هزینه رفتار حذفی
احمد شیرزاد . فعال سیاسی و استاد دانشگاه
جریانی بعد از شوک خرداد 92 و انتخابات ریاستجمهوری یازدهم، امروز قوای خود را جمع کرده چراکه به این حقیقت واقف شده که با شرایط ویژهای مواجه است. اگرچه در عرصه سیاست یک جریان از بین نمیرود و تضعیف میشود اما شرایط کنونی، آنان را بهشدت نگران کرده است. نگاه منفی ملت به آنان اما از همه اینها مهمتر است. با این حال این جریان از دوران اصلاحات این درس را آموخته که تحت هر شرایطی باید از تمام نیروها و داشتههای خود نهایت استفاده را ببرد و هیچ بخشی را نادیده نگیرد؛ از امکان استفاده از کارمندان جزء گرفته تا گروههایی در سطح جامعه. در مورد اخیر یعنی نوع تعامل مجلس اصولگرا با دولت تدبیر و امید که در نهایت تعامل و همکاری با مجلس، درصدد پیشبرد امور است، این موضوع دیده شد که این جریان از همه امکانات بهره میگیرد و رای یک نماینده را هم بااهمیت ارزیابی میکند. برای نگارنده که تجربه حضور در مجلس را دارد این میزان نماینده حاضر در جریان رای اعتماد به وزرا، بیانگر سازماندهی قابل توجه برای اثرگذاری بر سرنوشت گزینههای وزارت بود.
نکته دیگر پیرامون چرایی رفتار برخی چهرههای حاضر در مجلس و عقبههای آنها در فضای سیاسی و رسانهای و درک آنها از مسیر انتخابات آینده مجلس است. مشهور است که این جریان، چند «فهرست» دارد. عدمرای اعتماد به آقای دکتر سجادی با پیشینه روشن و حمایت اهالی ورزش، نشان میدهد «لیست فتنه» کفایت نکرده و برخی ناگزیر به سراغ «لیست تحصن» و سایر لیستها شدهاند.
در این میان با توجه به ابراز نارضایتی مردم در جریان پخش جلسات رایاعتماد نسبت به بهانهگیریهای آزاردهنده برخی افراد در مجلس، به نظر میرسد برخی نگران آن هستند که مجلسی همسو با دولت و خواستههای مردم شکل بگیرد که امکان قابلقبولی است مگر اینکه آنها بتوانند شرایط دلخواه را همچنان حفظ کنند. لازمه چنین فضایی، تداوم کوبیدن بر طبل اتهامزنیها و استفاده از همه اهرمهای تبلیغاتی است.
اصلاحطلبان و نیروهای تحولخواه و حامیان دولت اعتدال اما در شرایطی قرار گرفتهاند که به دلیل اهمیتدادن به سرنوشت کشور و جامعه، علاقهمند به ایجاد فضایی مشابه فضای پس از انتخابات سال 88 نیستند که نوعی گسست و تشدید فضای تحریم و کنارکشیدن از مشارکت سیاسی در عرصه رسمی را سبب شده بود.
اگر در مسیر این بگومگوها با همان ادبیات وارد شویم، فضای سالهای 89 و 90 زنده خواهد شد و این برای توسعه ایران و رهاشدن از وضعیت نگرانکننده فعلی، مضر است. با وجود تلخی تحمل اینگونه رفتارها بهترین نوع مواجهه همان است که جناب دکتر روحانی، آقای خاتمی و نیروهای اصلاحطلب در پیش گرفتهاند. آنها ضمن اینکه تابع فضای افراطیون نشدند، از مواضع اصولی خود دفاع کردند و از همینرو باید به جناب دکتر سجادی تبریک گفت که صندلی وزارت را به هر قیمتی نخواست.
من تخصصی در ورزش ندارم اما هرچه به عقب میروم، نام دکتر سجادی در ورزش ایران مطرح بوده است. محبوبیتی که بزرگانی چون دکتر توفیقی و دکتر فرجیدانا از آن برخوردارند، بالاتر از آن است که با اهانت و درشتگویی برخی افراد لکهدار شود. اینطور نیست که هر فردی بتواند هر توهینی را به مفاخر علمی و مدیران شاخص کشور روا دارد و مثلا آقای فرجیدانا، بهعنوان نماد جامعه دانشگاهی کشور را با الفاظی زشت خطاب کند. در خاتمه تاکید بر این نکته لازم است که برخلاف جناح محافظهکار، جریان اصلاحات و اعتدال، چنته پری در زمینه مدیران کارآمد و متخصص دارد و نگران برخوردهای سلبی با مدیرانمان نیستیم. انتظار از دولتمردان این است که به هیچ روی وارد حاشیهسازیهای جریان مقابل نشده و این مهم را به نخبگان، جامعه دانشگاهی و ما روزنامهنگاران بسپارند. البته تنویر افکار عمومی و دادن اطلاعات کارشناسی به جامعه در کنار کوتاهنیامدن از مواضع اصولی و اصلاحطلبانه، امری ضروری است. همه ما اشتباه میکنیم و تصحیح مواضع، حکمت است اما آنهایی که بزرگترین اشتباهات را مرتکب شده و هشتسال بر مسیری ناصواب پافشاری کردند، چقدر از ملت ایران عذرخواهی کردند؟ هیچ رجل
سیاسی به فکر لکهدار کردن رقیب نیست و اصلاحطلبان، احترام به رقیب واقعی را احترام به خود میدانند؛ اگر قرار به برگشتن به گذشته و واکاوی آن است، ما فکر میکنیم «سیه روی شود هر که در او غش باشد». هدف امروز ما، ساختن کشور و به ارمغانآوردن توسعه برای ملت ایران است و در این مسیر، از هیچ تلاشی فروگذار نخواهیم کرد.
جریانی بعد از شوک خرداد 92 و انتخابات ریاستجمهوری یازدهم، امروز قوای خود را جمع کرده چراکه به این حقیقت واقف شده که با شرایط ویژهای مواجه است. اگرچه در عرصه سیاست یک جریان از بین نمیرود و تضعیف میشود اما شرایط کنونی، آنان را بهشدت نگران کرده است. نگاه منفی ملت به آنان اما از همه اینها مهمتر است. با این حال این جریان از دوران اصلاحات این درس را آموخته که تحت هر شرایطی باید از تمام نیروها و داشتههای خود نهایت استفاده را ببرد و هیچ بخشی را نادیده نگیرد؛ از امکان استفاده از کارمندان جزء گرفته تا گروههایی در سطح جامعه. در مورد اخیر یعنی نوع تعامل مجلس اصولگرا با دولت تدبیر و امید که در نهایت تعامل و همکاری با مجلس، درصدد پیشبرد امور است، این موضوع دیده شد که این جریان از همه امکانات بهره میگیرد و رای یک نماینده را هم بااهمیت ارزیابی میکند. برای نگارنده که تجربه حضور در مجلس را دارد این میزان نماینده حاضر در جریان رای اعتماد به وزرا، بیانگر سازماندهی قابل توجه برای اثرگذاری بر سرنوشت گزینههای وزارت بود.
نکته دیگر پیرامون چرایی رفتار برخی چهرههای حاضر در مجلس و عقبههای آنها در فضای سیاسی و رسانهای و درک آنها از مسیر انتخابات آینده مجلس است. مشهور است که این جریان، چند «فهرست» دارد. عدمرای اعتماد به آقای دکتر سجادی با پیشینه روشن و حمایت اهالی ورزش، نشان میدهد «لیست فتنه» کفایت نکرده و برخی ناگزیر به سراغ «لیست تحصن» و سایر لیستها شدهاند.
در این میان با توجه به ابراز نارضایتی مردم در جریان پخش جلسات رایاعتماد نسبت به بهانهگیریهای آزاردهنده برخی افراد در مجلس، به نظر میرسد برخی نگران آن هستند که مجلسی همسو با دولت و خواستههای مردم شکل بگیرد که امکان قابلقبولی است مگر اینکه آنها بتوانند شرایط دلخواه را همچنان حفظ کنند. لازمه چنین فضایی، تداوم کوبیدن بر طبل اتهامزنیها و استفاده از همه اهرمهای تبلیغاتی است.
اصلاحطلبان و نیروهای تحولخواه و حامیان دولت اعتدال اما در شرایطی قرار گرفتهاند که به دلیل اهمیتدادن به سرنوشت کشور و جامعه، علاقهمند به ایجاد فضایی مشابه فضای پس از انتخابات سال 88 نیستند که نوعی گسست و تشدید فضای تحریم و کنارکشیدن از مشارکت سیاسی در عرصه رسمی را سبب شده بود.
اگر در مسیر این بگومگوها با همان ادبیات وارد شویم، فضای سالهای 89 و 90 زنده خواهد شد و این برای توسعه ایران و رهاشدن از وضعیت نگرانکننده فعلی، مضر است. با وجود تلخی تحمل اینگونه رفتارها بهترین نوع مواجهه همان است که جناب دکتر روحانی، آقای خاتمی و نیروهای اصلاحطلب در پیش گرفتهاند. آنها ضمن اینکه تابع فضای افراطیون نشدند، از مواضع اصولی خود دفاع کردند و از همینرو باید به جناب دکتر سجادی تبریک گفت که صندلی وزارت را به هر قیمتی نخواست.
من تخصصی در ورزش ندارم اما هرچه به عقب میروم، نام دکتر سجادی در ورزش ایران مطرح بوده است. محبوبیتی که بزرگانی چون دکتر توفیقی و دکتر فرجیدانا از آن برخوردارند، بالاتر از آن است که با اهانت و درشتگویی برخی افراد لکهدار شود. اینطور نیست که هر فردی بتواند هر توهینی را به مفاخر علمی و مدیران شاخص کشور روا دارد و مثلا آقای فرجیدانا، بهعنوان نماد جامعه دانشگاهی کشور را با الفاظی زشت خطاب کند. در خاتمه تاکید بر این نکته لازم است که برخلاف جناح محافظهکار، جریان اصلاحات و اعتدال، چنته پری در زمینه مدیران کارآمد و متخصص دارد و نگران برخوردهای سلبی با مدیرانمان نیستیم. انتظار از دولتمردان این است که به هیچ روی وارد حاشیهسازیهای جریان مقابل نشده و این مهم را به نخبگان، جامعه دانشگاهی و ما روزنامهنگاران بسپارند. البته تنویر افکار عمومی و دادن اطلاعات کارشناسی به جامعه در کنار کوتاهنیامدن از مواضع اصولی و اصلاحطلبانه، امری ضروری است. همه ما اشتباه میکنیم و تصحیح مواضع، حکمت است اما آنهایی که بزرگترین اشتباهات را مرتکب شده و هشتسال بر مسیری ناصواب پافشاری کردند، چقدر از ملت ایران عذرخواهی کردند؟ هیچ رجل
سیاسی به فکر لکهدار کردن رقیب نیست و اصلاحطلبان، احترام به رقیب واقعی را احترام به خود میدانند؛ اگر قرار به برگشتن به گذشته و واکاوی آن است، ما فکر میکنیم «سیه روی شود هر که در او غش باشد». هدف امروز ما، ساختن کشور و به ارمغانآوردن توسعه برای ملت ایران است و در این مسیر، از هیچ تلاشی فروگذار نخواهیم کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.