|

در حاشیه تخریب اثر هنری ایستگاه مترو «تئاترشهر»

کشیدن دیوار گچی روی هنر

ناصح کامکاری . نویسنده و کارگردان تئاتر

چرخ مترو که همچنان می‌چرخد حالا چه اهمیتی دارد اگر هزاران مسافر ایستگاه مترو واقع در تئاترشهر، دیگر هرگز شاهد دیوارنمای هنری فاخری در راهرو خروجی نخواهند بود؟ منظورم همان اثر سفالی نفیس است که حاصل سرپنجه یک هنرمند زبده ایرانی بود؛ هنرمندی که لابد دستمزدش را دریافت کرده و به او چه مربوط که چندی بعد مسوولان مترو چه بلایی بر سر اثرش می‌آورند!؟ دور از جان، مگر هنرمند، صاحب حق معنوی اثر هم هست؟ به او چه دخلی دارد اگر ابتدا با تمسک به شأنیت شهدا و به بهانه پاسداشت ایشان و البته به شکلی ناشیانه و با کج‌سلیقگی جعبه‌ای مملو از تصویر به تابلوی هنری اضافه کردند؟ حالا هم به کسی چه ربطی دارد اگر بر سرتاسر اثر برجسته هنری دیوار گچی کشیده‌اند؟ مگر مانند اغلب ممالک قرار است قرن‌ها از آثار هنری صیانت کرد تا اثر ماندگار و کرامت هنرمند محفوظ بماند؟ مگر در عناد با هنر و ستیز با زیبایی توسط معدودی افراد، از برخی مسوولان بی‌تدبیر در جمهوری‌آذربایجان چیزی کم داریم که این اواخر خطوط فارسی کاشیکاری بنای تاریخی مقبره نظامی را مخدوش کرده‌اند؟ مگر خاطره ناپدیدشدن شبانه مجسمه‌های شهری در معابر تهران از اذهان پاک نشد که حالا نتوان در روز روشن بر عَرق جبین و عِرق ملی خالق یک اثر هنری شهری خط بطلان ‌کشید؟
حذف و محو دیوارنمای سفالی ایستگاه مترو که چیدمانی از چهره متنوع ده‌ها انسان از تیره و تبار گوناگون بود و احساس همبستگی ملی و وفاق انسانی را ترویج می‌کرد و چون آینه‌ای هنری مقابل هزاران مسافر گذرنده مترو قرار داشت، به همین شهروندان که مالیات می‌پردازند نیز هیچ مربوط نیست! چون به جای آنان، از ما بهترانی مبرا از سوءظن و بدبینی، لابد در این اثر هنری، ردپای بت‌پرستی و شیطان‌پرستی عصر جاهلیت عرب را رصد کرده‌اند، آن هم در پایتخت ایران در آستانه سال 1400!
به ما هنرمندان عرصه تئاتر هم که لامحاله، اصلا و ابدا مربوط نیست اگر تصویر این اثر ارزنده را پس‌زمینه پوستر جشنواره تئاتر فجر کردیم و قرار بود این ایستگاه نام تئاترشهر بر تارک داشته باشد و مدخل ورودی آن مُخل معماری تئاترشهر نشود و طراحی فضای داخلی ایستگاه نیز زبانم لال، مانند ایستگاه مترو موزه لوور، مظهری از فضای فرهنگی و هنری این نقطه مهم از شهر تهران باشد، عهدی که وفا نشد و تنها در همین دیوارنمای نابود شده خلاصه شد که با التجا به صورتک‌ها، ترجمانی از هنر تئاتر بود؛ تئاتری که ماهیتی جز تبلیغ فرهنگ مدارا و همزیستی، توجه به اندیشه انسانی و سجایای اخلاقی از جمله جسارت بیان و انتقاد سازنده اجتماعی و مسوولیت‌پذیری شهروندی ندارد.
چرخ مترو که همچنان می‌چرخد حالا چه اهمیتی دارد اگر هزاران مسافر ایستگاه مترو واقع در تئاترشهر، دیگر هرگز شاهد دیوارنمای هنری فاخری در راهرو خروجی نخواهند بود؟ منظورم همان اثر سفالی نفیس است که حاصل سرپنجه یک هنرمند زبده ایرانی بود؛ هنرمندی که لابد دستمزدش را دریافت کرده و به او چه مربوط که چندی بعد مسوولان مترو چه بلایی بر سر اثرش می‌آورند!؟ دور از جان، مگر هنرمند، صاحب حق معنوی اثر هم هست؟ به او چه دخلی دارد اگر ابتدا با تمسک به شأنیت شهدا و به بهانه پاسداشت ایشان و البته به شکلی ناشیانه و با کج‌سلیقگی جعبه‌ای مملو از تصویر به تابلوی هنری اضافه کردند؟ حالا هم به کسی چه ربطی دارد اگر بر سرتاسر اثر برجسته هنری دیوار گچی کشیده‌اند؟ مگر مانند اغلب ممالک قرار است قرن‌ها از آثار هنری صیانت کرد تا اثر ماندگار و کرامت هنرمند محفوظ بماند؟ مگر در عناد با هنر و ستیز با زیبایی توسط معدودی افراد، از برخی مسوولان بی‌تدبیر در جمهوری‌آذربایجان چیزی کم داریم که این اواخر خطوط فارسی کاشیکاری بنای تاریخی مقبره نظامی را مخدوش کرده‌اند؟ مگر خاطره ناپدیدشدن شبانه مجسمه‌های شهری در معابر تهران از اذهان پاک نشد که حالا نتوان در روز روشن بر عَرق جبین و عِرق ملی خالق یک اثر هنری شهری خط بطلان ‌کشید؟
حذف و محو دیوارنمای سفالی ایستگاه مترو که چیدمانی از چهره متنوع ده‌ها انسان از تیره و تبار گوناگون بود و احساس همبستگی ملی و وفاق انسانی را ترویج می‌کرد و چون آینه‌ای هنری مقابل هزاران مسافر گذرنده مترو قرار داشت، به همین شهروندان که مالیات می‌پردازند نیز هیچ مربوط نیست! چون به جای آنان، از ما بهترانی مبرا از سوءظن و بدبینی، لابد در این اثر هنری، ردپای بت‌پرستی و شیطان‌پرستی عصر جاهلیت عرب را رصد کرده‌اند، آن هم در پایتخت ایران در آستانه سال 1400!
به ما هنرمندان عرصه تئاتر هم که لامحاله، اصلا و ابدا مربوط نیست اگر تصویر این اثر ارزنده را پس‌زمینه پوستر جشنواره تئاتر فجر کردیم و قرار بود این ایستگاه نام تئاترشهر بر تارک داشته باشد و مدخل ورودی آن مُخل معماری تئاترشهر نشود و طراحی فضای داخلی ایستگاه نیز زبانم لال، مانند ایستگاه مترو موزه لوور، مظهری از فضای فرهنگی و هنری این نقطه مهم از شهر تهران باشد، عهدی که وفا نشد و تنها در همین دیوارنمای نابود شده خلاصه شد که با التجا به صورتک‌ها، ترجمانی از هنر تئاتر بود؛ تئاتری که ماهیتی جز تبلیغ فرهنگ مدارا و همزیستی، توجه به اندیشه انسانی و سجایای اخلاقی از جمله جسارت بیان و انتقاد سازنده اجتماعی و مسوولیت‌پذیری شهروندی ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.