|

امام‌نژاد: «لایه‌های درونی» شمایلی از صید من در برابر زیستن است

سپیده امام‌نژاد مدتی پیش، نمایشگاهی از نقاشی‌هایش را با عنوان «لایه‌های درونی» در گالری باروک به نمایش گذاشت؛ نقاشی‌هایی که برگرفته از حس‌و‌حال سپیده امام‌نژاد در پنج سال آماده نمایش شدند.
«لایه‌های درونی شمایلی از صید من در برابر زیستن است که ناگفته‌هایی نقش بسته شد و عصاره آموختن من قبضه‌ای از ناشناخته‌ترین احساساتم را با زبان قلم و رنگ به‌نام لایه‌های درونی‌، برونی کرد...». این جملاتی است که مقصود امام‌نژاد از برگزاری این نمایشگاه را بهتر بیان می‌کرد.
امام‌نژاد در گفت‌و‌گو با «شرق» درباره چگونگی برگزاری این نمایشگاه گفت: «تا پیش از این سه نمایشگاه گروهی داشتم و نمایش تازه‌ترین آثارم با عنوان «لایه‌های درونی» برایم اتفاق خوشایندی بود. در پنج سالی که نقاشی‌ها آماده می‌شد، احساسات عجیبی را تجربه کردم؛ حس‌هایی که نمی‌توانستم آنها را مخفی کنم و درنهایت مجموعه‌ای از نقاشی‌های من را شکل داد.
او ادامه داد: «مجموع احساسات متفاوتی که در تمام این سال‌ها در زندگی تجربه کردم؛ خوشحالی، تکامل، عدالت و تبعیض مجموعه‌ای از این احساسات بود که در‌نهایت به روایت من در نقاشی‌ها تبدیل شد. در حقیقت لایه‌های درونی که خودم تجربه کردم، اما نکته جالب در برگزاری این نمایشگاه برای خودم این بود که مخاطبان نمایشگاه در برخورد با این آثار حسش را درک می‌کردند و می‌توانستند با آنها ارتباط برقرار کنند. بازخوردهای خوبی از مخاطبان نمایشگاه گرفتم. انگار که این لایه‌ها در وجود همه ما هست و فقط نحوه بیان‌کردنمان با یکدیگر متفاوت است».
امام‌نژاد در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: «مجموعه لایه‌های درونی از 2014 تا 2019 نقاشی شد. در این میان، یک سال کار نکردم؛ چرا‌که حس مبهمی به روایتی که قرار بود نقاشی شود داشتم و بعد با ایده‌های بسیاری رو‌به‌رو شدم که انگیزه بهتری برای کار به من داد و قطعا پنج سال زمانی خوبی برای نقاشی‌کردن تمام حس‌هایی بود که به آنها فکر می‌کردم. سبک کاری من فیگوراتیو- سوررئال است که همه نقاشی‌های این نمایشگاه هم به همین شیوه به نمایش گذاشته شد».
او ادامه داد: «در طول برگزاری نمایشگاه با این پرسش مواجه شدم که در این مجموعه تمرکز و محوریت با زن بوده است؟
در جواب باید بگویم که به‌دلیل حس‌هایی که خودم به عنوان یک زن تجربه کردم، غالب نقاشی‌ها به سمت زن حرکت کرد؛ آن هم به این دلیل که حس‌های خودم را نقاشی کردم.
من با مرد یا زن‌های زیادی درباره این حس‌ها صحبت نکردم که بخواهم از احساسات آنها برای نقاشی کمک بگیرم. در این میان و در این مجموعه تنها سه اثر مرد و باقی زن هستند آن هم به‌صورت ناخودآگاه است. شاید به این دلیل که زن آسیب‌پذیر‌تر است و من این حس را به‌خوبی درک می‌کنم، بنابراین نقاشی‌هایم هم به این سمت حرکت کرده‌اند».
او در پایان درباره برگزاری نمایشگاه بعدی نیز گفت: «تصور می‌کنم برای یک یا دو سال آینده مجموعه‌ای آماده داشته باشم. هنوز عنوانی برای مجموعه در نظر نگرفتم و فقط یک نقاشی آماده است».

سپیده امام‌نژاد مدتی پیش، نمایشگاهی از نقاشی‌هایش را با عنوان «لایه‌های درونی» در گالری باروک به نمایش گذاشت؛ نقاشی‌هایی که برگرفته از حس‌و‌حال سپیده امام‌نژاد در پنج سال آماده نمایش شدند.
«لایه‌های درونی شمایلی از صید من در برابر زیستن است که ناگفته‌هایی نقش بسته شد و عصاره آموختن من قبضه‌ای از ناشناخته‌ترین احساساتم را با زبان قلم و رنگ به‌نام لایه‌های درونی‌، برونی کرد...». این جملاتی است که مقصود امام‌نژاد از برگزاری این نمایشگاه را بهتر بیان می‌کرد.
امام‌نژاد در گفت‌و‌گو با «شرق» درباره چگونگی برگزاری این نمایشگاه گفت: «تا پیش از این سه نمایشگاه گروهی داشتم و نمایش تازه‌ترین آثارم با عنوان «لایه‌های درونی» برایم اتفاق خوشایندی بود. در پنج سالی که نقاشی‌ها آماده می‌شد، احساسات عجیبی را تجربه کردم؛ حس‌هایی که نمی‌توانستم آنها را مخفی کنم و درنهایت مجموعه‌ای از نقاشی‌های من را شکل داد.
او ادامه داد: «مجموع احساسات متفاوتی که در تمام این سال‌ها در زندگی تجربه کردم؛ خوشحالی، تکامل، عدالت و تبعیض مجموعه‌ای از این احساسات بود که در‌نهایت به روایت من در نقاشی‌ها تبدیل شد. در حقیقت لایه‌های درونی که خودم تجربه کردم، اما نکته جالب در برگزاری این نمایشگاه برای خودم این بود که مخاطبان نمایشگاه در برخورد با این آثار حسش را درک می‌کردند و می‌توانستند با آنها ارتباط برقرار کنند. بازخوردهای خوبی از مخاطبان نمایشگاه گرفتم. انگار که این لایه‌ها در وجود همه ما هست و فقط نحوه بیان‌کردنمان با یکدیگر متفاوت است».
امام‌نژاد در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: «مجموعه لایه‌های درونی از 2014 تا 2019 نقاشی شد. در این میان، یک سال کار نکردم؛ چرا‌که حس مبهمی به روایتی که قرار بود نقاشی شود داشتم و بعد با ایده‌های بسیاری رو‌به‌رو شدم که انگیزه بهتری برای کار به من داد و قطعا پنج سال زمانی خوبی برای نقاشی‌کردن تمام حس‌هایی بود که به آنها فکر می‌کردم. سبک کاری من فیگوراتیو- سوررئال است که همه نقاشی‌های این نمایشگاه هم به همین شیوه به نمایش گذاشته شد».
او ادامه داد: «در طول برگزاری نمایشگاه با این پرسش مواجه شدم که در این مجموعه تمرکز و محوریت با زن بوده است؟
در جواب باید بگویم که به‌دلیل حس‌هایی که خودم به عنوان یک زن تجربه کردم، غالب نقاشی‌ها به سمت زن حرکت کرد؛ آن هم به این دلیل که حس‌های خودم را نقاشی کردم.
من با مرد یا زن‌های زیادی درباره این حس‌ها صحبت نکردم که بخواهم از احساسات آنها برای نقاشی کمک بگیرم. در این میان و در این مجموعه تنها سه اثر مرد و باقی زن هستند آن هم به‌صورت ناخودآگاه است. شاید به این دلیل که زن آسیب‌پذیر‌تر است و من این حس را به‌خوبی درک می‌کنم، بنابراین نقاشی‌هایم هم به این سمت حرکت کرده‌اند».
او در پایان درباره برگزاری نمایشگاه بعدی نیز گفت: «تصور می‌کنم برای یک یا دو سال آینده مجموعه‌ای آماده داشته باشم. هنوز عنوانی برای مجموعه در نظر نگرفتم و فقط یک نقاشی آماده است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.