|

«التحرير» از درون / سه‌شنبه 8 فوریه...

انقلاب مصر را از یخچال بیرون می‌آورد-3

نویسنده‌:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری

حمدی گفت هیچ‌وقت، آن جمله‌ام را فراموش نمی‌کند که دردش را در چهار کلمه، خلاصه می‌کرد. گفت در جوابم نوشتی: «مصر، در یخچال است.»

پرسیدم: من این جواب را دادم؟

- بله. گفتی: «مصر در یخچال است.»

گفتم حالا گرمای انقلاب، مصر را از یخچال درآورده. دستت هم که دارد بدون دارو، خوب می‌شود.

شعارها در میدان، آرام شده و جایش را در رادیوی میدان، به ترانه «علی باب مصر»‌ ام‌کلثوم داده بود که داشت با افتخار می‌خواند:

«انا الشعب... انا الشعب... لا اعرف المستحیلا.»1

وقتی میدان، خلوت است و شلوغی همیشگی‌اش را دور و برِ تلویزیون الجزیره و میکروفن‌های رادیوها ندارد، فرصت برای حرکت و راهپیمایی‌های کوچک، مهیا می‌شود. یکی از پشت، هلم داد. غافلگیر شدم. عبدالرزاق عید، مرا گرفت که نیفتم. می‌خواستم وارد بحث و دعوا شوم، ولی میدان، به جای خشونت‌های همیشگی که در خیابان سراغ داشتیم، روح دیگری یافته بود. مرد، تعدادی دیگر را هم هل داد. وقتی دستم را به علامت اعتراض به رفتارش بالا بردم، گفت:

«راهپیمایی خواهرانه».

به‌نظرش این توجیه، کافی بود. مردان و جوانانی با پیراهن‌ها و قباهای کوتاه، با ریش‌های بلند، بازو در بازوی هم، حلقه‌ای تشکیل داده بودند که طبق جغرافیای میدان، به مستطیل یا مربع تبدیل می‌شد. وسط دایره، زنانی با قباهای سیاه بودند. فرق میان زن و دختر پیدا نبود. جز اندک بخشی از چهره‌شان، همه چیز در سیاهی پیچیده شده بود. به آن «برادر» گفتم:

«راهپیمایی خواهران یعنی چی؟»

با تعجب و صبورانه جواب داد:

«یعنی راهپیمایی خواهران!»

من هم کظم‌غیظ کردم و از کوره خارج نشدم. می‌خواستم بگویم اینکه با کار طرفداران مبارک تفاوتی ندارد. وقتی نتوانستند اسمش را در سرتاسر مصر، بلند صدا کنند، به میدان آمدند که مزاحم‌مان شوند یا ما را بکشند. به میدان بزرگ اشاره کردم. جوان متوجه نشد که من به راهپیمایی خواهران با محرم‌هایشان، برای نشان دادن ایمان و تقوا در فضایی خالی در میدان، اعتراضی ندارم. فقط می‌خواهم اینجا مزاحم مردم نشوند. اما با خودم گفتم این حرف، باعث ناراحتی زنانی دیگر می‌شود که خواهران و همکاران خودمان هستند و هیچ‌کسی هم هیچ‌جا مزاحم‌شان نمی‌شود. حصاری هم برای حفاظت خودشان ندارند. جوان، متوجه نشد که می‌خواستم بگویم این رفتار، نوعی ریا و نفاق اجتماعی و رژه سیاسی قبل از تقسیم غنایم انقلاب است.

عیشم را به‌هم زدند!

حمدی گفت هیچ‌وقت، آن جمله‌ام را فراموش نمی‌کند که دردش را در چهار کلمه، خلاصه می‌کرد. گفت در جوابم نوشتی: «مصر، در یخچال است.»

پرسیدم: من این جواب را دادم؟

- بله. گفتی: «مصر در یخچال است.»

گفتم حالا گرمای انقلاب، مصر را از یخچال درآورده. دستت هم که دارد بدون دارو، خوب می‌شود.

شعارها در میدان، آرام شده و جایش را در رادیوی میدان، به ترانه «علی باب مصر»‌ ام‌کلثوم داده بود که داشت با افتخار می‌خواند:

«انا الشعب... انا الشعب... لا اعرف المستحیلا.»1

وقتی میدان، خلوت است و شلوغی همیشگی‌اش را دور و برِ تلویزیون الجزیره و میکروفن‌های رادیوها ندارد، فرصت برای حرکت و راهپیمایی‌های کوچک، مهیا می‌شود. یکی از پشت، هلم داد. غافلگیر شدم. عبدالرزاق عید، مرا گرفت که نیفتم. می‌خواستم وارد بحث و دعوا شوم، ولی میدان، به جای خشونت‌های همیشگی که در خیابان سراغ داشتیم، روح دیگری یافته بود. مرد، تعدادی دیگر را هم هل داد. وقتی دستم را به علامت اعتراض به رفتارش بالا بردم، گفت:

«راهپیمایی خواهرانه».

به‌نظرش این توجیه، کافی بود. مردان و جوانانی با پیراهن‌ها و قباهای کوتاه، با ریش‌های بلند، بازو در بازوی هم، حلقه‌ای تشکیل داده بودند که طبق جغرافیای میدان، به مستطیل یا مربع تبدیل می‌شد. وسط دایره، زنانی با قباهای سیاه بودند. فرق میان زن و دختر پیدا نبود. جز اندک بخشی از چهره‌شان، همه چیز در سیاهی پیچیده شده بود. به آن «برادر» گفتم:

«راهپیمایی خواهران یعنی چی؟»

با تعجب و صبورانه جواب داد:

«یعنی راهپیمایی خواهران!»

من هم کظم‌غیظ کردم و از کوره خارج نشدم. می‌خواستم بگویم اینکه با کار طرفداران مبارک تفاوتی ندارد. وقتی نتوانستند اسمش را در سرتاسر مصر، بلند صدا کنند، به میدان آمدند که مزاحم‌مان شوند یا ما را بکشند. به میدان بزرگ اشاره کردم. جوان متوجه نشد که من به راهپیمایی خواهران با محرم‌هایشان، برای نشان دادن ایمان و تقوا در فضایی خالی در میدان، اعتراضی ندارم. فقط می‌خواهم اینجا مزاحم مردم نشوند. اما با خودم گفتم این حرف، باعث ناراحتی زنانی دیگر می‌شود که خواهران و همکاران خودمان هستند و هیچ‌کسی هم هیچ‌جا مزاحم‌شان نمی‌شود. حصاری هم برای حفاظت خودشان ندارند. جوان، متوجه نشد که می‌خواستم بگویم این رفتار، نوعی ریا و نفاق اجتماعی و رژه سیاسی قبل از تقسیم غنایم انقلاب است.

عیشم را به‌هم زدند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.