|

او، هنوز در جمع ماست

وحید معتمدنژاد

فکر کنید هیچ نسبتی با او ندارم، باید کسی باشد یادش بکند یا که نه؟! بین خودمان باشد خبرکشی نیست، خبردادن است. او هنوز در جمع ماست ولی ناپیداست. سراغ او را از چه کسی باید گرفت که نگران نشود و با خیالی آسوده شب را به صبح و صبح را به شب رساند؟ از سوپر، پارک و خیابان - که گذرش نبود و نیست - یا فلان کتابفروشی که در قفسه‌ای، کتابش جای باقی کتاب‌ها را تنگ کرده و هر روز با فروشش، حجمی را خالی و به آنی با همان کتابش پر می‌کند؟ یا نمی‌دانم از دانشکده‌ای که اتاقش تسخیر شده و دانشی را به یغما بردند، از نمره تلفنی که تو را به 118 حواله دهد و پشت خط بگویند: «یادداشت کن» و تو زنگ بزنی و جوابی از پشت سیم به گوشت نرسد، و از نگهبان ساختمانی که بگوید: دیرزمانی است از اینجا رفته و باز تو سرگردان به کوچه و خیابان با سماجتی که باید پیدایش کرد؛ از خودت می‌پرسی قبل‌تر‌ها می‌شد در سمیناری، در اتاقی که برایش در کتابخانه ملی تعبیه بود، او را دید ولی حالا کجا؟ گویند، جوینده یابنده است، می‌جویی و می‌یابی اما امکان دیدارش نیست. هیچ‌کس از او خبر ندارد، لیک هنوزش خبرساز است اما خبری بی‌صدا و بی‌تصویر که قاب گیرنده خانه و محل کاری چشم به راه دیدار اوست. دلت می‌گیرد که او را حتی در سطوری ننگاشته‌اند و یا در کادری نینداخته‌اند، مگر او خود میهمان ویژه هر روزنامه نیست؟ مگر او اصلا خود روزنامه نیست؟ مگر او پدر علوم ارتباطات نیست که روزنامه هم جزیی از آن؟ پس کو خبری که تیتر شود: «او هنوز می‌خندد و همه را به سوی خود می‌خواند» پس چرا سوی او رفت‌وآمدی در کار نیست، مگر او معلم اخلاق نیست؟ مگر او همیشه استاد نیست؟ شاید همه‌اش از سر تعارف بوده است کاینچنین دوروبرش خالی شده است! گیریم که پزشکی به اجبار و از سر ترحم و توهم او را به قرنطینه سپرد، عکسش، نامش و یادش که در قرنطینه نیست! او هنوز در کوچه‌های شهر از سه راه ضرابخانه تا میدان کتابی که قرار است به نامش تغییر دهند و از خیابان‌های دگر و الان که ندانی کجاست؛ در خیال خود قدم می‌زند و به سلامتی خود می‌اندیشد و به سلامتی تو و به آینده‌ای که چه خواهد آمد بر سر روزنامه و روزنامه‌نگار!
اما با این حال چرا همه‌مان نگرانیم؟
فکر کنید هیچ نسبتی با او ندارم، باید کسی باشد یادش بکند یا که نه؟! بین خودمان باشد خبرکشی نیست، خبردادن است. او هنوز در جمع ماست ولی ناپیداست. سراغ او را از چه کسی باید گرفت که نگران نشود و با خیالی آسوده شب را به صبح و صبح را به شب رساند؟ از سوپر، پارک و خیابان - که گذرش نبود و نیست - یا فلان کتابفروشی که در قفسه‌ای، کتابش جای باقی کتاب‌ها را تنگ کرده و هر روز با فروشش، حجمی را خالی و به آنی با همان کتابش پر می‌کند؟ یا نمی‌دانم از دانشکده‌ای که اتاقش تسخیر شده و دانشی را به یغما بردند، از نمره تلفنی که تو را به 118 حواله دهد و پشت خط بگویند: «یادداشت کن» و تو زنگ بزنی و جوابی از پشت سیم به گوشت نرسد، و از نگهبان ساختمانی که بگوید: دیرزمانی است از اینجا رفته و باز تو سرگردان به کوچه و خیابان با سماجتی که باید پیدایش کرد؛ از خودت می‌پرسی قبل‌تر‌ها می‌شد در سمیناری، در اتاقی که برایش در کتابخانه ملی تعبیه بود، او را دید ولی حالا کجا؟ گویند، جوینده یابنده است، می‌جویی و می‌یابی اما امکان دیدارش نیست. هیچ‌کس از او خبر ندارد، لیک هنوزش خبرساز است اما خبری بی‌صدا و بی‌تصویر که قاب گیرنده خانه و محل کاری چشم به راه دیدار اوست. دلت می‌گیرد که او را حتی در سطوری ننگاشته‌اند و یا در کادری نینداخته‌اند، مگر او خود میهمان ویژه هر روزنامه نیست؟ مگر او اصلا خود روزنامه نیست؟ مگر او پدر علوم ارتباطات نیست که روزنامه هم جزیی از آن؟ پس کو خبری که تیتر شود: «او هنوز می‌خندد و همه را به سوی خود می‌خواند» پس چرا سوی او رفت‌وآمدی در کار نیست، مگر او معلم اخلاق نیست؟ مگر او همیشه استاد نیست؟ شاید همه‌اش از سر تعارف بوده است کاینچنین دوروبرش خالی شده است! گیریم که پزشکی به اجبار و از سر ترحم و توهم او را به قرنطینه سپرد، عکسش، نامش و یادش که در قرنطینه نیست! او هنوز در کوچه‌های شهر از سه راه ضرابخانه تا میدان کتابی که قرار است به نامش تغییر دهند و از خیابان‌های دگر و الان که ندانی کجاست؛ در خیال خود قدم می‌زند و به سلامتی خود می‌اندیشد و به سلامتی تو و به آینده‌ای که چه خواهد آمد بر سر روزنامه و روزنامه‌نگار!
اما با این حال چرا همه‌مان نگرانیم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.