|

تقویت اعتقادی- اخلاقی فرهنگیان!

محمدرضا نیک‌نژاد

«فرهنگیان از لحاظ اعتقادی و اخلاقی تقویت می‌شوند؛ تلاش داریم نیروی انسانی آموزش‌وپرورش را از لحاظ اعتقادی، دینی و اخلاقی توانمندتر کنیم تا همه بدنه آموزشی دستگاه تعلیم و تربیت مبلغ مکارم دینی و اخلاقی باشند». جمله بالا گزیده گزارش یکی از خبرگزاری‌های کشور از سخنرانی «علی‌رضا حاجیان‌زاده»، مشاور عالی وزیر آموزش‌وپرورش و دبیر ستاد همکاری حوزه علمیه و آموزش‌وپرورش است. با نگاهی به کل سخنرانی مشاور عالی به آسانی می‌توان دریافت که این سخنان با فضای آموزشی کشور بیگانه است و سال‌هاست ایشان نه در جامه یک دست‌اندرکار ارشد آموزشی، بلکه به طور عادی، در مدرسه‌ها حضور فیزیکی نداشته است! مدرسه‌هایی رنگ‌ورورفته، خموده، ناشاد و عموما فرسوده، با معلمانی به‌شدت ناراضی از شرایط معیشتی- منزلتی و دانش‌آموزانی خسته و گریزان از درس و مشق و یادگیری و البته دیدگاه‌های افرادی که شرایط امروز را سرراست پیامد رفتارهای پیشین آنان می‌دانند. به گمانم حسابی دو- دوتا چهارتاست! تا هنگامی که فضای درخور برای کار معلم و آموزش، و شرایط ذهنی و جسمی مناسب برای یادگیری دانش‌آموزان فراهم نباشد، حتی باارزش‌ترین درون‌مایه‌های آموزشی نیز با بدبینی نگریسته می‌شود و تلاش برای آموزش آنان آب در هاون کوفتن است؛ آن هم با دانش‌آموزان امروزی با پیچیدگی‌هایی که نه‌تنها برای پدر و مادرها و معلمان که برای بسیاری از سیاست‌گذاران آموزشی- فرهنگی، ناشناخته و دردسرسازند. جناب مشاور ارشد حتما باخبرید! که آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه‌های سرسام‌آور روبه‌روست و به روایت پرتکراری از ارشدترین دست‌اندرکارانش، بیش از 98 درصد بودجه‌اش صرف پرداخت به معلمان و کارمندانی می‌شود که به‌خاطر کمی دریافتی‌شان سال‌هاست معترض‌اند؛ بودجه‌ای که با وجود 20 هزار میلیارد تومان کسری باقی‌مانده از دهه‌های گذشته، بودجه سال 99 آن نزدیک به 20 هزار میلیارد تومان کمتر از مبلغ پیشنهادی مسئولان کنونی آن است! آیا خبر دارید همین شرایط، به‌اضافه سختی تدریس و سروکله‌زدن با بچه‌های بی‌محابا در پرسش‌های جورواجور باعث شده که طلبه‌های جوان نیز کمترین انگیزه‌ای برای ورود به این نهاد دارند؟ برادر من حتما شنیده‌اید که بی‌مایه فطیر است! اما شاید بد نباشد پس از سال‌ها پافشاری بر روش‌های ناکارآمد و کم‌بازده و هدردادن وقت و انرژی و هزینه، این‌بار دیگر «عیب کسان را ننگریم و دیده فروبریم به گریبان خویش». واقعا چرا آدرس غلط به جامعه و دست‌اندرکاران سیاسی- حاکمیتی کشور داده می‌شود!؟ آیا شرایط اعتقادی، دینی و اخلاقی امروز جامعه ناشی از توانمندنبودن فرهنگیان و نیروی انسانی آموزش‌وپرورش است!؟ آیا واقعا مشکل با ورود 10 درصدی طلبه‌ها و روحانیان به آموزش‌وپرورش و همکاری گسترده‌تر حوزه و نهاد آموزش حل می‌شود!؟ یا حل این مشکل نیازمند دگرگونی در اندیشه‌ها و رفتارهاست؟ چرا نمی‌خواهیم باور کنیم که بخش زیادی از آموزه‌های اخلاقی- اعتقادی در خانواده شکل می‌گیرد؟ حالا در جهان اینترنت و ماهواره و شبکه‌های اجتماعی و ... چه برنامه‌ای برای خانواده‌ها دارید؟ باید پذیرفت که ساختار آموزشی کنونی حتی از وظایف اولیه‌اش نیز بازمانده و گرفتاری‌هایش به‌شدت زمین‌گیرش کرده است! جناب مشاور عالی، این ساختار تحمل بار اضافه‌تر را ندارد! بد نیست کمی به این نکته نیز بیندیشیم که شاید ایراد کار جای دیگری باشد و برنامه تازه‌تان بدون توجه به آن ایرادها چه‌بسا پس از صرف هزینه‌های هنگفت مادی و غیرمادی جامعه را به‌جای امروز و حتی عقب‌تر باز‌گرداند! بد نیست همه کمی بیشتر بیندیشیم!

«فرهنگیان از لحاظ اعتقادی و اخلاقی تقویت می‌شوند؛ تلاش داریم نیروی انسانی آموزش‌وپرورش را از لحاظ اعتقادی، دینی و اخلاقی توانمندتر کنیم تا همه بدنه آموزشی دستگاه تعلیم و تربیت مبلغ مکارم دینی و اخلاقی باشند». جمله بالا گزیده گزارش یکی از خبرگزاری‌های کشور از سخنرانی «علی‌رضا حاجیان‌زاده»، مشاور عالی وزیر آموزش‌وپرورش و دبیر ستاد همکاری حوزه علمیه و آموزش‌وپرورش است. با نگاهی به کل سخنرانی مشاور عالی به آسانی می‌توان دریافت که این سخنان با فضای آموزشی کشور بیگانه است و سال‌هاست ایشان نه در جامه یک دست‌اندرکار ارشد آموزشی، بلکه به طور عادی، در مدرسه‌ها حضور فیزیکی نداشته است! مدرسه‌هایی رنگ‌ورورفته، خموده، ناشاد و عموما فرسوده، با معلمانی به‌شدت ناراضی از شرایط معیشتی- منزلتی و دانش‌آموزانی خسته و گریزان از درس و مشق و یادگیری و البته دیدگاه‌های افرادی که شرایط امروز را سرراست پیامد رفتارهای پیشین آنان می‌دانند. به گمانم حسابی دو- دوتا چهارتاست! تا هنگامی که فضای درخور برای کار معلم و آموزش، و شرایط ذهنی و جسمی مناسب برای یادگیری دانش‌آموزان فراهم نباشد، حتی باارزش‌ترین درون‌مایه‌های آموزشی نیز با بدبینی نگریسته می‌شود و تلاش برای آموزش آنان آب در هاون کوفتن است؛ آن هم با دانش‌آموزان امروزی با پیچیدگی‌هایی که نه‌تنها برای پدر و مادرها و معلمان که برای بسیاری از سیاست‌گذاران آموزشی- فرهنگی، ناشناخته و دردسرسازند. جناب مشاور ارشد حتما باخبرید! که آموزش‌وپرورش سال‌هاست با کسری بودجه‌های سرسام‌آور روبه‌روست و به روایت پرتکراری از ارشدترین دست‌اندرکارانش، بیش از 98 درصد بودجه‌اش صرف پرداخت به معلمان و کارمندانی می‌شود که به‌خاطر کمی دریافتی‌شان سال‌هاست معترض‌اند؛ بودجه‌ای که با وجود 20 هزار میلیارد تومان کسری باقی‌مانده از دهه‌های گذشته، بودجه سال 99 آن نزدیک به 20 هزار میلیارد تومان کمتر از مبلغ پیشنهادی مسئولان کنونی آن است! آیا خبر دارید همین شرایط، به‌اضافه سختی تدریس و سروکله‌زدن با بچه‌های بی‌محابا در پرسش‌های جورواجور باعث شده که طلبه‌های جوان نیز کمترین انگیزه‌ای برای ورود به این نهاد دارند؟ برادر من حتما شنیده‌اید که بی‌مایه فطیر است! اما شاید بد نباشد پس از سال‌ها پافشاری بر روش‌های ناکارآمد و کم‌بازده و هدردادن وقت و انرژی و هزینه، این‌بار دیگر «عیب کسان را ننگریم و دیده فروبریم به گریبان خویش». واقعا چرا آدرس غلط به جامعه و دست‌اندرکاران سیاسی- حاکمیتی کشور داده می‌شود!؟ آیا شرایط اعتقادی، دینی و اخلاقی امروز جامعه ناشی از توانمندنبودن فرهنگیان و نیروی انسانی آموزش‌وپرورش است!؟ آیا واقعا مشکل با ورود 10 درصدی طلبه‌ها و روحانیان به آموزش‌وپرورش و همکاری گسترده‌تر حوزه و نهاد آموزش حل می‌شود!؟ یا حل این مشکل نیازمند دگرگونی در اندیشه‌ها و رفتارهاست؟ چرا نمی‌خواهیم باور کنیم که بخش زیادی از آموزه‌های اخلاقی- اعتقادی در خانواده شکل می‌گیرد؟ حالا در جهان اینترنت و ماهواره و شبکه‌های اجتماعی و ... چه برنامه‌ای برای خانواده‌ها دارید؟ باید پذیرفت که ساختار آموزشی کنونی حتی از وظایف اولیه‌اش نیز بازمانده و گرفتاری‌هایش به‌شدت زمین‌گیرش کرده است! جناب مشاور عالی، این ساختار تحمل بار اضافه‌تر را ندارد! بد نیست کمی به این نکته نیز بیندیشیم که شاید ایراد کار جای دیگری باشد و برنامه تازه‌تان بدون توجه به آن ایرادها چه‌بسا پس از صرف هزینه‌های هنگفت مادی و غیرمادی جامعه را به‌جای امروز و حتی عقب‌تر باز‌گرداند! بد نیست همه کمی بیشتر بیندیشیم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.