چهارشنبه 9 فوریه...
روح انقلاب به همه میرسد
نویسنده:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری
خوشحالی دیروز، دیرپا نبود. با امید بسیار خوابیدم، اما صبح، سایههای غم برایم آورده بود. یک برنامه تلویزیونی، تصاویری از شهدا نشان میداد. برای مردن، خیلی کوچک بودند. مسالمتآمیز و در یک درگیری نامتوازن که در آن جز حنجرههایشان، سلاحی نداشتند، شرکت کرده بودند. پلیسها اما حرف نمیزنند. یاد گرفتهاند بشنوند و اطاعت کنند. با گلوله مقابل این جوانان ایستاده و جانهایشان را گرفته بودند. توالی تصاویر، به گریهام انداخت. گلوله، چانه یا پیشانی یا شکمهایشان را دریده و خون، چهره و لباسهایشان را میپوشاند. گریه کردم. در خانه تنها بودم و بلند گریه کردم. تلویزیون را خاموش کردم و پلیسها و برنامه را که میخواستند روزم را خراب کنند، لعنت کردم. از اولین گریهام از شروع انقلاب تا حالا، تعجب کردم. برای چه داشتم گریه میکردم وقتی آنچه میدیدم نه تازه بود و نه تعجببرانگیز؟تظاهرات دیروز بدون رفتن مبارک گذشت. منتظر بودم سومین سخنرانیاش را بکند و تنها جملهای که انتظارش را داشتم، بگوید: «صدایتان را شنیدم»؛ اما غرورش نگذاشت و اعتصابکنندگان دریافتند که روزها یا هفتههای زیادی در پیش دارند و باید با رخوتی که سيستم ، در پیش گرفته، مبارزه کنند تا بالاخره یک روز، صبرش تمام شود و برود. امروز، حرکت تازهای در میدان، آغاز شد. نمایش جدیدی در میدان، روبهروی چادر «عاشقان روز»، در حال برگزار شدن بود. قاسم مسعد علیوه1 را روی سن نمایش جدید دیدم. از دور سلام کردم. در فاصله میان ما، کارگران و تابلوهای چوبی قرار داشتند. سمت چپ در میدان، تابلویی بود با عکس پسری جوان که روی پیراهنش نوشته بود «آزادی» و پرچم مصر در دست، روی جمجمهها و بقایای جسدهایی راه میرفت که رویشان نوشته بودند «بلطجیها»، «دزدان» و «امنیت مرکزی». پشت تابلو، یک اعتراضکننده با خطی نهچندان خوب نوشته بود «یسقط حسنی مبارک». خیالم از بابت میدان راحت شد. خیلی با تلفن صحبت کردم و حالا، نیاز به شارژ داشت. ساعت قیلوله و ارتباط با جهان هم فرا رسیده بود. دیدار امروز الکساندر سلطانف، فرستاده رییسجمهور روسیه به مصر و استقبال مبارک از او، غافلگیرم کرد. مبارک، از جهان دور شده و از زمان شروع انقلاب، به استثنای یکشنبه گذشته (6 فوریه) و دیدار عمر الزواوی، مشاور سلطان قابوس، پادشاه عمان و دیدار وزیر خارجه امارات، عبدالله بن شیخ زاید که دیروز سهشنبه (8 فوریه) صورت گرفت، از کسی استقبال نکرده بود. هیچکس نمیداند در اتاقها بسته چه میگذرد. مردم میگفتند چند کشور عربی به مبارک پیشنهاد دادهاند برای نجات یافتن - و نه بهخاطر دوست داشتن انقلاب- به آن کشورها برود.
پینوشت:
1- نویسنده مصری.
خوشحالی دیروز، دیرپا نبود. با امید بسیار خوابیدم، اما صبح، سایههای غم برایم آورده بود. یک برنامه تلویزیونی، تصاویری از شهدا نشان میداد. برای مردن، خیلی کوچک بودند. مسالمتآمیز و در یک درگیری نامتوازن که در آن جز حنجرههایشان، سلاحی نداشتند، شرکت کرده بودند. پلیسها اما حرف نمیزنند. یاد گرفتهاند بشنوند و اطاعت کنند. با گلوله مقابل این جوانان ایستاده و جانهایشان را گرفته بودند. توالی تصاویر، به گریهام انداخت. گلوله، چانه یا پیشانی یا شکمهایشان را دریده و خون، چهره و لباسهایشان را میپوشاند. گریه کردم. در خانه تنها بودم و بلند گریه کردم. تلویزیون را خاموش کردم و پلیسها و برنامه را که میخواستند روزم را خراب کنند، لعنت کردم. از اولین گریهام از شروع انقلاب تا حالا، تعجب کردم. برای چه داشتم گریه میکردم وقتی آنچه میدیدم نه تازه بود و نه تعجببرانگیز؟تظاهرات دیروز بدون رفتن مبارک گذشت. منتظر بودم سومین سخنرانیاش را بکند و تنها جملهای که انتظارش را داشتم، بگوید: «صدایتان را شنیدم»؛ اما غرورش نگذاشت و اعتصابکنندگان دریافتند که روزها یا هفتههای زیادی در پیش دارند و باید با رخوتی که سيستم ، در پیش گرفته، مبارزه کنند تا بالاخره یک روز، صبرش تمام شود و برود. امروز، حرکت تازهای در میدان، آغاز شد. نمایش جدیدی در میدان، روبهروی چادر «عاشقان روز»، در حال برگزار شدن بود. قاسم مسعد علیوه1 را روی سن نمایش جدید دیدم. از دور سلام کردم. در فاصله میان ما، کارگران و تابلوهای چوبی قرار داشتند. سمت چپ در میدان، تابلویی بود با عکس پسری جوان که روی پیراهنش نوشته بود «آزادی» و پرچم مصر در دست، روی جمجمهها و بقایای جسدهایی راه میرفت که رویشان نوشته بودند «بلطجیها»، «دزدان» و «امنیت مرکزی». پشت تابلو، یک اعتراضکننده با خطی نهچندان خوب نوشته بود «یسقط حسنی مبارک». خیالم از بابت میدان راحت شد. خیلی با تلفن صحبت کردم و حالا، نیاز به شارژ داشت. ساعت قیلوله و ارتباط با جهان هم فرا رسیده بود. دیدار امروز الکساندر سلطانف، فرستاده رییسجمهور روسیه به مصر و استقبال مبارک از او، غافلگیرم کرد. مبارک، از جهان دور شده و از زمان شروع انقلاب، به استثنای یکشنبه گذشته (6 فوریه) و دیدار عمر الزواوی، مشاور سلطان قابوس، پادشاه عمان و دیدار وزیر خارجه امارات، عبدالله بن شیخ زاید که دیروز سهشنبه (8 فوریه) صورت گرفت، از کسی استقبال نکرده بود. هیچکس نمیداند در اتاقها بسته چه میگذرد. مردم میگفتند چند کشور عربی به مبارک پیشنهاد دادهاند برای نجات یافتن - و نه بهخاطر دوست داشتن انقلاب- به آن کشورها برود.
پینوشت:
1- نویسنده مصری.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.