همه انسانند
دکتر لیلا ارشد- مدیر مؤسسه زنان سرزمین خورشید
«مؤسسه زنان سرزمین خورشید» از سال 85 در محله دروازه غار تهران در زمینه کاهش آسیبهای ناشی از اعتیاد شکل گرفته است. الان هم نزدیک به شش سال است به زنانی خدمت میکند که درواقع به آنها کمک شده است قطع سوءمصرف کنند و تاکنون 600 پرونده داشتهایم که در اینباره برایشان اقدام شده است که به جامعه برگردند و زندگی عادی داشته باشند. تفاوت چندانی بین سوءمصرفکننده و مصرفکننده از لحاظ حقوقی وجود ندارد اما برخی نیز برنامهریزی کردهاند بهمرور اعتیاد را کنار بگذارند و ما نیز در «مؤسسه زنان سرزمین خورشید» از آنها حمایت میکنیم و همچنان نیز برخی از این حمایتها برخوردارند و برایشان شناسنامه، برگه هویت، شغل و مسکن تهیه کردهایم و مشکلات زیادی که پیشِرو داشتهاند، با حمایت این مؤسسه برطرف شده است. اینها دفترچه خدمات درمانی ندارند و با آنکه کار بزرگی کردهاند و به سمت ترک اعتیاد آمدهاند اما همچنان مشکلاتشان در جامعه با مصرفکنندگان مواد مخدر تفاوتی ندارد چون نه راحت پذیرفته میشوند و همچنان نیز با تمسخر، بلاهت و انگ همراه هستند. آنها نیازمند شغلی پایدار هستند اما ما علاوه بر حمایتهای لازم به دنبال ایجاد اشتغال به صورت میانکاری برای دوخت ملحفه و کیسههای محیط زیست، مونتاژ و بستهبندی و از این قبیل بودهایم که متأسفانه به دلیل اوضاع اقتصادی و افزایش تحریمها، شرایط ما بعد از عید 98 دشوارتر شده است و نتوانستهایم زیاد موفق بوده و بعد از اشتغال، درآمدزایی داشته باشیم و در عین حال، مسکن گرانتر شده و ما پول کافی نداشتهایم که بتوانیم برای اینها خانه رهن کنیم. در حالی که ما پیش از این خود را موظف کرده بودیم علاوه بر پول رهن، بتوانیم کارتهایی برای سوارشدن این آدمها در مترو و اتوبوس به صورت ارزان و نیمهبها فراهم کنیم که الان مؤسسه برای همه کارکنان کارگاه اشتغال خریداری میکند و در اختیارشان میگذارد. ما در اختیار این زنان هماکنون بستههای بهداشتی شامل شویندهها، پودر و نوار بهداشتی قرار میدهیم و همچنین در اختیارشان بسته غذایی قرار میگیرد و هر روز هم با مراجعه به این مؤسسه صبحانه و ناهار در اینجا میخورند. آنهایی هم که فرزند دارند، موفق شدهایم برایشان برگه هویتی بگیریم و بچههایشان را به مدرسه بفرستیم و برایشان تسهیلات آموزشی در نظر بگیریم. همچنین افراد نیکوکار از دندانپزشکی ایران با ما همراه شدهاند و دندانپزشکان به دو گروه تقسیم شدهاند و هر هفته چهار روز به طور متوسط به پنج تا شش نفر به غیر از ایمپلنت خدمات میدهند، یعنی عصبکشی، پرکردن، پرتز و تمیزکردن دندان را انجام میدهند و در اینجا عمل میشوند تا بهبودی پیدا کنند. به هر حال، اینها با بیماریهای ویروسی مانند اچآیوی و هپاتیت مواجهند و هزینههای دندانپزشکی هم گران است و برای همین احساس نگرانی دارند اما در اینجا به طور رایگان درمان میشوند و هدف هم این است که دوباره صورتها و بدنهای اینها زیباتر از آن حال و هوای قبلیشان شود و دوباره با سلامت و زیبایی به جامعه برگردند و ظاهرشان مانع از نپذیرفتنشان در جامعه نشود.
ما همچنین یک گشت سیار متشکل از چهار نفر داریم که هر روز با کولهپشتی به پارکها میروند و در این رویارویی با زنان، آنها را شناسایی و برای سوءمصرف به مؤسسه معرفی میکنند و از خدمات دیگری همچون کاندوم، سوزنهای سرنگ، پماد سوختگی، پماد آد، آنتیبیوتیک، پد بهداشتی، پد الکل و... برخوردار میشوند. همچنین این گروه سیار مؤسسه به مردان نیز مشاوره میدهد، همچنین ارجاع و پانسمان زخمهایشان را انجام میدهد. در این شبهای سرد آنها برای گرمکردن خود آتش روشن میکنند و گاهی نیز دچار سوختگی میشوند که ضرورت دارد پماد سوختگی همراهشان باشد. همچنین به آنها آموزشهای لازم داده میشود که بیشتر مراقب خودشان باشند. کسانی که به درمان نیاز داشته باشند، تحت مراقبت و درمان قرار میگیرند و برخی نیز چون میبینند افرادی مثل خودشان ترک کرده و به زندگی عادی برگشتهاند، تشویق میشوند به مؤسسه بیایند و از مشاورههای روانشناسی و مددکاری اجتماعی و مشاوره حقوقی در مؤسسه برخوردار شوند که بتوانند با امیدواری بیشتر به زندگی عادی برگردند. همچنین ما در همکاری با بهزیستی موفق شدهایم 110 کودک کار را غربالگری کنیم که ببینیم آیا مشکلاتی در زمینه اچآیوی دارند یا خیر؟ و همچنین این کودکان از حمایتهای آموزشی، بهداشتی و تحصیلی برخوردار شوند. گاهی نیز برایشان امکان فراغتی فراهم شده و آنها را به اردو برده و ساعتهای لذتبخشی را برایشان ممکن ساخته ایم. ما همچنین به افراد بیخانمان کیسهخواب میدهیم و برخی از آنها را تشویق میکنیم به گرمخانهها رفته و زنان حتما شبها به سرپناهی بروند. به هر حال، پذیرش و نگهداری اینها وظیفه ماست و ما آنها را تشویق میکنیم از مصرف به سوءمصرف و بعد هم به سمت ترککردن و بهبودی بیایند و بعد هم سعیمان بر آن است که به آنها آنقدر کمک شود که شرایط عادی یک زندگی برایشان مهیا شود. الان اینها برگه هویتی ندارند و اگر بخواهند وام اشتغال و مسکن بگیرند، بانکها از آنها ضامن میخواهند و اینها چنین معرفهایی را ندارند و بنابراین برگشت آنها به روال عادی چندان هم آسان نیست. در شرایط اقتصادی فعلی نیز از تعداد حامیان ما کاسته شده و از آنسو نیز نیازمندان و مراجعان آسیبدیده هم بیشتر شدهاند و ما حالا نمیتوانیم همه اینها را تحت پوشش قرار دهیم؛ یعنی میزان حمایتها با جامعه هدف ما همخوانی ندارد اما اینها نیازمند حمایت هستند. شاید کمککردن به ایتام و کودکان سرطانی در جامعه نیکوکاران پذیرفتنیتر باشد تا کمک به معتادان اما اگر به میان این زنان برویم، میبینیم خودشان چنین انتخابی نداشتهاند، بلکه جامعه آنان را آسیبپذیر کرده است. به هر حال، اینها انسان و نیازمند همه آن چیزهایی هستند که هر انسانی در زندگی به آنها نیاز دارد؛ از اتاق مستقل گرفته که بشود در آنجا احساس امنیت و آسایش کرد تا نیازهایی مانند خوراک، بهداشت و پوشاک و آموزشهایی که برای خودشان و فرزندانشان نیاز هست. الان این نیازها در شرایط سخت اقتصادی هزینهبرتر شده است و ما باید تحت حمایت افراد نیکوکار قرار گیریم و اگر کمکها کمتر شود، شرایط زندگی اینها نابسامانتر میشود و اینها باید احساس کنند حالا که ترک کردهاند، با زمانی که معتاد بودهاند، فرق دارند و باید جامعه پذیرای آنها باشد که بتوانند راحتتر زندگیشان را پیش ببرند.
«مؤسسه زنان سرزمین خورشید» از سال 85 در محله دروازه غار تهران در زمینه کاهش آسیبهای ناشی از اعتیاد شکل گرفته است. الان هم نزدیک به شش سال است به زنانی خدمت میکند که درواقع به آنها کمک شده است قطع سوءمصرف کنند و تاکنون 600 پرونده داشتهایم که در اینباره برایشان اقدام شده است که به جامعه برگردند و زندگی عادی داشته باشند. تفاوت چندانی بین سوءمصرفکننده و مصرفکننده از لحاظ حقوقی وجود ندارد اما برخی نیز برنامهریزی کردهاند بهمرور اعتیاد را کنار بگذارند و ما نیز در «مؤسسه زنان سرزمین خورشید» از آنها حمایت میکنیم و همچنان نیز برخی از این حمایتها برخوردارند و برایشان شناسنامه، برگه هویت، شغل و مسکن تهیه کردهایم و مشکلات زیادی که پیشِرو داشتهاند، با حمایت این مؤسسه برطرف شده است. اینها دفترچه خدمات درمانی ندارند و با آنکه کار بزرگی کردهاند و به سمت ترک اعتیاد آمدهاند اما همچنان مشکلاتشان در جامعه با مصرفکنندگان مواد مخدر تفاوتی ندارد چون نه راحت پذیرفته میشوند و همچنان نیز با تمسخر، بلاهت و انگ همراه هستند. آنها نیازمند شغلی پایدار هستند اما ما علاوه بر حمایتهای لازم به دنبال ایجاد اشتغال به صورت میانکاری برای دوخت ملحفه و کیسههای محیط زیست، مونتاژ و بستهبندی و از این قبیل بودهایم که متأسفانه به دلیل اوضاع اقتصادی و افزایش تحریمها، شرایط ما بعد از عید 98 دشوارتر شده است و نتوانستهایم زیاد موفق بوده و بعد از اشتغال، درآمدزایی داشته باشیم و در عین حال، مسکن گرانتر شده و ما پول کافی نداشتهایم که بتوانیم برای اینها خانه رهن کنیم. در حالی که ما پیش از این خود را موظف کرده بودیم علاوه بر پول رهن، بتوانیم کارتهایی برای سوارشدن این آدمها در مترو و اتوبوس به صورت ارزان و نیمهبها فراهم کنیم که الان مؤسسه برای همه کارکنان کارگاه اشتغال خریداری میکند و در اختیارشان میگذارد. ما در اختیار این زنان هماکنون بستههای بهداشتی شامل شویندهها، پودر و نوار بهداشتی قرار میدهیم و همچنین در اختیارشان بسته غذایی قرار میگیرد و هر روز هم با مراجعه به این مؤسسه صبحانه و ناهار در اینجا میخورند. آنهایی هم که فرزند دارند، موفق شدهایم برایشان برگه هویتی بگیریم و بچههایشان را به مدرسه بفرستیم و برایشان تسهیلات آموزشی در نظر بگیریم. همچنین افراد نیکوکار از دندانپزشکی ایران با ما همراه شدهاند و دندانپزشکان به دو گروه تقسیم شدهاند و هر هفته چهار روز به طور متوسط به پنج تا شش نفر به غیر از ایمپلنت خدمات میدهند، یعنی عصبکشی، پرکردن، پرتز و تمیزکردن دندان را انجام میدهند و در اینجا عمل میشوند تا بهبودی پیدا کنند. به هر حال، اینها با بیماریهای ویروسی مانند اچآیوی و هپاتیت مواجهند و هزینههای دندانپزشکی هم گران است و برای همین احساس نگرانی دارند اما در اینجا به طور رایگان درمان میشوند و هدف هم این است که دوباره صورتها و بدنهای اینها زیباتر از آن حال و هوای قبلیشان شود و دوباره با سلامت و زیبایی به جامعه برگردند و ظاهرشان مانع از نپذیرفتنشان در جامعه نشود.
ما همچنین یک گشت سیار متشکل از چهار نفر داریم که هر روز با کولهپشتی به پارکها میروند و در این رویارویی با زنان، آنها را شناسایی و برای سوءمصرف به مؤسسه معرفی میکنند و از خدمات دیگری همچون کاندوم، سوزنهای سرنگ، پماد سوختگی، پماد آد، آنتیبیوتیک، پد بهداشتی، پد الکل و... برخوردار میشوند. همچنین این گروه سیار مؤسسه به مردان نیز مشاوره میدهد، همچنین ارجاع و پانسمان زخمهایشان را انجام میدهد. در این شبهای سرد آنها برای گرمکردن خود آتش روشن میکنند و گاهی نیز دچار سوختگی میشوند که ضرورت دارد پماد سوختگی همراهشان باشد. همچنین به آنها آموزشهای لازم داده میشود که بیشتر مراقب خودشان باشند. کسانی که به درمان نیاز داشته باشند، تحت مراقبت و درمان قرار میگیرند و برخی نیز چون میبینند افرادی مثل خودشان ترک کرده و به زندگی عادی برگشتهاند، تشویق میشوند به مؤسسه بیایند و از مشاورههای روانشناسی و مددکاری اجتماعی و مشاوره حقوقی در مؤسسه برخوردار شوند که بتوانند با امیدواری بیشتر به زندگی عادی برگردند. همچنین ما در همکاری با بهزیستی موفق شدهایم 110 کودک کار را غربالگری کنیم که ببینیم آیا مشکلاتی در زمینه اچآیوی دارند یا خیر؟ و همچنین این کودکان از حمایتهای آموزشی، بهداشتی و تحصیلی برخوردار شوند. گاهی نیز برایشان امکان فراغتی فراهم شده و آنها را به اردو برده و ساعتهای لذتبخشی را برایشان ممکن ساخته ایم. ما همچنین به افراد بیخانمان کیسهخواب میدهیم و برخی از آنها را تشویق میکنیم به گرمخانهها رفته و زنان حتما شبها به سرپناهی بروند. به هر حال، پذیرش و نگهداری اینها وظیفه ماست و ما آنها را تشویق میکنیم از مصرف به سوءمصرف و بعد هم به سمت ترککردن و بهبودی بیایند و بعد هم سعیمان بر آن است که به آنها آنقدر کمک شود که شرایط عادی یک زندگی برایشان مهیا شود. الان اینها برگه هویتی ندارند و اگر بخواهند وام اشتغال و مسکن بگیرند، بانکها از آنها ضامن میخواهند و اینها چنین معرفهایی را ندارند و بنابراین برگشت آنها به روال عادی چندان هم آسان نیست. در شرایط اقتصادی فعلی نیز از تعداد حامیان ما کاسته شده و از آنسو نیز نیازمندان و مراجعان آسیبدیده هم بیشتر شدهاند و ما حالا نمیتوانیم همه اینها را تحت پوشش قرار دهیم؛ یعنی میزان حمایتها با جامعه هدف ما همخوانی ندارد اما اینها نیازمند حمایت هستند. شاید کمککردن به ایتام و کودکان سرطانی در جامعه نیکوکاران پذیرفتنیتر باشد تا کمک به معتادان اما اگر به میان این زنان برویم، میبینیم خودشان چنین انتخابی نداشتهاند، بلکه جامعه آنان را آسیبپذیر کرده است. به هر حال، اینها انسان و نیازمند همه آن چیزهایی هستند که هر انسانی در زندگی به آنها نیاز دارد؛ از اتاق مستقل گرفته که بشود در آنجا احساس امنیت و آسایش کرد تا نیازهایی مانند خوراک، بهداشت و پوشاک و آموزشهایی که برای خودشان و فرزندانشان نیاز هست. الان این نیازها در شرایط سخت اقتصادی هزینهبرتر شده است و ما باید تحت حمایت افراد نیکوکار قرار گیریم و اگر کمکها کمتر شود، شرایط زندگی اینها نابسامانتر میشود و اینها باید احساس کنند حالا که ترک کردهاند، با زمانی که معتاد بودهاند، فرق دارند و باید جامعه پذیرای آنها باشد که بتوانند راحتتر زندگیشان را پیش ببرند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.