|

زندگينامه فريدا كالو منتشر شد

سلام بر زندگي

شرق: «من واقعيت خودم را نقاشي مي‌كنم. فقط همين را مي‌دانم كه نقاشي مي‌كنم؛ زيرا محتاج نقاشي‌ام و هميشه هرچه از ذهنم مي‌گذرد، بي‌هيچ فكر و ملاحظه ديگري بر بوم مي‌كشم». آنچه از ذهنِ فريدا كالو، نقاش افسانه‌اي مكزيكي مي‌گذشت و روي بوم مي‌‌آمد، از بديع‌ترين تصاوير قرن بيستم بود. هايدن هررا، زندگي اين نقاش مطرح را در كتابي با عنوانِ «فريدا» روايت كرده كه به‌تازگي با ترجمه درخورِ فروغ پورياوري در نشر ثالث منتشر شده است. اين مؤلف زندگينامه فريدا را در شش بخش تدوين كرده است و در اين بخش‌ها سعي داشته تا به وجوه مختلف زندگي پرماجراي فريدا بپردازد: از «خانه آبي خيابان لوندرس» كه سرگذشت فريدا كالو در آن خانه آغاز مي‌شود و در همان‌جا هم به آخر مي‌رسد تا نقاشي‌هاي فريدا و ازدواج و بيماري و فعاليت‌هاي سياسي‌ و خلق‌وخوي اين هنرمند. «فريدا كالو در آوريل 1953، كمتر از يك سال پيش از مرگش در چهل‌وهفت‌سالگی، اولين نمايشگاه بزرگ نقاشي‌هاي خود را در زادگاهش مكزيك برپا كرد. تا آن موقع وضع جسمي او به قدري وخيم شده بود كه هيچ‌كس انتظار نداشت در نمايشگاه حضور يابد. اما ساعت هشت شب، درست بعد از آن‌که درهاي نگارخانه هنر معاصر مكزيكوسيتي را به روي مردم گشودند، آمبولانسي از راه رسيد. نقاش را كه لباس مكزيكي محبوبش را پوشيده بود، با برانكار به تختخواب پرده‌آويزش بردند كه عصر همان روز در نگارخانه گذاشته شده بود. تختخواب پرده‌آويزش را آن‌گونه كه او دوست مي‌داشت با عكس‌هاي همسرش ديه‌گو ريورا، ديوارنگار بزرگ و قهرمان‌هاي سياسي او (مالنكوف و استالين) آراسته بودند. اسكلت‌هاي خمير كاغذي از سقف تخت آويزان بودند و آينه‌اي كه زير سايبان آن نصب شده بود، چهره فرسوده اما شادش را منعكس مي‌كرد. دويست‌ نفر از دوستان و دوستداران فريدا يك‌به‌يك به او خوشامد گفتند، بعد دور تختِ روانش حلقه زدند و تا پاسي از شب ترانه‌هاي عاشقانه مكزيكي خواندند». هايدن هررا كتابش را با اين تصوير از اولين و آخرين نمايشگاه نقاشيِ فريدا در زمان حياتش آغاز مي‌كند. جشن‌گونه‌اي كه گوشه‌اي از زندگي اين زن هنرمند را نشان مي‌دهد. او فريدا كالو را زني استثنائي مي‌خواند كه به‌عنوان يك انسان و يك نقاش ويژگي‌هاي منحصربه‌فردي دارد: شجاعت و شوق تزلزل‌ناپذير او در مواجهه با درد جسمي، پافشاري بر صراحت و ايجاد شگفتي و عشق عجيب‌وغريبش به پديدآوردن صحنه‌هاي تماشايي به‌عنوان نقابي براي محافظت از شأن و زندگي خصوصي خود. چنان‌كه هايدن هررا مي‌نويسد اين نمايشگاه به سوژه اصلي فريدا يعني خود او جنبه‌اي نمايشي داد؛ چراكه اغلب حدود دويست نقاشي او خودنگاره بودند. از بخش‌هاي خواندني كتاب فعاليت سياسي فريدا كالو و همسرش، ديه‌گو ريورا (نقاش و دیوارنگار کمونیست مکزیکی) است، تا حدي كه مدتي خانه‌شان به مأمني براي تروتسكي و خانواده‌اش بدل مي‌شود. ديه‌گو از دوستان نزديك تروتسكي به‌شمار می‌آمد تا حدي كه هروقت مي‌خواست به ديدار او مي‌رفت و بدون نفر سومي با او به گفت‌وگو مي‌نشست. فريدا با اينكه در دلبستگي ديه‌گو به تروتسكي سهيم بود، هرگز تروتسكيست نشد و مدت‌ها او و خانواده‌اش را در خانه خود پناه داد. در اين مدت، تروتسكي نوشتن زندگينامه لنين را از سر گرفت كه از حدود دو سال پيش آغاز كرده بود. از مهم‌ترين خصايصي كه فريدا كالو را به‌عنوان يك هنرمند از ديگران و نيز معاصرانش جدا مي‌كند و مرتبه‌اي افسانه‌اي به او و كارش مي‌پردازد، پيوند نزديك زندگي و هنرش است كه سرشار از زندگي است: «در گفتگو با کسانی که فریدا را می‌شناختند، مدام با عشق و علاقه مردم به او مواجه می‌شوید. آن‌ها اعتراف می‌کنند که او تلخ و دمدمی‌مزاج بود. اما اغلب وقتی او را به خاطر می‌آورند، اشک در چشم‌هایشان جمع می‌شود. خاطرات پرشور موجب می‌شود که زندگی او به یکی از داستان‌های کوتاه اسکات فیتزجرالد شبیه باشد؛ مالامال از شوخی و شکوه، تا سرحد فاجعه.» فريدا كالو آخرين اثرش به ستايش زندگي پرداخت: «آخرين نقاشي فريدا كه به اتاق نشيمن او آويخته شده است، در اين اثر برابر آسمان آبي درخشاني كه به دو نيمه روشن‌تر و تاريك‌تر تقسيم مي‌شود هندوانه‌ها، محبوب‌ترين ميوه‌ مكزيك، قرار دارند و همه دوپاره و چهارپاره و برش‌برش شده‌اند... فريدا هشت روز پيش از مرگ، هنگامي كه نكبت زندگي‌اش را تيره‌وتار كرده بود، قلم‌موي خود را در زنگ قرمز خون‌رنگ فروکرد و نام خود و نيز تاريخ و مكان اجراي اين اثر را نوشت. آن‌گاه با حروف بزرگ، واپسين سلامش به زندگي را نوشت: سلام بر زندگي».

شرق: «من واقعيت خودم را نقاشي مي‌كنم. فقط همين را مي‌دانم كه نقاشي مي‌كنم؛ زيرا محتاج نقاشي‌ام و هميشه هرچه از ذهنم مي‌گذرد، بي‌هيچ فكر و ملاحظه ديگري بر بوم مي‌كشم». آنچه از ذهنِ فريدا كالو، نقاش افسانه‌اي مكزيكي مي‌گذشت و روي بوم مي‌‌آمد، از بديع‌ترين تصاوير قرن بيستم بود. هايدن هررا، زندگي اين نقاش مطرح را در كتابي با عنوانِ «فريدا» روايت كرده كه به‌تازگي با ترجمه درخورِ فروغ پورياوري در نشر ثالث منتشر شده است. اين مؤلف زندگينامه فريدا را در شش بخش تدوين كرده است و در اين بخش‌ها سعي داشته تا به وجوه مختلف زندگي پرماجراي فريدا بپردازد: از «خانه آبي خيابان لوندرس» كه سرگذشت فريدا كالو در آن خانه آغاز مي‌شود و در همان‌جا هم به آخر مي‌رسد تا نقاشي‌هاي فريدا و ازدواج و بيماري و فعاليت‌هاي سياسي‌ و خلق‌وخوي اين هنرمند. «فريدا كالو در آوريل 1953، كمتر از يك سال پيش از مرگش در چهل‌وهفت‌سالگی، اولين نمايشگاه بزرگ نقاشي‌هاي خود را در زادگاهش مكزيك برپا كرد. تا آن موقع وضع جسمي او به قدري وخيم شده بود كه هيچ‌كس انتظار نداشت در نمايشگاه حضور يابد. اما ساعت هشت شب، درست بعد از آن‌که درهاي نگارخانه هنر معاصر مكزيكوسيتي را به روي مردم گشودند، آمبولانسي از راه رسيد. نقاش را كه لباس مكزيكي محبوبش را پوشيده بود، با برانكار به تختخواب پرده‌آويزش بردند كه عصر همان روز در نگارخانه گذاشته شده بود. تختخواب پرده‌آويزش را آن‌گونه كه او دوست مي‌داشت با عكس‌هاي همسرش ديه‌گو ريورا، ديوارنگار بزرگ و قهرمان‌هاي سياسي او (مالنكوف و استالين) آراسته بودند. اسكلت‌هاي خمير كاغذي از سقف تخت آويزان بودند و آينه‌اي كه زير سايبان آن نصب شده بود، چهره فرسوده اما شادش را منعكس مي‌كرد. دويست‌ نفر از دوستان و دوستداران فريدا يك‌به‌يك به او خوشامد گفتند، بعد دور تختِ روانش حلقه زدند و تا پاسي از شب ترانه‌هاي عاشقانه مكزيكي خواندند». هايدن هررا كتابش را با اين تصوير از اولين و آخرين نمايشگاه نقاشيِ فريدا در زمان حياتش آغاز مي‌كند. جشن‌گونه‌اي كه گوشه‌اي از زندگي اين زن هنرمند را نشان مي‌دهد. او فريدا كالو را زني استثنائي مي‌خواند كه به‌عنوان يك انسان و يك نقاش ويژگي‌هاي منحصربه‌فردي دارد: شجاعت و شوق تزلزل‌ناپذير او در مواجهه با درد جسمي، پافشاري بر صراحت و ايجاد شگفتي و عشق عجيب‌وغريبش به پديدآوردن صحنه‌هاي تماشايي به‌عنوان نقابي براي محافظت از شأن و زندگي خصوصي خود. چنان‌كه هايدن هررا مي‌نويسد اين نمايشگاه به سوژه اصلي فريدا يعني خود او جنبه‌اي نمايشي داد؛ چراكه اغلب حدود دويست نقاشي او خودنگاره بودند. از بخش‌هاي خواندني كتاب فعاليت سياسي فريدا كالو و همسرش، ديه‌گو ريورا (نقاش و دیوارنگار کمونیست مکزیکی) است، تا حدي كه مدتي خانه‌شان به مأمني براي تروتسكي و خانواده‌اش بدل مي‌شود. ديه‌گو از دوستان نزديك تروتسكي به‌شمار می‌آمد تا حدي كه هروقت مي‌خواست به ديدار او مي‌رفت و بدون نفر سومي با او به گفت‌وگو مي‌نشست. فريدا با اينكه در دلبستگي ديه‌گو به تروتسكي سهيم بود، هرگز تروتسكيست نشد و مدت‌ها او و خانواده‌اش را در خانه خود پناه داد. در اين مدت، تروتسكي نوشتن زندگينامه لنين را از سر گرفت كه از حدود دو سال پيش آغاز كرده بود. از مهم‌ترين خصايصي كه فريدا كالو را به‌عنوان يك هنرمند از ديگران و نيز معاصرانش جدا مي‌كند و مرتبه‌اي افسانه‌اي به او و كارش مي‌پردازد، پيوند نزديك زندگي و هنرش است كه سرشار از زندگي است: «در گفتگو با کسانی که فریدا را می‌شناختند، مدام با عشق و علاقه مردم به او مواجه می‌شوید. آن‌ها اعتراف می‌کنند که او تلخ و دمدمی‌مزاج بود. اما اغلب وقتی او را به خاطر می‌آورند، اشک در چشم‌هایشان جمع می‌شود. خاطرات پرشور موجب می‌شود که زندگی او به یکی از داستان‌های کوتاه اسکات فیتزجرالد شبیه باشد؛ مالامال از شوخی و شکوه، تا سرحد فاجعه.» فريدا كالو آخرين اثرش به ستايش زندگي پرداخت: «آخرين نقاشي فريدا كه به اتاق نشيمن او آويخته شده است، در اين اثر برابر آسمان آبي درخشاني كه به دو نيمه روشن‌تر و تاريك‌تر تقسيم مي‌شود هندوانه‌ها، محبوب‌ترين ميوه‌ مكزيك، قرار دارند و همه دوپاره و چهارپاره و برش‌برش شده‌اند... فريدا هشت روز پيش از مرگ، هنگامي كه نكبت زندگي‌اش را تيره‌وتار كرده بود، قلم‌موي خود را در زنگ قرمز خون‌رنگ فروکرد و نام خود و نيز تاريخ و مكان اجراي اين اثر را نوشت. آن‌گاه با حروف بزرگ، واپسين سلامش به زندگي را نوشت: سلام بر زندگي».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.