نه ظریف «ریبن تروپ» است و نه ژنو، مونیخ 1938
احمد نقیبزاده . استاد دانشگاه تهران
بیش از سهدهه است که نظام جمهوریاسلامی از دوستان نادان و دشمنان دانا ضربه میخورد ولی خوشبختانه هربار مانند فولاد، آبدیدهتر و محکمتر میشود. ما از اسراییل و عربستانسعودی و دیگر دشمنان و رقبا توقعی نداریم ولی انتظار داریم هر ایرانی تعریف درستی از نظام سیاسی خود داشته باشد. وقتی غریبهها در پارکهای لندن و پاریس از ما میپرسند برای خارجشدن از ایران خیلی سختی کشیدید؟ آیا دوباره میتوانید برگردید؟ و ما پاسخ میدهیم سهروز قبل تصمیم گرفتیم خارج شویم و امروز در اینجا هستیم و هفته آینده هم به ایران بازمیگردیم، موجی از تعجب، چهره آنها را میپوشاند و ما حس میکنیم چه هجمه تبلیغاتی ای، ایران را در ردیف کشورهای اروپای شرقی سابق و کرهشمالی معرفی کرده است و متاسف میشویم.
حالا هم وقتی نتانیاهو مذاکرات ژنو را به کنفرانس مونیخ 1938 تشبیه میکند که طی آن غربیها آخرین عقبنشینی را در برابر هیتلر انجام دادند و هیتلر هم پیروزمندانه نقشه حمله به لهستان را به اجرا گذاشت و جنگ جهانی دوم آغاز شد، نه دلگیر میشویم و نه تعجب میکنیم. او دشمن است و آگاهانه غربیها را از ایران میترساند همانطور که عربستانسعودی از آمریکا قهر میکند، حق دارد نگران سرنوشت محتوم خود باشد. آگاهان میدانند درهای جمهوریاسلامی از همان آغاز باز بود. هرروز هزاران ایرانی و خارجی و توریست یا وارد ایران میشدند یا از آن خارج میشدند. یکبار را هم نمیتوان برشمرد که ایران به همسایهای حمله کرده باشد. ولی آنها مقاومت ایران را هم دیدهاند و توان پیشرفتش را هم اندازه گرفتهاند و میدانند زمانی که مزاحمتهای بیدلیل خارجی از بین برود، ایران در چه جایگاهی قرار خواهد گرفت، بنابراین، طبیعی است که هراسان باشند. اما چیزی که قابل درک نیست، مواضع برخی داخلیهاست. آیا آنها که خود را ولایتمدار معرفی میکنند، نمیدانند این نظام، مهندسی فرزانه و تیزبین دارد که همهچیز را زیر نظر دارد و خوب میداند کجا سفینه خود را
شتابان و کجا آهسته به پیش ببرد؟
اگر از من دانشجوی روابط بینالملل و نیکآشنا به تاریخ ایران بپرسید، بزرگترین سیاستمدار دو قرن اخیر ایران کیست؟ خواهم گفت کسی است که توانست ایران را از چرخه وابستگی برهاند و کاری کند که نه عباسمیرزا توانست بکند و نه قایممقام و امیرکبیر یا مصدق و رضاشاه. آنچه او کرد به مداوای یک بیمار سرطانی شباهت داشت. شیمیدرمانی را تا جایی که همه سلولهای مخرب نابود شدند، پیش برد و زمانی که نزدیک بود سلولهای بدن هم نابود شوند، شیمیدرمانی را متوقف و تقویت بدن رنجور را آغاز کرد. توافقهای ژنو آغاز تقویت پیکر رنجور اقتصاد ایران و تثبیت اقتدار ایران در جهان است. به عربستان و نتانیاهو و سایر شیوخ بیجهت دردانه شده، حق میدهم که نگران باشند و به بعضی کسانی هم که در داخل، هنری جز «مرگ بر گفتن» نداشتهاند، توصیه میکنم روزی خود را در جایی درستتر جستوجو کنند.
بیش از سهدهه است که نظام جمهوریاسلامی از دوستان نادان و دشمنان دانا ضربه میخورد ولی خوشبختانه هربار مانند فولاد، آبدیدهتر و محکمتر میشود. ما از اسراییل و عربستانسعودی و دیگر دشمنان و رقبا توقعی نداریم ولی انتظار داریم هر ایرانی تعریف درستی از نظام سیاسی خود داشته باشد. وقتی غریبهها در پارکهای لندن و پاریس از ما میپرسند برای خارجشدن از ایران خیلی سختی کشیدید؟ آیا دوباره میتوانید برگردید؟ و ما پاسخ میدهیم سهروز قبل تصمیم گرفتیم خارج شویم و امروز در اینجا هستیم و هفته آینده هم به ایران بازمیگردیم، موجی از تعجب، چهره آنها را میپوشاند و ما حس میکنیم چه هجمه تبلیغاتی ای، ایران را در ردیف کشورهای اروپای شرقی سابق و کرهشمالی معرفی کرده است و متاسف میشویم.
حالا هم وقتی نتانیاهو مذاکرات ژنو را به کنفرانس مونیخ 1938 تشبیه میکند که طی آن غربیها آخرین عقبنشینی را در برابر هیتلر انجام دادند و هیتلر هم پیروزمندانه نقشه حمله به لهستان را به اجرا گذاشت و جنگ جهانی دوم آغاز شد، نه دلگیر میشویم و نه تعجب میکنیم. او دشمن است و آگاهانه غربیها را از ایران میترساند همانطور که عربستانسعودی از آمریکا قهر میکند، حق دارد نگران سرنوشت محتوم خود باشد. آگاهان میدانند درهای جمهوریاسلامی از همان آغاز باز بود. هرروز هزاران ایرانی و خارجی و توریست یا وارد ایران میشدند یا از آن خارج میشدند. یکبار را هم نمیتوان برشمرد که ایران به همسایهای حمله کرده باشد. ولی آنها مقاومت ایران را هم دیدهاند و توان پیشرفتش را هم اندازه گرفتهاند و میدانند زمانی که مزاحمتهای بیدلیل خارجی از بین برود، ایران در چه جایگاهی قرار خواهد گرفت، بنابراین، طبیعی است که هراسان باشند. اما چیزی که قابل درک نیست، مواضع برخی داخلیهاست. آیا آنها که خود را ولایتمدار معرفی میکنند، نمیدانند این نظام، مهندسی فرزانه و تیزبین دارد که همهچیز را زیر نظر دارد و خوب میداند کجا سفینه خود را
شتابان و کجا آهسته به پیش ببرد؟
اگر از من دانشجوی روابط بینالملل و نیکآشنا به تاریخ ایران بپرسید، بزرگترین سیاستمدار دو قرن اخیر ایران کیست؟ خواهم گفت کسی است که توانست ایران را از چرخه وابستگی برهاند و کاری کند که نه عباسمیرزا توانست بکند و نه قایممقام و امیرکبیر یا مصدق و رضاشاه. آنچه او کرد به مداوای یک بیمار سرطانی شباهت داشت. شیمیدرمانی را تا جایی که همه سلولهای مخرب نابود شدند، پیش برد و زمانی که نزدیک بود سلولهای بدن هم نابود شوند، شیمیدرمانی را متوقف و تقویت بدن رنجور را آغاز کرد. توافقهای ژنو آغاز تقویت پیکر رنجور اقتصاد ایران و تثبیت اقتدار ایران در جهان است. به عربستان و نتانیاهو و سایر شیوخ بیجهت دردانه شده، حق میدهم که نگران باشند و به بعضی کسانی هم که در داخل، هنری جز «مرگ بر گفتن» نداشتهاند، توصیه میکنم روزی خود را در جایی درستتر جستوجو کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.