|

مشت نمونه خروار

دکتر مصطفا اقلیما.رئیس انجمن علمی مددکاران اجتماعی ایران

ساختمان پلاسکو نیز که در اختیار یک بنیاد دولتی است، از پیچ‌و‌خم‌هاي بوروکراتیک بیرون نیست.

این دیر‌شدن‌ها و به ‌تعویق‌ افتادن‌ها، خودش یک بار سنگین و هزینه‌بر خواهد بود، زیرا هر ایده ساخت‌و‌سازی بنا بر تورم و گرانی‌های هر ساله درصدی بر آن رقم پیش‌بینی‌شده خواهد افزود و اگر ساخت یک پروژه ساختمانی به جای دو سال چهار، پنج سال به درازا بکشد، حتما حدود چهار یا پنج برابر مخارج پیش‌بینی‌شده، باید صرف بودجه هر پروژه‌ای کرد. اگر همین ساختمان در اختیار شرکت‌های خصوصی باشد، بنا بر رعایت تصمیم‌های قطعی و رساندن هزینه‌ها به حداقل ممکن، در زمان کوتاه و با کمترین هزینه قابل پیش‌بینی به پایان خواهد رسید، اما در پروژه‌های دولتی، اول دعوا بر سر انجام کارهاست و بعد هم با تعویض مدیران هر که از راه می‌رسد جلوی پروژه‌های پیش از خود را می‌گیرد، مگر آنکه طوری پیش برود که همه‌چیز به نام خودشان تمام شود؛ یعنی خیلی مهم است که بگویند کار را «که» تمام کرد؟! در‌حالی‌که اینها متعلق به ملت است و باید با کمال حسن نیت و به دور از نام‌آوری اشخاص با کمترین هزینه ممکن ساخته شود و در اختیار مردم قرار بگیرد. به نظرم، مادامی که شایسته‌سالاری حاکم بر سیستم دولتی ما نباشد، همواره شاهد چنین اتفاقاتی خواهیم بود که هر که می‌آید فقط دنبال این است که پروژه‌ها را به نام خودش کند و اگر پروژه‌هایی از قبل باشد، همه آنها را دور می‌زند و خیلی دیر به یادشان می‌افتد که باید چنین کارهایی نیز سرانجام یابد. در تمام دنیا رسم بر این است که هر مدیر کلی پیرو مدیران پیش از خود باشد و از قبل مسیر کاری برایش ترسیم شده باشد که باید بودجه‌ها صرف چه کارهایی بشود و این نیست که هر‌کسی به دلخواه بخواهد کارهای قبل از خود را بخواباند و پروژه‌ها‌ی خود را پیش بگیرد و حتی در ایران دیده شده که یک ساختمان نیمه‌تمام را از بیخ‌و‌بن از بین برده‌اند چون مدیر جدید با ساخت‌و‌سازش موافقتی نداشته است.ما در همدان چند سال پیش شاهد ساختن یک ساختمان برای دانشگاه علوم بهزیستی بودیم که ایده‌اش برای پیش از انقلاب بود و بیست‌و‌پنج سال پیش همان را ساختند که دولت برایش شش میلیارد تومان هزینه کرد. اما رئیس بعدی آمد و گفت ما این را نمی‌خواهیم. برای همین، در سه دوره با آمدن رئیس‌جمهورهای مختلف این ساختمان افتتاح شد و قرار شد که بزرگ‌ترین بیمارستان توان‌بخشی باشد.
تازه پلاسکو یک ساختمان کوچک است؛ همین اتفاق در ابعاد بزرگ‌تر، مثل سیل و زلزله که باید خیلی ضرب‌الاجلی هم باشد، مدت‌ها به درازا می‌کشد، بی‌آنکه متوجه سرما و گرمایی باشند که مردم باید در چادر و کانکس به‌سر ببرند. در هر واقعه‌ای نیز همان روز اول تعداد زیادی پزشک و روان‌پزشک سر مردم می‌ریزند، بی‌آنکه بدانند اینها نیازمند غذا و چادر و بازسازی ساختمان‌های‌شان هستند. اینها در زلزله و سیل فقط دچار شوک بزرگ شده‌اند و باید به آنها غذا و امکانات برسد، در غیر این‌صورت به مرور افسرده خواهند شد؛ بنابراین اینها در برخورد اول نیازمند مددکاران اجتماعی هستند که زودتر به روال عادی زندگی برگردند و با پزشک و روان‌پزشک دردی از آنها درمان نمی‌شود، بلکه خود اینها با مزاحمت باعث بیماری آسیب‌دیدگان خواهند شد. دولت هم وامي به آسیب‌دیدگان می‌دهد و بعد که نمی‌شود کاری کنند، چون انتظار دارند خودشان ساختمان بسازند، تازه باید این پول را برگردانند و اینها هم بی‌کار شده‌اند؛ بنابراین از همان یارانه ماهانه که باید با همان نان بخورند، این وام کسر می‌شود. بنابراین باید این ساختمان‌سازی‌ها به بخش خصوصی که متعهدانه‌تر کار می‌کنند، سپرده شود؛ زیرا مدیران دولتی هم به تعهدات دیر‌شده‌شان پاسخ‌گو نیستند و این مدیران یقینا در نظام شایسته‌سالار تعیین نشده‌اند که پاسخ‌گویی را اصل و اساس کارشان قرار بدهند و پشت هر یک از اینها چند آدم دیگر هستند و این‌گونه سلسله بی‌تعهدی را باب می‌کنند. در‌حالی‌که انتخاب افراد برحسب توان و تخصص و ارائه قراردادهای مشخص کارآمدی آنها را به‌نحو شایسته و نزدیک به یقینی اثبات خواهد کرد و این همانا خواست سران مملکتی است. در نظر داشته باشيم پلاسکو مشت نمونه خرواری است که در آن ‌عقب‌افتادن یک پروژه باعث نابسامانی زندگی چندین نفر خواهد بود که آنها نیز باید پاسخ‌گوی خانواده‌هایشان باشند و اگر دولت چندان توجه‌ای به این تعهداتش ندارد، باید خرده گرفت که چرا نباید زودتر از اینها پلاسکو بازآفرینی شود و در اختیار این بیچارگان و آسیب‌دیدگان قرار بگیرد، چون بنیاد مستضعفان که مشکل مالی هم ندارد که بخواهند نبودن بودجه را بهانه کنند و هر روز این عقب‌افتادگی‌ها آسیب‌های دیگری را به مردم وارد کند.

ساختمان پلاسکو نیز که در اختیار یک بنیاد دولتی است، از پیچ‌و‌خم‌هاي بوروکراتیک بیرون نیست.

این دیر‌شدن‌ها و به ‌تعویق‌ افتادن‌ها، خودش یک بار سنگین و هزینه‌بر خواهد بود، زیرا هر ایده ساخت‌و‌سازی بنا بر تورم و گرانی‌های هر ساله درصدی بر آن رقم پیش‌بینی‌شده خواهد افزود و اگر ساخت یک پروژه ساختمانی به جای دو سال چهار، پنج سال به درازا بکشد، حتما حدود چهار یا پنج برابر مخارج پیش‌بینی‌شده، باید صرف بودجه هر پروژه‌ای کرد. اگر همین ساختمان در اختیار شرکت‌های خصوصی باشد، بنا بر رعایت تصمیم‌های قطعی و رساندن هزینه‌ها به حداقل ممکن، در زمان کوتاه و با کمترین هزینه قابل پیش‌بینی به پایان خواهد رسید، اما در پروژه‌های دولتی، اول دعوا بر سر انجام کارهاست و بعد هم با تعویض مدیران هر که از راه می‌رسد جلوی پروژه‌های پیش از خود را می‌گیرد، مگر آنکه طوری پیش برود که همه‌چیز به نام خودشان تمام شود؛ یعنی خیلی مهم است که بگویند کار را «که» تمام کرد؟! در‌حالی‌که اینها متعلق به ملت است و باید با کمال حسن نیت و به دور از نام‌آوری اشخاص با کمترین هزینه ممکن ساخته شود و در اختیار مردم قرار بگیرد. به نظرم، مادامی که شایسته‌سالاری حاکم بر سیستم دولتی ما نباشد، همواره شاهد چنین اتفاقاتی خواهیم بود که هر که می‌آید فقط دنبال این است که پروژه‌ها را به نام خودش کند و اگر پروژه‌هایی از قبل باشد، همه آنها را دور می‌زند و خیلی دیر به یادشان می‌افتد که باید چنین کارهایی نیز سرانجام یابد. در تمام دنیا رسم بر این است که هر مدیر کلی پیرو مدیران پیش از خود باشد و از قبل مسیر کاری برایش ترسیم شده باشد که باید بودجه‌ها صرف چه کارهایی بشود و این نیست که هر‌کسی به دلخواه بخواهد کارهای قبل از خود را بخواباند و پروژه‌ها‌ی خود را پیش بگیرد و حتی در ایران دیده شده که یک ساختمان نیمه‌تمام را از بیخ‌و‌بن از بین برده‌اند چون مدیر جدید با ساخت‌و‌سازش موافقتی نداشته است.ما در همدان چند سال پیش شاهد ساختن یک ساختمان برای دانشگاه علوم بهزیستی بودیم که ایده‌اش برای پیش از انقلاب بود و بیست‌و‌پنج سال پیش همان را ساختند که دولت برایش شش میلیارد تومان هزینه کرد. اما رئیس بعدی آمد و گفت ما این را نمی‌خواهیم. برای همین، در سه دوره با آمدن رئیس‌جمهورهای مختلف این ساختمان افتتاح شد و قرار شد که بزرگ‌ترین بیمارستان توان‌بخشی باشد.
تازه پلاسکو یک ساختمان کوچک است؛ همین اتفاق در ابعاد بزرگ‌تر، مثل سیل و زلزله که باید خیلی ضرب‌الاجلی هم باشد، مدت‌ها به درازا می‌کشد، بی‌آنکه متوجه سرما و گرمایی باشند که مردم باید در چادر و کانکس به‌سر ببرند. در هر واقعه‌ای نیز همان روز اول تعداد زیادی پزشک و روان‌پزشک سر مردم می‌ریزند، بی‌آنکه بدانند اینها نیازمند غذا و چادر و بازسازی ساختمان‌های‌شان هستند. اینها در زلزله و سیل فقط دچار شوک بزرگ شده‌اند و باید به آنها غذا و امکانات برسد، در غیر این‌صورت به مرور افسرده خواهند شد؛ بنابراین اینها در برخورد اول نیازمند مددکاران اجتماعی هستند که زودتر به روال عادی زندگی برگردند و با پزشک و روان‌پزشک دردی از آنها درمان نمی‌شود، بلکه خود اینها با مزاحمت باعث بیماری آسیب‌دیدگان خواهند شد. دولت هم وامي به آسیب‌دیدگان می‌دهد و بعد که نمی‌شود کاری کنند، چون انتظار دارند خودشان ساختمان بسازند، تازه باید این پول را برگردانند و اینها هم بی‌کار شده‌اند؛ بنابراین از همان یارانه ماهانه که باید با همان نان بخورند، این وام کسر می‌شود. بنابراین باید این ساختمان‌سازی‌ها به بخش خصوصی که متعهدانه‌تر کار می‌کنند، سپرده شود؛ زیرا مدیران دولتی هم به تعهدات دیر‌شده‌شان پاسخ‌گو نیستند و این مدیران یقینا در نظام شایسته‌سالار تعیین نشده‌اند که پاسخ‌گویی را اصل و اساس کارشان قرار بدهند و پشت هر یک از اینها چند آدم دیگر هستند و این‌گونه سلسله بی‌تعهدی را باب می‌کنند. در‌حالی‌که انتخاب افراد برحسب توان و تخصص و ارائه قراردادهای مشخص کارآمدی آنها را به‌نحو شایسته و نزدیک به یقینی اثبات خواهد کرد و این همانا خواست سران مملکتی است. در نظر داشته باشيم پلاسکو مشت نمونه خرواری است که در آن ‌عقب‌افتادن یک پروژه باعث نابسامانی زندگی چندین نفر خواهد بود که آنها نیز باید پاسخ‌گوی خانواده‌هایشان باشند و اگر دولت چندان توجه‌ای به این تعهداتش ندارد، باید خرده گرفت که چرا نباید زودتر از اینها پلاسکو بازآفرینی شود و در اختیار این بیچارگان و آسیب‌دیدگان قرار بگیرد، چون بنیاد مستضعفان که مشکل مالی هم ندارد که بخواهند نبودن بودجه را بهانه کنند و هر روز این عقب‌افتادگی‌ها آسیب‌های دیگری را به مردم وارد کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.