منحرف نشوم و تا جایی که امکان‌پذیر است هیچ جمله یا کلمه‌ای از این مجموعه را حذف نکنم، اما گاه ناچار بوده‌ام که دستی بر ساختار برخی جمله‌ها بکشم و در مواجهه با یکدست‌کردن رسم‌الخط و ویرایش ساختاری و علامت‌گذاری این مقاله‌ها، منفعل نباشم.» در بخشی از مقاله «پیشگیری یا درمان» که درباره سانسور و موانع نوشتن است، می‌خوانیم: «بسیاری از مقوله‌های ادبی مثل جنین‌های نارس، سقط می‌شوند. بسیاری از نطفه‌های ادبی اصلا بسته نمی‌شوند و بسیاری از آثار، در اثر سانسور گسترده و پیچیده‌ای که ذکرش به تفصیل رفت، ناقص‌الخلقه و عقب‌مانده به دنیا می‌آیند! اگر سانسور دولت‌ها، همسران، دوستان، یاران، نزدیکان و عزیزان و... همچنان ادامه یابد- که علی‌الظاهر می‌یابد - ما شاهد از بین‌رفتن خلاقیت‌های واقعی و رشد شدید شبه‌نویسندگان خواهیم بود، نویسندگانی که به ضرب و زور با واژه‌ها و کلمات مصلحت‌آلوده، سروکله می‌زنند و ور می‌روند و وِر می‌زنند و هم خود و هم نسل مخاطب خود را دچار فریبی می‌کنند که فرآیندی پیچیده دارد. با این اوضاع باید الرحمن خواند و فاتحه بر قلم‌ها و کاغذهایی که میزبان پرسه مصلحت‌جویانه این قلم‌ها هستند. ما چه در زمینه ادبیات اجتماعی و چه در عرصه ادبیات غنایی و شخصی، نیازمند آزادی به معنای واقعی کلمه هستیم.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.