نميتوان به گذشته برگشت
سهراب سلیمی- کارگردان
كمتر كسي اين روزها زندگي و كارش را بدون اینترنت و ارتباطات جهاني در ذهنش تصوير ميكند، براي برخيها چنان همه كار، زندگي و اينترنت با هم تلفيق شده كه تصورش ناممكن است.
ما این روزها در حال تمرین نمایش «آقای اشمیت کیه؟» نوشته سباستین تیری هستیم، اما براي انتشار هر خبري دست نگه داشتهایم تا شرایط عادی شود.
در حالی که در اين زمانه، همه چیز به حضور پررنگ در فضای مجازی و اینترنت بستگی دارد و گروههای تئاتری نیز از این قضایا مستثنا نیستند.
حتي براي من تعجببرانگيز است كه برخی نمايشها با سالنهايي پر از تماشاگر اجرا دارند. ديگر ميدانيم كه قطعشدن اینترنت در خالیماندن سالنها مؤثر است.
ما این روزها همه نیازمند اینترنت هستیم چون همه کارهایمان، چه شخصي و همگانی و چه تخصصی و اقتصادي با اینترنت انجام میشود. تعداد زيادي خبر درباره زيانهاي قطعي اينترنت در اقتصاد و فعاليت افراد منتشر شده است. اين ضرر و زیان برای بسياري از مردم و در همه زمینههای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است و به تدريج ضررهايش آشکار خواهد شد. حالا و اين روزها با قطع اينترنت درمييابيم تا چه اندازه به آن وابستهايم.
من كه ايدههاي تمرین يا انجام مراودات تخصصی با طراحان صحنه و لباس و آهنگساز را از طريق شبكههاي اجتماعي انجام ميدادم در اين مدت حتي امكان دريافت يك عكس يا طراحي صحنه را از طريق ايميل هم ندارم. الان باید یک واسطه هر روز پرینت اسکیسها را به ما برساند و البته الان دیگر رنگ و ابعاد و همه مشخصههای اصلی خیلی دقیق در این پرینتها وجود ندارد و خود طراح هم نيست و ما به سختی میتوانیم مباحث را پیش ببریم و به کندی آنچه باید را برای اجرای تئاترمان آماده کنیم. ما كه براي بهبود كار ساعتها با يكديگر گپ ميزديم، از آن محروم هستيم.
همین اتفاق برای طراح لباس هم میافتد، آهنگساز نيز قطعات و آهنگهای لازم را میساخت و من هم آنها را یا رد یا تأیید میکردم. تصور اينكه اين روند ادامه داشته باشد و براي شنيدن موسيقي ناگزير هر چند وقت يك بار بايد به استوديو بروم خودش رعبانگيز است. صحبتها و پیگیریهایمان هم زمانبر خواهد شد.
بنابراین فضای مجازی و داشتن ارتباط تصویری، صوتی و نوشتاری باعث ارتباط بهتر برای پیشبرد اهداف تخصصی در کارمان میشد اما الان بسیاری از مراودات کاملا قطع شده و اگر اینترنت در دسترس نباشد ما به سختی میتوانیم همه عناصر یک اجرا را پیش ببریم.
حتما دیگرانی که فقط با اینترنت کار میکنند الان با بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مواجه هستند که چه كسي قرار است جوابگوی ضرر و زیانها به افراد باشد. بازگشت به شرایط 15، 20 سال قبل هم تقریبا ناممکن است چون عادات کاری در این زمانه تغییر کرده؛ مثلا در بخشهاي خانوادگي اين كمبود هم رخ مينمايد.
ما هر روز از طريق تصوير و صدا با نوههایمان باران (پنجساله) و آرمان (یکساله) در کانادا در ارتباط بودیم و همین باعث آرامش روحی و روانی ما میشد و بار عاطفی مثبتی را برای خانوادههاي دور از هم ایجاد میکرد. حالا نوهام حس میکند که ما نمیخواهیم او را ببینیم .
این ابزار ضرورت زمانه ما است و باید در دسترسمان باشد که بتوانیم با هم در ارتباط باشیم. همه چیز در این شرایط نامعلوم شده است؛ چه تهيه بودجه مورد نياز براي تئاتري كه ميخواهيم اجرا كنيم و چه اين شرايط متفاوت. بايد امیدوار بود که اهمیت موضوع درك شود.
كمتر كسي اين روزها زندگي و كارش را بدون اینترنت و ارتباطات جهاني در ذهنش تصوير ميكند، براي برخيها چنان همه كار، زندگي و اينترنت با هم تلفيق شده كه تصورش ناممكن است.
ما این روزها در حال تمرین نمایش «آقای اشمیت کیه؟» نوشته سباستین تیری هستیم، اما براي انتشار هر خبري دست نگه داشتهایم تا شرایط عادی شود.
در حالی که در اين زمانه، همه چیز به حضور پررنگ در فضای مجازی و اینترنت بستگی دارد و گروههای تئاتری نیز از این قضایا مستثنا نیستند.
حتي براي من تعجببرانگيز است كه برخی نمايشها با سالنهايي پر از تماشاگر اجرا دارند. ديگر ميدانيم كه قطعشدن اینترنت در خالیماندن سالنها مؤثر است.
ما این روزها همه نیازمند اینترنت هستیم چون همه کارهایمان، چه شخصي و همگانی و چه تخصصی و اقتصادي با اینترنت انجام میشود. تعداد زيادي خبر درباره زيانهاي قطعي اينترنت در اقتصاد و فعاليت افراد منتشر شده است. اين ضرر و زیان برای بسياري از مردم و در همه زمینههای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است و به تدريج ضررهايش آشکار خواهد شد. حالا و اين روزها با قطع اينترنت درمييابيم تا چه اندازه به آن وابستهايم.
من كه ايدههاي تمرین يا انجام مراودات تخصصی با طراحان صحنه و لباس و آهنگساز را از طريق شبكههاي اجتماعي انجام ميدادم در اين مدت حتي امكان دريافت يك عكس يا طراحي صحنه را از طريق ايميل هم ندارم. الان باید یک واسطه هر روز پرینت اسکیسها را به ما برساند و البته الان دیگر رنگ و ابعاد و همه مشخصههای اصلی خیلی دقیق در این پرینتها وجود ندارد و خود طراح هم نيست و ما به سختی میتوانیم مباحث را پیش ببریم و به کندی آنچه باید را برای اجرای تئاترمان آماده کنیم. ما كه براي بهبود كار ساعتها با يكديگر گپ ميزديم، از آن محروم هستيم.
همین اتفاق برای طراح لباس هم میافتد، آهنگساز نيز قطعات و آهنگهای لازم را میساخت و من هم آنها را یا رد یا تأیید میکردم. تصور اينكه اين روند ادامه داشته باشد و براي شنيدن موسيقي ناگزير هر چند وقت يك بار بايد به استوديو بروم خودش رعبانگيز است. صحبتها و پیگیریهایمان هم زمانبر خواهد شد.
بنابراین فضای مجازی و داشتن ارتباط تصویری، صوتی و نوشتاری باعث ارتباط بهتر برای پیشبرد اهداف تخصصی در کارمان میشد اما الان بسیاری از مراودات کاملا قطع شده و اگر اینترنت در دسترس نباشد ما به سختی میتوانیم همه عناصر یک اجرا را پیش ببریم.
حتما دیگرانی که فقط با اینترنت کار میکنند الان با بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مواجه هستند که چه كسي قرار است جوابگوی ضرر و زیانها به افراد باشد. بازگشت به شرایط 15، 20 سال قبل هم تقریبا ناممکن است چون عادات کاری در این زمانه تغییر کرده؛ مثلا در بخشهاي خانوادگي اين كمبود هم رخ مينمايد.
ما هر روز از طريق تصوير و صدا با نوههایمان باران (پنجساله) و آرمان (یکساله) در کانادا در ارتباط بودیم و همین باعث آرامش روحی و روانی ما میشد و بار عاطفی مثبتی را برای خانوادههاي دور از هم ایجاد میکرد. حالا نوهام حس میکند که ما نمیخواهیم او را ببینیم .
این ابزار ضرورت زمانه ما است و باید در دسترسمان باشد که بتوانیم با هم در ارتباط باشیم. همه چیز در این شرایط نامعلوم شده است؛ چه تهيه بودجه مورد نياز براي تئاتري كه ميخواهيم اجرا كنيم و چه اين شرايط متفاوت. بايد امیدوار بود که اهمیت موضوع درك شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.