فراز و نشیبهای توزیع شیر در مدارس
بالاخره بعد از اما و اگرهای بسیار زیاد برای توزیع شیر رایگان در مدارس، سازمان برنامه و بودجه کشور از تخصیص و پرداخت هزار میلیارد ریال به وزارت آموزش و پرورش برای توزیع رایگان شیر مدارس با اولویت هشت استان کمبرخوردار خبر داد. به گفته روابطعمومی سازمان برنامه و بودجه «در قانون بودجه سال 1398کشور برای یارانه شیر مدارس ردیفی پیشبینی شده بود که در این راستا، مبلغ هزارو 800 میلیارد ریال ابلاغ شد».
ابتداییترین عنصری که پیشنیاز آموزش است، مربوط به فقر انرژی پروتئین و دیگری مربوط به ریزمغذیهاست. در اینجا لازم است به تعریف امنیت غذایی توجه شود. امنیت غذایی یعنی اول غذا به اندازه کافی تأمین شود و دوم اینکه در دسترس همه باشد، سوم غذا باید کیفیت داشته باشد و چهارم اینکه اقتصادی نیز باشد. با این استاندارد نباید غذایی تهیه شود و پشت ویترین باقی بماند. برای مثال، نباید طرح شیر مدرسه فقط در شهرهای بزرگ اجرا شود. یکی از پروژههایی که در دنیا برای فقرزدایی اجرا میشود، برنامه شیر مدارس است. چرا شیر مدارس؟ چرا سیب مدارس نیست؟ چرا نان مدارس نیست؟ چرا تغذیه مدارس نیست؟ برای اینکه شیر یک ماده غذایی کامل است.
وقتی برنامه شیر مدارس در ایران شروع شد، اهداف بسیار خوبی داشت. یکی از اهداف این بود که برای افزایش مصرف شیر و لبنیات فرهنگسازی کند اما هنوز 25 درصد بچهها قدکوتاه و کموزن هستند. متأسفانه آرامآرام مناطق محروم برای اجرای طرح فراموش شدند و حتی در مناطق برخوردار نیز به طور نامناسب اجرا شد.
بر اساس قانون بودجه سال جاری مقرر شده است 60 نوبت شیر رایگان بین دانشآموزان هشت استان کمتربرخوردار کشور از جمله ایلام، بوشهر، خراسان جنوبی، خوزستان، سیستانوبلوچستان، کهگیلویه و بویراحمد و هرمزگان توزیع شود. اما چرا این نوع طرحهای بااهمیت ثبات واقعی ندارند و چرا این برنامهها با واقعیت منطبق نیستند و در عمل اجرا نمیشوند؟ به دلیل اینکه به راهکارهای برنامهریزی منظم و پایدار، تأمین اعتبار لازم در زمان مناسب، شروع بهموقع برنامه در ابتدای سال تحصیلی، استفاده از کیفیت مناسب، حذف مناقصهها، توجه به سلامت و تعامل و همکاری بین دستگاههای درگیر توجه نمیشود. اگر این راهکارها عملی شود و آنهایی که مسئول این کار هستند درگیر برنامه شوند، این حرکت ملی موفق خواهد شد. پیشنهاد دیگر این است که وزارت آموزش و پرورش تدبیری بیندیشد تا در موضوع مهم تغذیه دانشآموزان خیران حضور فعال داشته باشند چراکه موضوع تغذیه دانشآموز اگر بیشتر از بنای مدرسه اهمیت نداشته باشد، قطعا کمتر هم نیست. آیا نمیشود به جای اینکه خیران محترم، مدرسههای خوب بسازند، یک سال یا دو سال تغذیه بچهها را بر عهده بگیرند؟ برای مثال، کشوری مثل تایلند که حتی
نمیشود گفت کشور در حال توسعه است، هشت میلیون دانشآموز را تحت برنامه دارد و برنامه را درست انجام میدهد. 260 نوبت شیر در مدرسه توزیع میکند و بودجهای که اختصاص میدهد، 433 میلیون دلار است. پیامد این برنامه این میشود که رشد قدی بچهها در 15 سال گذشته شش سانت بیشتر شده است.
بالاخره بعد از اما و اگرهای بسیار زیاد برای توزیع شیر رایگان در مدارس، سازمان برنامه و بودجه کشور از تخصیص و پرداخت هزار میلیارد ریال به وزارت آموزش و پرورش برای توزیع رایگان شیر مدارس با اولویت هشت استان کمبرخوردار خبر داد. به گفته روابطعمومی سازمان برنامه و بودجه «در قانون بودجه سال 1398کشور برای یارانه شیر مدارس ردیفی پیشبینی شده بود که در این راستا، مبلغ هزارو 800 میلیارد ریال ابلاغ شد».
ابتداییترین عنصری که پیشنیاز آموزش است، مربوط به فقر انرژی پروتئین و دیگری مربوط به ریزمغذیهاست. در اینجا لازم است به تعریف امنیت غذایی توجه شود. امنیت غذایی یعنی اول غذا به اندازه کافی تأمین شود و دوم اینکه در دسترس همه باشد، سوم غذا باید کیفیت داشته باشد و چهارم اینکه اقتصادی نیز باشد. با این استاندارد نباید غذایی تهیه شود و پشت ویترین باقی بماند. برای مثال، نباید طرح شیر مدرسه فقط در شهرهای بزرگ اجرا شود. یکی از پروژههایی که در دنیا برای فقرزدایی اجرا میشود، برنامه شیر مدارس است. چرا شیر مدارس؟ چرا سیب مدارس نیست؟ چرا نان مدارس نیست؟ چرا تغذیه مدارس نیست؟ برای اینکه شیر یک ماده غذایی کامل است.
وقتی برنامه شیر مدارس در ایران شروع شد، اهداف بسیار خوبی داشت. یکی از اهداف این بود که برای افزایش مصرف شیر و لبنیات فرهنگسازی کند اما هنوز 25 درصد بچهها قدکوتاه و کموزن هستند. متأسفانه آرامآرام مناطق محروم برای اجرای طرح فراموش شدند و حتی در مناطق برخوردار نیز به طور نامناسب اجرا شد.
بر اساس قانون بودجه سال جاری مقرر شده است 60 نوبت شیر رایگان بین دانشآموزان هشت استان کمتربرخوردار کشور از جمله ایلام، بوشهر، خراسان جنوبی، خوزستان، سیستانوبلوچستان، کهگیلویه و بویراحمد و هرمزگان توزیع شود. اما چرا این نوع طرحهای بااهمیت ثبات واقعی ندارند و چرا این برنامهها با واقعیت منطبق نیستند و در عمل اجرا نمیشوند؟ به دلیل اینکه به راهکارهای برنامهریزی منظم و پایدار، تأمین اعتبار لازم در زمان مناسب، شروع بهموقع برنامه در ابتدای سال تحصیلی، استفاده از کیفیت مناسب، حذف مناقصهها، توجه به سلامت و تعامل و همکاری بین دستگاههای درگیر توجه نمیشود. اگر این راهکارها عملی شود و آنهایی که مسئول این کار هستند درگیر برنامه شوند، این حرکت ملی موفق خواهد شد. پیشنهاد دیگر این است که وزارت آموزش و پرورش تدبیری بیندیشد تا در موضوع مهم تغذیه دانشآموزان خیران حضور فعال داشته باشند چراکه موضوع تغذیه دانشآموز اگر بیشتر از بنای مدرسه اهمیت نداشته باشد، قطعا کمتر هم نیست. آیا نمیشود به جای اینکه خیران محترم، مدرسههای خوب بسازند، یک سال یا دو سال تغذیه بچهها را بر عهده بگیرند؟ برای مثال، کشوری مثل تایلند که حتی
نمیشود گفت کشور در حال توسعه است، هشت میلیون دانشآموز را تحت برنامه دارد و برنامه را درست انجام میدهد. 260 نوبت شیر در مدرسه توزیع میکند و بودجهای که اختصاص میدهد، 433 میلیون دلار است. پیامد این برنامه این میشود که رشد قدی بچهها در 15 سال گذشته شش سانت بیشتر شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.