|

افسوس برای ورزش

محمود مشحون . رییس فدراسیون بسکتبال

آنچه دیروز برای ورزش رخ داد یک اتفاق «خانمان‌سوز» بود. ما سه بزرگوار برای تصدی وزارت ورزش‌وجوانان داشتیم که متاسفانه خانه ملت به هیچ‌یک اعتماد نکرد. بعد از آقای «سلطانی‌فر» که مدت‌ها قائم‌مقام سازمان تربیت‌بدنی بود و اشراف کامل به ورزش داشت و به نوعی «کامپیوتر ورزش» بود، آقای صالحی‌امیری، سرپرستی وزارت ورزش‌وجوانان را برعهده گرفتند. از رای‌نیاوردن آقای صالحی‌امیری، ایشان لطمه ندید بلکه ورزش مملکت ضرر کرد. ایشان در همان دو ماه تحولاتی به وجود آورد که بسیار اثرگذار و راهگشا بود. با اقداماتی که انجام دادند یک اعتماد و اطمینان در ورزش به وجود آورد و همه مطمئن بودیم که ایشان با توجه به قدرت مدیریتی‌شان و عملکرد مطلوبشان در دو ماه سرپرستی رای بیاورند که نمی‌دانم به چه دلیلی این اتفاق نیفتاد و ورزش ضرر کرد. کار به گزینه سوم کشید. آقای دکتر نصرالله سجادی، صفر تا صد ورزشی بود. سوالی که هنوز من به پاسخ آن نرسیده‌ام این است که ایشان چه کم داشت؟ از سال 1358 از مسوولیت در ورزش منطقه 11 شروع کرده بود و سمت‌های مهمی از جمله معاونت وزارت آموزش‌وپرورش، معاونت وزارت ورزش‌وجوانان، دبیرکلی و خزانه‌داری کمیته ملی المپیک، استادی دانشگاه، سرپرستی کاروان‌های ورزشی و... را برعهده داشتند. متاسفانه مجلس به توانمندی، اقتدار و تدبیر دکتر سجادی اعتماد نکرد. ایشان ویژگی‌های مثبت زیادی داشت، اهل بازی‌دادن افراد نبود. «نه»اش، «نه» بود و «بله»اش، بله.
نتیجه رای‌نیاوردن این سه بزرگوار به ویژه دکتر سجادی برای ورزش فقط افسوس است. من شخصا پس از پایان جلسه مجلس تنها کاری که از دستم برآمده غصه‌خوردن بوده است. جوانان ما بلاتکلیف‌اند، بحث 10 روز و 15 روز نیست. ورزش ما از مردادماه بلاتکلیف است. و بنده به عنوان یکی از اعضای خانواده ورزش نمی‌دانم در این شرایط باید چه‌کار کنم؟ چگونه برنامه‌هایم را پیش ببرم. به نظر می‌رسد ورزش همیشه باید قربانی سیاست شود. و الا در سلامت، صلاحیت و تدبیر دکتر سجادی و قدرت مدیریت و برنامه‌ریزی دکتر صالحی‌امیری هیچ تردیدی وجود نداشت. فعلا که صدای ما ورزشی‌ها به جایی نمی‌رسد.

آنچه دیروز برای ورزش رخ داد یک اتفاق «خانمان‌سوز» بود. ما سه بزرگوار برای تصدی وزارت ورزش‌وجوانان داشتیم که متاسفانه خانه ملت به هیچ‌یک اعتماد نکرد. بعد از آقای «سلطانی‌فر» که مدت‌ها قائم‌مقام سازمان تربیت‌بدنی بود و اشراف کامل به ورزش داشت و به نوعی «کامپیوتر ورزش» بود، آقای صالحی‌امیری، سرپرستی وزارت ورزش‌وجوانان را برعهده گرفتند. از رای‌نیاوردن آقای صالحی‌امیری، ایشان لطمه ندید بلکه ورزش مملکت ضرر کرد. ایشان در همان دو ماه تحولاتی به وجود آورد که بسیار اثرگذار و راهگشا بود. با اقداماتی که انجام دادند یک اعتماد و اطمینان در ورزش به وجود آورد و همه مطمئن بودیم که ایشان با توجه به قدرت مدیریتی‌شان و عملکرد مطلوبشان در دو ماه سرپرستی رای بیاورند که نمی‌دانم به چه دلیلی این اتفاق نیفتاد و ورزش ضرر کرد. کار به گزینه سوم کشید. آقای دکتر نصرالله سجادی، صفر تا صد ورزشی بود. سوالی که هنوز من به پاسخ آن نرسیده‌ام این است که ایشان چه کم داشت؟ از سال 1358 از مسوولیت در ورزش منطقه 11 شروع کرده بود و سمت‌های مهمی از جمله معاونت وزارت آموزش‌وپرورش، معاونت وزارت ورزش‌وجوانان، دبیرکلی و خزانه‌داری کمیته ملی المپیک، استادی دانشگاه، سرپرستی کاروان‌های ورزشی و... را برعهده داشتند. متاسفانه مجلس به توانمندی، اقتدار و تدبیر دکتر سجادی اعتماد نکرد. ایشان ویژگی‌های مثبت زیادی داشت، اهل بازی‌دادن افراد نبود. «نه»اش، «نه» بود و «بله»اش، بله.
نتیجه رای‌نیاوردن این سه بزرگوار به ویژه دکتر سجادی برای ورزش فقط افسوس است. من شخصا پس از پایان جلسه مجلس تنها کاری که از دستم برآمده غصه‌خوردن بوده است. جوانان ما بلاتکلیف‌اند، بحث 10 روز و 15 روز نیست. ورزش ما از مردادماه بلاتکلیف است. و بنده به عنوان یکی از اعضای خانواده ورزش نمی‌دانم در این شرایط باید چه‌کار کنم؟ چگونه برنامه‌هایم را پیش ببرم. به نظر می‌رسد ورزش همیشه باید قربانی سیاست شود. و الا در سلامت، صلاحیت و تدبیر دکتر سجادی و قدرت مدیریت و برنامه‌ریزی دکتر صالحی‌امیری هیچ تردیدی وجود نداشت. فعلا که صدای ما ورزشی‌ها به جایی نمی‌رسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.