مدرسههايی براي گدايي
مدرسه ميتواند به كودكان و دانشآموزان شانس شكوفايي و پيشرفت دهد اما براي بيش از صد هزار پسري كه در سنگال به مدرسه ميروند، اينطور نيست. براي آنها مدرسه، فرصتي براي آزادي و رهايي نيست. براي آنان مدرسه به معني تجاوز، بردگي و گرسنگي در حد مرگ و اندكي آموزش و تأثيرپذيري است.
در سنگال پسران پنج تا 15ساله به برخي مدرسهها ميروند. خانوادههاي آنان فكر ميكنند اين فرصتي براي پيشرفت است. اما مارابوت معلمي است كه در غياب خانوادهها قرار است هدايت و حمايت از آنها را بر عهده داشته باشد. در گذشته اين شيوه خيلي مرسوم بود كه فرزندانشان را براي كار در مزرعه پيش افراد ثروتمندتر ميفرستادند تا هم امكان كار برايشان فراهم باشد هم بتوانند از امكانات آموزشي استفاده كنند؛ به اميد زندگي بهتر. اين شيوه بين كودكان روستايي اين كشور و كشورهاي همسايه آنها رواج داشت. اگر چه در حال حاضر نميتوان اينگونه مدارس را در شهرهاي كوچك و محلي پيدا كرد و نياز اين كودكان به غذا جزء يكي از مسائل اصلي اين روزگار محسوب ميشود.
حالا اين كودكان كه به اميد زندگي بهتر از محل زندگي خود به اين مدارس آمدهاند، تحت فشار مربيانشان هستند تا براي بهدستآوردن اندكي غذا در خيابانها گدايي و التماس كنند. آنها بيشتر وقتشان به جاي اينكه صرف يادگيري و آموزش شود، ناگزير هستند خواستههاي مربيان را اجرا كنند يا در خيابان مشغول باشند.
البته در برخي از اين مدارس، ساعاتي نيز براي تدريس و آموزش در نظر گرفته ميشود اما در بيشتر اين مدارس بيشتر وقت اين دانشآموزان- كه اكثرا از روستاها ميآيند و برخي نيز از كشورهاي همسايه- صرف كارهايي غير از تحصيل و آموزش ميشود. در خيابانهاي سنتلوئيس سنگال، جايي كه تعدادي از اين مدارس وجود دارد، بيش از 15 هزار كودك در حال گدايي مشاهده شده است؛ كودكاني كه با نام دانشآموز اين مدارس شناخته ميشوند. برخي از آنها زمان زيادي است كه خانوادههايشان را نديدهاند و خانوادهاي در اين شهر بزرگ ندارند. نحوه زندگي آنها به طور مستقيم به مربي آنها بستگي دارد.
گزارشگر سيانان با «مادابو»، يكي از اين پسرها در خيابان ديدار ميكند؛ پسري كه سنش را دقيق نميدانست و لباسي از گوني پوشيده بود و در كنار سطل آشغالي ايستاده بود؛ جايي دورتر از مدرسهاش، در مكاني كه حتي سقف هم نداشت. گزارشگر سيانان مينویسد: «از تصور اينكه كودكي در اين شرايط زندگي كند، وحشت ميكنم ولي اين اتفاقي است كه براي بسياري از كودكاني كه به اميد زندگي بهتر راهي مدارس ميشوند، رخ ميدهد؛ جايي كه تلاش براي خوابيدن در چنين شرايطي نيازمند توانايي فوقالعادهاي است».
مادابو ميگويد مجبور به گدايي است؛ در زير سايه ترس از مربي ناگزير است براي پول و غذا گدايي كند و همچنين اگر خوششانس باشد، ميتواند كارهاي كوچكي را در سوپرماركتها پيدا كند و انجام دهد. براي او ازدستدادن هدفي كه براي انجامش به اين شهر آمده، اتفاقي غمانگيز بود؛ بهویژه هراس از كتكهايي كه مربياش در صورت نافرماني از دستورات و انجامندادن گدايي ميزد، او را بسيار غمگين كرده بود. هر چند مربي ادعای كتكزدن دانشآموزان را در صورتي كه دست خالي برگردند، كاملا رد ميكند.
مادابو هم مثل بسياري از اين دانشآموزان تلاش كرده است فرار كند اما زندگي در خيابانها مشقتبار است و او بار ديگر به مدرسه برگشته است. گروه مدني كه درصدد اطلاع از شرايط اين كودكان است، همراه آنها در خيابانها ميخوابد. البته بيشتر كودكاني كه از اين مدارس فرار كردهاند، در خيابانها مشغول زندگي هستند.
البته اين انجياو سعي كرده است بتواند مدارسي تأسيس كند كه شرايط بهتري داشته باشند و در آنها خواندن و نوشتن و حتي ورزش و هنر آموزش ميدادند و حتي مراقبتهاي پزشكي و رواني از آنها ميكند و لباس در اختيارشان قرار داده ميشود تا بتوانند آيندهاي بهتر را براي خود فراهم كنند. اما شكلگيري اين مدارس به پشتيباني و همراهي سازمانهاي جهاني نیاز دارد.
اين نوع زندگي در كشورهاي ديگر آفريقا نيز رخ ميدهد؛ كودكاني كه بهظاهر مشغول تحصيل در مدارس غنا هستند اما در واقع ناگزير به بردگي در اين مدارساند.
مدرسه ميتواند به كودكان و دانشآموزان شانس شكوفايي و پيشرفت دهد اما براي بيش از صد هزار پسري كه در سنگال به مدرسه ميروند، اينطور نيست. براي آنها مدرسه، فرصتي براي آزادي و رهايي نيست. براي آنان مدرسه به معني تجاوز، بردگي و گرسنگي در حد مرگ و اندكي آموزش و تأثيرپذيري است.
در سنگال پسران پنج تا 15ساله به برخي مدرسهها ميروند. خانوادههاي آنان فكر ميكنند اين فرصتي براي پيشرفت است. اما مارابوت معلمي است كه در غياب خانوادهها قرار است هدايت و حمايت از آنها را بر عهده داشته باشد. در گذشته اين شيوه خيلي مرسوم بود كه فرزندانشان را براي كار در مزرعه پيش افراد ثروتمندتر ميفرستادند تا هم امكان كار برايشان فراهم باشد هم بتوانند از امكانات آموزشي استفاده كنند؛ به اميد زندگي بهتر. اين شيوه بين كودكان روستايي اين كشور و كشورهاي همسايه آنها رواج داشت. اگر چه در حال حاضر نميتوان اينگونه مدارس را در شهرهاي كوچك و محلي پيدا كرد و نياز اين كودكان به غذا جزء يكي از مسائل اصلي اين روزگار محسوب ميشود.
حالا اين كودكان كه به اميد زندگي بهتر از محل زندگي خود به اين مدارس آمدهاند، تحت فشار مربيانشان هستند تا براي بهدستآوردن اندكي غذا در خيابانها گدايي و التماس كنند. آنها بيشتر وقتشان به جاي اينكه صرف يادگيري و آموزش شود، ناگزير هستند خواستههاي مربيان را اجرا كنند يا در خيابان مشغول باشند.
البته در برخي از اين مدارس، ساعاتي نيز براي تدريس و آموزش در نظر گرفته ميشود اما در بيشتر اين مدارس بيشتر وقت اين دانشآموزان- كه اكثرا از روستاها ميآيند و برخي نيز از كشورهاي همسايه- صرف كارهايي غير از تحصيل و آموزش ميشود. در خيابانهاي سنتلوئيس سنگال، جايي كه تعدادي از اين مدارس وجود دارد، بيش از 15 هزار كودك در حال گدايي مشاهده شده است؛ كودكاني كه با نام دانشآموز اين مدارس شناخته ميشوند. برخي از آنها زمان زيادي است كه خانوادههايشان را نديدهاند و خانوادهاي در اين شهر بزرگ ندارند. نحوه زندگي آنها به طور مستقيم به مربي آنها بستگي دارد.
گزارشگر سيانان با «مادابو»، يكي از اين پسرها در خيابان ديدار ميكند؛ پسري كه سنش را دقيق نميدانست و لباسي از گوني پوشيده بود و در كنار سطل آشغالي ايستاده بود؛ جايي دورتر از مدرسهاش، در مكاني كه حتي سقف هم نداشت. گزارشگر سيانان مينویسد: «از تصور اينكه كودكي در اين شرايط زندگي كند، وحشت ميكنم ولي اين اتفاقي است كه براي بسياري از كودكاني كه به اميد زندگي بهتر راهي مدارس ميشوند، رخ ميدهد؛ جايي كه تلاش براي خوابيدن در چنين شرايطي نيازمند توانايي فوقالعادهاي است».
مادابو ميگويد مجبور به گدايي است؛ در زير سايه ترس از مربي ناگزير است براي پول و غذا گدايي كند و همچنين اگر خوششانس باشد، ميتواند كارهاي كوچكي را در سوپرماركتها پيدا كند و انجام دهد. براي او ازدستدادن هدفي كه براي انجامش به اين شهر آمده، اتفاقي غمانگيز بود؛ بهویژه هراس از كتكهايي كه مربياش در صورت نافرماني از دستورات و انجامندادن گدايي ميزد، او را بسيار غمگين كرده بود. هر چند مربي ادعای كتكزدن دانشآموزان را در صورتي كه دست خالي برگردند، كاملا رد ميكند.
مادابو هم مثل بسياري از اين دانشآموزان تلاش كرده است فرار كند اما زندگي در خيابانها مشقتبار است و او بار ديگر به مدرسه برگشته است. گروه مدني كه درصدد اطلاع از شرايط اين كودكان است، همراه آنها در خيابانها ميخوابد. البته بيشتر كودكاني كه از اين مدارس فرار كردهاند، در خيابانها مشغول زندگي هستند.
البته اين انجياو سعي كرده است بتواند مدارسي تأسيس كند كه شرايط بهتري داشته باشند و در آنها خواندن و نوشتن و حتي ورزش و هنر آموزش ميدادند و حتي مراقبتهاي پزشكي و رواني از آنها ميكند و لباس در اختيارشان قرار داده ميشود تا بتوانند آيندهاي بهتر را براي خود فراهم كنند. اما شكلگيري اين مدارس به پشتيباني و همراهي سازمانهاي جهاني نیاز دارد.
اين نوع زندگي در كشورهاي ديگر آفريقا نيز رخ ميدهد؛ كودكاني كه بهظاهر مشغول تحصيل در مدارس غنا هستند اما در واقع ناگزير به بردگي در اين مدارساند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.