گفتوگو با الهام حسینی، اولین بانوی مدالآور تاریخ وزنهبرداری ایران
برای زنان کشورم خوشحالم
وزنهبرداری زنان ایران در حالی دو سال است رسما کار خود را در کشور آغاز کرده که در این مدت کوتاه توانسته روند رو به رشدی را داشته باشد. بعد از حضور موفقیتآمیز تیم ملی بزرگسالان در رقابتهای قهرمانی جهان 2019 که با شکستن رکوردهای متعدد ملی همراه بود، تازهترین خبر مربوط به مدالآوری الهام حسینی است؛ بانویی که چند روز پیش در رقابتهای بینالمللی «نعیم سلیمان اوغلو» توانست روی سکو برود و اولین زن مدالآور وزنهبردار ایران لقب بگیرد. تیم ملی وزنهبرداری زنان در حالی در سه رویداد قهرمانی آسیا، جهان و تورنمنت اخیر ترکیه روی تخته رفته که حسینی همواره شاخصترین چهره این تیم بوده است. در ادامه گفتوگوی «شرق» را با این وزنهبردار لرستانی میخوانید.
خانم حسینی چه احساسی دارید از اینکه حالا همه شما را بهعنوان اولین مدالآور وزنهبرداری بانوان ایران میشناسند؟
خیلی حس خوبی دارم. بیشتر از اینکه برای خودم خوشحال باشم، بهخاطر وزنهبرداری زنان کشورم خوشحالم. این مدال قطعا باعث ایجاد انگیزه برای همه دخترانی شده که با کمترین امکانات، مشغول فعالیت در این رشته هستند. خوشحالی دیگرم بابت این است که این مدال میتواند نگاههای مسئولان را نسبت به حضور زنان ایرانی در وزنهبرداری تغییر دهد و بیشتر از ما حمایت کنند.
اصلا فکرش را میکردید که بتوانید اینقدر زود به مدال برسید؟
ما بعد از اینکه از مسابقات قهرمانی جهان تایلند برگشتیم، یک ماه بیشتر برای رقابتهای ترکیه فرصت نداشتیم و باید بلافاصله دوباره تمریناتمان را شروع میکردیم. من اصلا شناختی از جو جام نعیم سلیمان اوغلو نداشتم و برای همین هم حسابی برای گرفتن مدال باز نکرده بودم. اما وقتی به ترکیه رفتیم و استارتلیست مسابقات را دیدم، قدری به خودم امیدوار شدم. در دسته من کلا چهار وزنهبردار حاضر بودند. رقبایم از ترکیه، ارمنستان و جمهوری چک بودند. وزنهبرداران ترک و ارمنی را در رقابتهای جهانی دیده بودم. رنکینگ هردویشان از من بالاتر بود. آنها با آمادگی کامل آمده بودند تا برای کسب سهمیه المپیک امتیاز بگیرند. درست است که تعداد کمی وزنهبردار در دسته ما شرکت کرده بودند، اما به این معنا نبود که سطح مسابقات پایین است. رقبای من سالهاست که دارند کار میکنند، اما این در حالی است که ما تازه یک سال است در میادین بینالمللی حاضر میشویم. درکل رقابت من با وزنهبردار جمهوری چک بود که توانستم با 10 کیلوگرم بیشتر از او، نفر سوم شوم.
از رکوردهایی که در ترکیه زدید، بگویید.
هدف من در مسابقات ترکیه این بود که وزنههای مدنظر کادر فنی را بزنم. در یکضرب ۸۸ کیلوگرم را زدم. کادر فنی برای من وزنه ۹۳ کیلوگرم را گرفت که برای زدن این وزنه عجله کردم و وزنه از پشت سرم افتاد. در دوضرب هم رکورد مدنظر کادر فنی حدود ۱۱۰ کیلوگرم بود که توانستم وزنه ۱۱۰ کیلوگرم را بزنم. پس از آن برایم وزنه ۱۱۶ کیلوگرمی را انتخاب کردند. من این وزنه را در تمرینات نزده بودم و در مسابقه هم نتوانستم آن را مهار کنم، اما درکل عملکردم راضیکننده بود. من تازه یک ماه است که از دسته 71 به 76 کیلوگرم آمدهام. من تا پیش از این در دو مسابقه قهرمانی آسیا و جهان در دسته 71 کیلوگرم وزنه میزدم، اما چون این دسته المپیکی نبود، تصمیم گرفتم به دسته 76 بیایم. بهخاطر این است که میگویم کادر فنی از عملکردم رضایت دارد. من از مسابقات قهرمانی آسیا بهبعد روند رو به رشد و افزایش رکورد داشتهام. من در همین ترکیه نسبت به یک ماه قبل که در رقابتهای جهانی شرکت کردم، 7 کیلو (2 کیلو در دوضرب و 5 کیلو در یکضرب) رکورد زدم و نسبت به رکورد ملی هم 18 کیلوگرم بهبود رکورد داشتم.
مدتی است آقای خورشیدیفر که از مربیان سازنده وزنهبرداری کشور است بهعنوان مشاور در کنار تیم ملی بانوان قرار گرفته است. حضور ایشان در این مدت چقدر به شما کمک کرده است؟
خیلی زیاد. واقعا شاید اگر کمکهای ایشان نبود، من نمیتوانستم در تورنمنت ترکیه این نتیجه را بگیرم. آقای خورشیدیفر یک نعمت برای وزنهبرداری بانوان هستند. در این فاصله کوتاهی که مشاور تیم ملی زنان شدند، آنقدر دقیق برنامهریزی کردند که توانستیم به نتایج خوبی برسیم.
وزنهبرداری زنان ایران برای بازیهای المپیک 2020 توکیو دو سهمیه دارد. چقدر امیدوار هستید که بتوانید حداقل یکی از این سهمیهها را بگیرید؟
حقیقتا کار بسیار سختی است. وزنهبرداری زنان ایران تازه کارش را در رقابتهای جهانی و آسیایی شروع کرده و نسبت به سایر رقبایمان خیلی در ردهبندی جهانی فاصله داریم. برای کسب سهمیه المپیک باید جزء هشت نفر اول ردهبندی باشیم که تقریبا این کار برای ما غیرممکن است. طبق قوانین باید در شش مرحله رقابتهای انتخابی المپیک شرکت کنیم. ما درحالحاضر در سه مرحله شرکت کردهایم و سه مرحله دیگر باقی مانده است. بعد از آن امتیازات محاسبه میشود تا نفرات اول تا هشتم مشخص شوند. ما اما این شانس را داریم که یک سهمیه مستقیم از فدراسیون جهانی بگیریم. امیدوارم که این کار صورت بگیرد و وزنهبرداری زنان ایران هم بتواند المپیک را ببیند.
گفته میشود اگر این سهمیه را بدهند، قطعا به شما خواهد رسید.، چراکه درحالحاضر بهترین عملکرد را در بین وزنهبرداران تیم ملی داشتهاید؟
در شرایط فعلی من و خانم پریسا جهانفکریان هستیم که در سه رویداد انتخابی المپیک قبلی شرکت کردیم و باید در سهتای دیگر شرکت کنیم. ما اگر بخواهیم سهمیه آزاد هم بگیریم باید در شش مرحله انتخابی حضور داشته باشیم. هنوز چیزی معلوم نیست. باید در انتخابیها شرکت کنیم و بعد هرکداممان که امتیازمان بهتر بود، سهمیه به او میرسد. البته اگر سهمیه را بدهند.
برنامه بعدیتان چیست؟
فدراسیون برای اعزام تیم به مسابقات قطرکاپ که آن هم انتخابی است، برنامه دارد. اگر کادر فنی صلاح بداند، در قطر هم روی تخته خواهم رفت. رقابتهای قطرکاپ، اواخر آذرماه برگزار میشود. انشاءالله آنجا هم بتوانم رکورد بزنم. تلاشم را برای کسب مدال هم میکنم.
و حرف آخرتان...
وزنهبرداری خانمها زمان کمی است که راه افتاده و ما در این زمان کم توانستیم ثابت کنیم که روند رو به رشدی داشتهایم. در همین مسابقات جهانی اخیر هر چهار وزنهبردار تیم رکوردهای ملی خود را ارتقا دادند. فدراسیون تا آنجا که توانسته از ما حمایت کرده است که واقعا جای تشکر دارد. خواسته اصلی من از مسئولان اصلی ورزش کشور این است که شرایطی را فراهم کنند تا ما بتوانیم در تهران و در کمپ تیمهای ملی در اردوهای مستمر حضور داشته باشیم. بههرحال برگزاری اردو هزینه میخواهد و فدراسیون هم تا یک حدی بودجه دارد. ما زمانهایی که در اردو نیستیم، باید در شهرهای خودمان تمرین کنیم که هیچ امکاناتی نداریم. خود من اهل شهرستان درود هستم. با رایزنی توانستم از مسئولان هیئت وزنهبرداری این شهرستان سالن بگیرم، اما مربی بالای سرم نیست که تمرین کنم. باید از کادر فنی برنامه بگیرم و خودم وزنه بزنم. با این روش هم نمیشود پیشرفت کرد. وزنهبرداری خانمها تازه راه افتاده و هنوز مربی زن در آن پرورش پیدا نکرده است. پس در این شرایط بهترین راه این است که ما بتوانیم در تهران در اردو باشیم و زیر نظر کادر فنی تمرین کنیم. امیدوارم وزارت ورزش و کمیته ملی
المپیک از فدراسیون حمایت مالی کنند تا ما هم بتوانیم هرچه زودتر خودمان را به سطح اول آسیا و جهان نزدیک کنیم.
وزنهبرداری زنان ایران در حالی دو سال است رسما کار خود را در کشور آغاز کرده که در این مدت کوتاه توانسته روند رو به رشدی را داشته باشد. بعد از حضور موفقیتآمیز تیم ملی بزرگسالان در رقابتهای قهرمانی جهان 2019 که با شکستن رکوردهای متعدد ملی همراه بود، تازهترین خبر مربوط به مدالآوری الهام حسینی است؛ بانویی که چند روز پیش در رقابتهای بینالمللی «نعیم سلیمان اوغلو» توانست روی سکو برود و اولین زن مدالآور وزنهبردار ایران لقب بگیرد. تیم ملی وزنهبرداری زنان در حالی در سه رویداد قهرمانی آسیا، جهان و تورنمنت اخیر ترکیه روی تخته رفته که حسینی همواره شاخصترین چهره این تیم بوده است. در ادامه گفتوگوی «شرق» را با این وزنهبردار لرستانی میخوانید.
خانم حسینی چه احساسی دارید از اینکه حالا همه شما را بهعنوان اولین مدالآور وزنهبرداری بانوان ایران میشناسند؟
خیلی حس خوبی دارم. بیشتر از اینکه برای خودم خوشحال باشم، بهخاطر وزنهبرداری زنان کشورم خوشحالم. این مدال قطعا باعث ایجاد انگیزه برای همه دخترانی شده که با کمترین امکانات، مشغول فعالیت در این رشته هستند. خوشحالی دیگرم بابت این است که این مدال میتواند نگاههای مسئولان را نسبت به حضور زنان ایرانی در وزنهبرداری تغییر دهد و بیشتر از ما حمایت کنند.
اصلا فکرش را میکردید که بتوانید اینقدر زود به مدال برسید؟
ما بعد از اینکه از مسابقات قهرمانی جهان تایلند برگشتیم، یک ماه بیشتر برای رقابتهای ترکیه فرصت نداشتیم و باید بلافاصله دوباره تمریناتمان را شروع میکردیم. من اصلا شناختی از جو جام نعیم سلیمان اوغلو نداشتم و برای همین هم حسابی برای گرفتن مدال باز نکرده بودم. اما وقتی به ترکیه رفتیم و استارتلیست مسابقات را دیدم، قدری به خودم امیدوار شدم. در دسته من کلا چهار وزنهبردار حاضر بودند. رقبایم از ترکیه، ارمنستان و جمهوری چک بودند. وزنهبرداران ترک و ارمنی را در رقابتهای جهانی دیده بودم. رنکینگ هردویشان از من بالاتر بود. آنها با آمادگی کامل آمده بودند تا برای کسب سهمیه المپیک امتیاز بگیرند. درست است که تعداد کمی وزنهبردار در دسته ما شرکت کرده بودند، اما به این معنا نبود که سطح مسابقات پایین است. رقبای من سالهاست که دارند کار میکنند، اما این در حالی است که ما تازه یک سال است در میادین بینالمللی حاضر میشویم. درکل رقابت من با وزنهبردار جمهوری چک بود که توانستم با 10 کیلوگرم بیشتر از او، نفر سوم شوم.
از رکوردهایی که در ترکیه زدید، بگویید.
هدف من در مسابقات ترکیه این بود که وزنههای مدنظر کادر فنی را بزنم. در یکضرب ۸۸ کیلوگرم را زدم. کادر فنی برای من وزنه ۹۳ کیلوگرم را گرفت که برای زدن این وزنه عجله کردم و وزنه از پشت سرم افتاد. در دوضرب هم رکورد مدنظر کادر فنی حدود ۱۱۰ کیلوگرم بود که توانستم وزنه ۱۱۰ کیلوگرم را بزنم. پس از آن برایم وزنه ۱۱۶ کیلوگرمی را انتخاب کردند. من این وزنه را در تمرینات نزده بودم و در مسابقه هم نتوانستم آن را مهار کنم، اما درکل عملکردم راضیکننده بود. من تازه یک ماه است که از دسته 71 به 76 کیلوگرم آمدهام. من تا پیش از این در دو مسابقه قهرمانی آسیا و جهان در دسته 71 کیلوگرم وزنه میزدم، اما چون این دسته المپیکی نبود، تصمیم گرفتم به دسته 76 بیایم. بهخاطر این است که میگویم کادر فنی از عملکردم رضایت دارد. من از مسابقات قهرمانی آسیا بهبعد روند رو به رشد و افزایش رکورد داشتهام. من در همین ترکیه نسبت به یک ماه قبل که در رقابتهای جهانی شرکت کردم، 7 کیلو (2 کیلو در دوضرب و 5 کیلو در یکضرب) رکورد زدم و نسبت به رکورد ملی هم 18 کیلوگرم بهبود رکورد داشتم.
مدتی است آقای خورشیدیفر که از مربیان سازنده وزنهبرداری کشور است بهعنوان مشاور در کنار تیم ملی بانوان قرار گرفته است. حضور ایشان در این مدت چقدر به شما کمک کرده است؟
خیلی زیاد. واقعا شاید اگر کمکهای ایشان نبود، من نمیتوانستم در تورنمنت ترکیه این نتیجه را بگیرم. آقای خورشیدیفر یک نعمت برای وزنهبرداری بانوان هستند. در این فاصله کوتاهی که مشاور تیم ملی زنان شدند، آنقدر دقیق برنامهریزی کردند که توانستیم به نتایج خوبی برسیم.
وزنهبرداری زنان ایران برای بازیهای المپیک 2020 توکیو دو سهمیه دارد. چقدر امیدوار هستید که بتوانید حداقل یکی از این سهمیهها را بگیرید؟
حقیقتا کار بسیار سختی است. وزنهبرداری زنان ایران تازه کارش را در رقابتهای جهانی و آسیایی شروع کرده و نسبت به سایر رقبایمان خیلی در ردهبندی جهانی فاصله داریم. برای کسب سهمیه المپیک باید جزء هشت نفر اول ردهبندی باشیم که تقریبا این کار برای ما غیرممکن است. طبق قوانین باید در شش مرحله رقابتهای انتخابی المپیک شرکت کنیم. ما درحالحاضر در سه مرحله شرکت کردهایم و سه مرحله دیگر باقی مانده است. بعد از آن امتیازات محاسبه میشود تا نفرات اول تا هشتم مشخص شوند. ما اما این شانس را داریم که یک سهمیه مستقیم از فدراسیون جهانی بگیریم. امیدوارم که این کار صورت بگیرد و وزنهبرداری زنان ایران هم بتواند المپیک را ببیند.
گفته میشود اگر این سهمیه را بدهند، قطعا به شما خواهد رسید.، چراکه درحالحاضر بهترین عملکرد را در بین وزنهبرداران تیم ملی داشتهاید؟
در شرایط فعلی من و خانم پریسا جهانفکریان هستیم که در سه رویداد انتخابی المپیک قبلی شرکت کردیم و باید در سهتای دیگر شرکت کنیم. ما اگر بخواهیم سهمیه آزاد هم بگیریم باید در شش مرحله انتخابی حضور داشته باشیم. هنوز چیزی معلوم نیست. باید در انتخابیها شرکت کنیم و بعد هرکداممان که امتیازمان بهتر بود، سهمیه به او میرسد. البته اگر سهمیه را بدهند.
برنامه بعدیتان چیست؟
فدراسیون برای اعزام تیم به مسابقات قطرکاپ که آن هم انتخابی است، برنامه دارد. اگر کادر فنی صلاح بداند، در قطر هم روی تخته خواهم رفت. رقابتهای قطرکاپ، اواخر آذرماه برگزار میشود. انشاءالله آنجا هم بتوانم رکورد بزنم. تلاشم را برای کسب مدال هم میکنم.
و حرف آخرتان...
وزنهبرداری خانمها زمان کمی است که راه افتاده و ما در این زمان کم توانستیم ثابت کنیم که روند رو به رشدی داشتهایم. در همین مسابقات جهانی اخیر هر چهار وزنهبردار تیم رکوردهای ملی خود را ارتقا دادند. فدراسیون تا آنجا که توانسته از ما حمایت کرده است که واقعا جای تشکر دارد. خواسته اصلی من از مسئولان اصلی ورزش کشور این است که شرایطی را فراهم کنند تا ما بتوانیم در تهران و در کمپ تیمهای ملی در اردوهای مستمر حضور داشته باشیم. بههرحال برگزاری اردو هزینه میخواهد و فدراسیون هم تا یک حدی بودجه دارد. ما زمانهایی که در اردو نیستیم، باید در شهرهای خودمان تمرین کنیم که هیچ امکاناتی نداریم. خود من اهل شهرستان درود هستم. با رایزنی توانستم از مسئولان هیئت وزنهبرداری این شهرستان سالن بگیرم، اما مربی بالای سرم نیست که تمرین کنم. باید از کادر فنی برنامه بگیرم و خودم وزنه بزنم. با این روش هم نمیشود پیشرفت کرد. وزنهبرداری خانمها تازه راه افتاده و هنوز مربی زن در آن پرورش پیدا نکرده است. پس در این شرایط بهترین راه این است که ما بتوانیم در تهران در اردو باشیم و زیر نظر کادر فنی تمرین کنیم. امیدوارم وزارت ورزش و کمیته ملی
المپیک از فدراسیون حمایت مالی کنند تا ما هم بتوانیم هرچه زودتر خودمان را به سطح اول آسیا و جهان نزدیک کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.