|

چرا سیاستمداران را صادرات غیرنفتی نمی‌کنیم؟

پوریا عالمی

(این یادداشت به سبک سرمقاله‌ها، یادداشت‌ها، تحلیل‌ها و تزهایی که به صورت روزانه صادر می‌شود نوشته شده است و هیچ کاربرد دیگری ندارد. اگر دقت کنید تلاش شده در این یادداشت اول خودمان را بزنیم و ویران کنیم بعد تز جهان‌شمول صادر کنیم تا کار جهان راست‌وریس شود. البته تزهای ما اصولا کاربرد فتوسنتزی دارند، یعنی باید گذاشت‌شان در فضای آزاد یا در یک فضای تخیلی دیگر که به‌نتیجه برسند.)
همیشه می‌گویند ایران تاریخ و فرهنگ و هنر چندهزارساله دارد.
توی تاریخ اگر از کسی بپرسی، می‌گویند خسرو معتضد بزرگ‌ترین مورخ ایران است.
توی فرهنگ بپرسی، می‌گویند همه‌اش را فرنگی‌ها دزدیدند. از سرستون تخت جمشید و شمع حمام فین کاشان و اصغر فرهادی (که همه را فرانسه بلند کرده و داره پزش را می‌دهد)، تا همین خاوری بانک‌مرکزی که (کانادایی‌ها بلندش کردند و) براش تله گذاشتند برود بغل سلین دیون و همسایه‌شان شود و اینطوری هم فرار مغزها شود هم پول مملکت را بردارد و ببرد.
توی هنر بپرسی، حتما می‌گویند اخراجی‌ها ته هنر است که اینطور برای تماشایش صف کشیدند؛ صفی که فرانسوی‌ها حاضر بودند بابتش پول بدهند تا ایران قبول کند صف را به‌عنوان صادرات غیرنفتی بفرستند فرانسه تا جلوی موزه لوور بکشند.
اگر هم خیلی به‌روز بخواهیم مثال بیاوریم از کمال‌الملک حرف می‌زنیم که اگر زنده می‌ماند الان فلسفه هنر را عوض کرده بود و چون داشت اینقدر طبیعی می‌کشید که ممکن بود آدم‌هاش از نقاشی‌ش بیایند بیرون، و فرنگی‌ها نمی‌دانستند باید چطور جلوش را بگیرند که به اینجا نرسد، سرش را زیر آب کردند.
این از تاریخ و فرهنگ و هنر چندهزار ساله.
ولی درباره سیاست، کسی چنین ادعایی ندارد که سیاست ما چندهزارسال قدمت دارد. اتفاقا همه می‌گویند حاکمان و شاهان تاریخ این سرزمین هیچ‌کدام سیاستمدار نبوده‌اند و همه سرشان توی اندرونی و حرم‌سرای خودشان گرم بود.
حالا با این شکسته‌نفسی نایابی، توی تاکسی و صف نان و «بی‌آرتی» و «مترو» و «فیس‌بوک» و ستون سرمقاله‌ها و ستون تلفن خوانندگان برخی روزنامه‌ها(که به‌صورت آنلاین از این ستون به‌عنوان توییتر استفاده می‌کنند و درباره ریزترین مسایل ایران و منطقه و جهان و کهکشان راه‌شیری نظر کارشناسی می‌دهند) فقط یک بحث جاری است: بحث سیاسی.
بحث سیاسی هم که می‌گوییم یعنی تحلیل. اصولا در یک نشست یا در یک پاراگراف این توانایی وجود دارد که مشکلات سیاسی داخلی و خارجی و خاورمیانه و چی و چی حل‌وفصل شود. همه معتقدند راهکار اصلی را دارند و مساله ساده‌تر از این حرف‌هاست.
آدم فکری می‌شود اگر جای سیاستمداران با مردم عوض شود مشکل حل می‌شود که حل هم شد. یعنی هشت‌سال تجربه کردیم که جای سیاستمدارها با آدم‌های عادی عوض شود، و دیدیم که واقعا مشکل حل شد. حالا مشکل ما و منطقه نه، اما مشکل آن آدم‌ها حل شد و این خودش دستاورد بزرگی است چون همین‌که یکی مشکلش حل شود و آرزوهاش برآورده شود خودش یعنی پیشرفت. حالا ‌گیریم که حل مشکل او هزار مشکل برای دیگران درست کند. خب، به هر حال ما باید هزینه پیشرفت کشور یا دولت مهرورزی را بپردازیم که پرداختیم.
بعد هم تا پیش از این، مساله ما مساله شلوارجین بود، از دیروز به فرنچ‌کیس تغییر کرده.
مثلا همین کافه‌قنادی فرانسه در خیابان انقلاب قرار است اسمش را بگذارد کافه‌قنادی ظریف (فرانسه سابق). یا توی فیلم‌های خارجی قرار شده هر جا فرنچ‌کیس وجود داشت، دوبله کنند فرچه رو بده دستش زمین رو بسابه لعنتی خیر ندیده.
یا توی فهرست کافه‌ها قرار است به جای قهوه فرانسوی بنویسند قهوه [...] که کسی هم جرات نکند سفارش بدهد.
با توجه به این تغییر موضع الان همه بلاتکلیف هستند شلوار جین را دربیاورند یا می‌توانند به‌صورت موازی در دو جبهه حرکت کنند و استراتژی قهوه و شلوارجین را همزمان پیش ببرند.
خب، دعوا سر این است که تاریخ و فرهنگ و هنر ایران چندهزار سال قدمت دارد؟ ما از خودزنی بالا نتیجه می‌گیریم باید بی‌خیال فرهنگ و هنر شد. تاریخ ثابت کرده فرهنگ و هنر ما- فعلا- خیلی حرفی برای گفتن ندارد، خب چطور است جای سرمایه‌گذاری الکی و حیف‌و‌میل پول نفت، برویم سر اصل مطلب و تحلیلگر سیاسی و سیاستمدار به خارج صادر کنیم؟ ممکن است توی رده‌های بالای سیاست شانس زیادی نداشته باشیم، اما حتما با شرکت این دلاوران در بخش جدول و سرگرمی احتمالا می‌توانیم مدال بیاوریم.
این بود انشای من، ببخشید تحلیل من. آیا من را هم
به عنوان تحلیلگر سیاسی و سیاستمدار محلل، صادرات غیرنفتی می‌کنید؟ بله؟ ممنون گلم. بای.
(این یادداشت به سبک سرمقاله‌ها، یادداشت‌ها، تحلیل‌ها و تزهایی که به صورت روزانه صادر می‌شود نوشته شده است و هیچ کاربرد دیگری ندارد. اگر دقت کنید تلاش شده در این یادداشت اول خودمان را بزنیم و ویران کنیم بعد تز جهان‌شمول صادر کنیم تا کار جهان راست‌وریس شود. البته تزهای ما اصولا کاربرد فتوسنتزی دارند، یعنی باید گذاشت‌شان در فضای آزاد یا در یک فضای تخیلی دیگر که به‌نتیجه برسند.)
همیشه می‌گویند ایران تاریخ و فرهنگ و هنر چندهزارساله دارد.
توی تاریخ اگر از کسی بپرسی، می‌گویند خسرو معتضد بزرگ‌ترین مورخ ایران است.
توی فرهنگ بپرسی، می‌گویند همه‌اش را فرنگی‌ها دزدیدند. از سرستون تخت جمشید و شمع حمام فین کاشان و اصغر فرهادی (که همه را فرانسه بلند کرده و داره پزش را می‌دهد)، تا همین خاوری بانک‌مرکزی که (کانادایی‌ها بلندش کردند و) براش تله گذاشتند برود بغل سلین دیون و همسایه‌شان شود و اینطوری هم فرار مغزها شود هم پول مملکت را بردارد و ببرد.
توی هنر بپرسی، حتما می‌گویند اخراجی‌ها ته هنر است که اینطور برای تماشایش صف کشیدند؛ صفی که فرانسوی‌ها حاضر بودند بابتش پول بدهند تا ایران قبول کند صف را به‌عنوان صادرات غیرنفتی بفرستند فرانسه تا جلوی موزه لوور بکشند.
اگر هم خیلی به‌روز بخواهیم مثال بیاوریم از کمال‌الملک حرف می‌زنیم که اگر زنده می‌ماند الان فلسفه هنر را عوض کرده بود و چون داشت اینقدر طبیعی می‌کشید که ممکن بود آدم‌هاش از نقاشی‌ش بیایند بیرون، و فرنگی‌ها نمی‌دانستند باید چطور جلوش را بگیرند که به اینجا نرسد، سرش را زیر آب کردند.
این از تاریخ و فرهنگ و هنر چندهزار ساله.
ولی درباره سیاست، کسی چنین ادعایی ندارد که سیاست ما چندهزارسال قدمت دارد. اتفاقا همه می‌گویند حاکمان و شاهان تاریخ این سرزمین هیچ‌کدام سیاستمدار نبوده‌اند و همه سرشان توی اندرونی و حرم‌سرای خودشان گرم بود.
حالا با این شکسته‌نفسی نایابی، توی تاکسی و صف نان و «بی‌آرتی» و «مترو» و «فیس‌بوک» و ستون سرمقاله‌ها و ستون تلفن خوانندگان برخی روزنامه‌ها(که به‌صورت آنلاین از این ستون به‌عنوان توییتر استفاده می‌کنند و درباره ریزترین مسایل ایران و منطقه و جهان و کهکشان راه‌شیری نظر کارشناسی می‌دهند) فقط یک بحث جاری است: بحث سیاسی.
بحث سیاسی هم که می‌گوییم یعنی تحلیل. اصولا در یک نشست یا در یک پاراگراف این توانایی وجود دارد که مشکلات سیاسی داخلی و خارجی و خاورمیانه و چی و چی حل‌وفصل شود. همه معتقدند راهکار اصلی را دارند و مساله ساده‌تر از این حرف‌هاست.
آدم فکری می‌شود اگر جای سیاستمداران با مردم عوض شود مشکل حل می‌شود که حل هم شد. یعنی هشت‌سال تجربه کردیم که جای سیاستمدارها با آدم‌های عادی عوض شود، و دیدیم که واقعا مشکل حل شد. حالا مشکل ما و منطقه نه، اما مشکل آن آدم‌ها حل شد و این خودش دستاورد بزرگی است چون همین‌که یکی مشکلش حل شود و آرزوهاش برآورده شود خودش یعنی پیشرفت. حالا ‌گیریم که حل مشکل او هزار مشکل برای دیگران درست کند. خب، به هر حال ما باید هزینه پیشرفت کشور یا دولت مهرورزی را بپردازیم که پرداختیم.
بعد هم تا پیش از این، مساله ما مساله شلوارجین بود، از دیروز به فرنچ‌کیس تغییر کرده.
مثلا همین کافه‌قنادی فرانسه در خیابان انقلاب قرار است اسمش را بگذارد کافه‌قنادی ظریف (فرانسه سابق). یا توی فیلم‌های خارجی قرار شده هر جا فرنچ‌کیس وجود داشت، دوبله کنند فرچه رو بده دستش زمین رو بسابه لعنتی خیر ندیده.
یا توی فهرست کافه‌ها قرار است به جای قهوه فرانسوی بنویسند قهوه [...] که کسی هم جرات نکند سفارش بدهد.
با توجه به این تغییر موضع الان همه بلاتکلیف هستند شلوار جین را دربیاورند یا می‌توانند به‌صورت موازی در دو جبهه حرکت کنند و استراتژی قهوه و شلوارجین را همزمان پیش ببرند.
خب، دعوا سر این است که تاریخ و فرهنگ و هنر ایران چندهزار سال قدمت دارد؟ ما از خودزنی بالا نتیجه می‌گیریم باید بی‌خیال فرهنگ و هنر شد. تاریخ ثابت کرده فرهنگ و هنر ما- فعلا- خیلی حرفی برای گفتن ندارد، خب چطور است جای سرمایه‌گذاری الکی و حیف‌و‌میل پول نفت، برویم سر اصل مطلب و تحلیلگر سیاسی و سیاستمدار به خارج صادر کنیم؟ ممکن است توی رده‌های بالای سیاست شانس زیادی نداشته باشیم، اما حتما با شرکت این دلاوران در بخش جدول و سرگرمی احتمالا می‌توانیم مدال بیاوریم.
این بود انشای من، ببخشید تحلیل من. آیا من را هم
به عنوان تحلیلگر سیاسی و سیاستمدار محلل، صادرات غیرنفتی می‌کنید؟ بله؟ ممنون گلم. بای.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.