|

نجاتي: ترجيح مي‌دهم مخاطب ادامه فيلم را در ذهنش بسازد

سعيد نجاتي، مدرس سينما و فيلم‌ساز جوان کشورمان، 14 فيلم کوتاه داستاني و تجربه‌گرا را در کارنامه خود دارد. وي همچنين در بيش از 250 جشنواره ملي و بين‌المللي شرکت داشته و درمجموع بيش از صد جايزه کسب کرده است. او با فيلم کوتاه «دابُر» در سي‌وششمين جشنواره فيلم کوتاه تهران حضور دارد.
سعيد نجاتي، کارگردان فيلم کوتاه «دابُر» که اولين نمايش رسمي آن در سي‌وششمين جشنواره فيلم کوتاه تهران است، درباره ايده اوليه اين فيلم گفت: «موضوع اين فيلم درباره چگونگي برخورد والدين با بلوغ فرزندشان است و برعکس تصور عمومي، علاوه‌بر ايران در ديگر کشورهاي دنيا نيز حول اين موضوع تابويي وجود دارد، البته من نخواسته‌ام جامعه‌ام را به‌گونه‌اي، خوشايند کشورهاي ديگر نشان دهم، اما درهرحال مي‌دانيم که نيمي از جمعيت جهان را زنان تشکيل مي‌دهند که درگير اين موضوع هستند. من درمورد اين موضوع تحقيقات بسياري در ايران و دنيا داشتم و بااطمينان مي‌گويم اين موضوع نه‌تنها در ايران، بلکه در ديگر کشورها نيز تابوست و خيلي راحت با آن برخورد نمي‌شود، به همين دليل تصميم گرفتم و سعي کردم برخورد يک پدر ايراني را با دخترش که او هم نمي‌داند چه اتفاقي برايش افتاده است، در فيلم‌نامه جاي دهم و اين ايده به ذهنم رسيد.
در طول سفرهايي که به کشورهاي مختلف براي حضور در فستيوال‌ها داشتم، احساس کردم مهم‌ترين نکته‌اي که براي به‌دست‌آوردن مخاطب جهاني وجود دارد، اين است که در مورد خودم و جامعه خودم فيلم بسازم و اين نگاه يک فيلم‌ساز است که براي مخاطب جهاني مهم است.
او همچنين درباره نگارش فيلم‌نامه «دابُر» که به صورت مشترک با فاطمه اشعري نوشته است، توضيح داد: اعتقاد بسياري به کار تخصصي در سينما و مسائل ديگر دارم، چراکه تا زماني که متخصص يک کار وجود دارد، چرا بايد در آن کار دخالت کنم، البته منتقد نگاهي که نسبت به تئوري مؤلف در ايران وجود دارد، هستم که به گمانم به سينماي ايران آسيب مي‌رساند و همه مي‌خواهند خودشان، هم فيلم‌نامه بنويسند، هم بازي کنند، هم فيلم‌برداري کنند و فقط بگويند مؤلف تمام‌وکمال هستند. البته اين به آن معنا نيست که اين اتفاق بدي باشد، ولي مطمئنا تعداد کمي از افراد وجود دارند که توانايي انجام چنين کاري را داشته باشند و من جزء آن دسته افراد نيستم و به همين دليل ترجيح مي‌دهم فيلم‌نامه‌هاي کارهايم را به متخصصان اين امر بسپارم، با وجود اينکه من به صورت آکادميک سينما خوانده‌ام و دوره‌هاي بسيار فيلم‌نامه‌‎نويسي را زير نظر استادان اين حوزه گذرانده‌ام و هنوز هم دوست دارم در کلاس‌هاي استادان شرکت کنم و مطلب جديد ياد بگيرم.
نکته‌اي که وجود دارد اين است که بهترين گزينه براي نوشتن، مشارکت با کسي است که خوب‌نوشتن را بلد است و من به‌عنوان کسي که ايده اوليه را در ذهن دارم مي‌توانم با کمک اين فيلم‌نامه‌نويس، ايده‌هايم را تبديل به نوشتار کنم، به همين دليل از فاطمه اشعري کمک گرفتم تا فيلم‌نامه «دابُر» را با هم به سرانجام برسانيم، ضمن اينکه موضوع اين فيلم، موضوعي زنانه بود و نياز داشتم تا يک خانم در تيم فيلم‌نامه‌نويسي حضور داشته باشد. نجاتي درباره پايان‌بندي فيلمش که ممکن است به نظر پايان باز باشد، نيز گفت: در رويکرد نئوفرماليسم مبحثي وجود دارد که به مخاطب از اين منظر مي‌پردازد که همان‌طور که مطلع هستيد رويکرد کتاب‌ من درباره ابوالفضل جليلي دراين‌باره است. اين مبحث مشارکت‌دادن مخاطب در فيلم، از مباحث موردعلاقه من است. معتقد به اين هستم که مخاطب از زماني که فيلم تمام مي‌شود با اين دو کاراکتر همراه مي‌شود و در ذهن خود تحليل‌هاي متفاوتي خواهد داشت که رابطه اين خانواده چه خواهد شد و من سعي کردم ذهن مخاطب را درگير آن کنم و او را به مشارکت بطلبم و منِ کارگردان ديگر از آن فيلم حذف شدم. درواقع ترجيح مي‌دهم مخاطب، ادامه فيلم را در ذهنش بسازد.

سعيد نجاتي، مدرس سينما و فيلم‌ساز جوان کشورمان، 14 فيلم کوتاه داستاني و تجربه‌گرا را در کارنامه خود دارد. وي همچنين در بيش از 250 جشنواره ملي و بين‌المللي شرکت داشته و درمجموع بيش از صد جايزه کسب کرده است. او با فيلم کوتاه «دابُر» در سي‌وششمين جشنواره فيلم کوتاه تهران حضور دارد.
سعيد نجاتي، کارگردان فيلم کوتاه «دابُر» که اولين نمايش رسمي آن در سي‌وششمين جشنواره فيلم کوتاه تهران است، درباره ايده اوليه اين فيلم گفت: «موضوع اين فيلم درباره چگونگي برخورد والدين با بلوغ فرزندشان است و برعکس تصور عمومي، علاوه‌بر ايران در ديگر کشورهاي دنيا نيز حول اين موضوع تابويي وجود دارد، البته من نخواسته‌ام جامعه‌ام را به‌گونه‌اي، خوشايند کشورهاي ديگر نشان دهم، اما درهرحال مي‌دانيم که نيمي از جمعيت جهان را زنان تشکيل مي‌دهند که درگير اين موضوع هستند. من درمورد اين موضوع تحقيقات بسياري در ايران و دنيا داشتم و بااطمينان مي‌گويم اين موضوع نه‌تنها در ايران، بلکه در ديگر کشورها نيز تابوست و خيلي راحت با آن برخورد نمي‌شود، به همين دليل تصميم گرفتم و سعي کردم برخورد يک پدر ايراني را با دخترش که او هم نمي‌داند چه اتفاقي برايش افتاده است، در فيلم‌نامه جاي دهم و اين ايده به ذهنم رسيد.
در طول سفرهايي که به کشورهاي مختلف براي حضور در فستيوال‌ها داشتم، احساس کردم مهم‌ترين نکته‌اي که براي به‌دست‌آوردن مخاطب جهاني وجود دارد، اين است که در مورد خودم و جامعه خودم فيلم بسازم و اين نگاه يک فيلم‌ساز است که براي مخاطب جهاني مهم است.
او همچنين درباره نگارش فيلم‌نامه «دابُر» که به صورت مشترک با فاطمه اشعري نوشته است، توضيح داد: اعتقاد بسياري به کار تخصصي در سينما و مسائل ديگر دارم، چراکه تا زماني که متخصص يک کار وجود دارد، چرا بايد در آن کار دخالت کنم، البته منتقد نگاهي که نسبت به تئوري مؤلف در ايران وجود دارد، هستم که به گمانم به سينماي ايران آسيب مي‌رساند و همه مي‌خواهند خودشان، هم فيلم‌نامه بنويسند، هم بازي کنند، هم فيلم‌برداري کنند و فقط بگويند مؤلف تمام‌وکمال هستند. البته اين به آن معنا نيست که اين اتفاق بدي باشد، ولي مطمئنا تعداد کمي از افراد وجود دارند که توانايي انجام چنين کاري را داشته باشند و من جزء آن دسته افراد نيستم و به همين دليل ترجيح مي‌دهم فيلم‌نامه‌هاي کارهايم را به متخصصان اين امر بسپارم، با وجود اينکه من به صورت آکادميک سينما خوانده‌ام و دوره‌هاي بسيار فيلم‌نامه‌‎نويسي را زير نظر استادان اين حوزه گذرانده‌ام و هنوز هم دوست دارم در کلاس‌هاي استادان شرکت کنم و مطلب جديد ياد بگيرم.
نکته‌اي که وجود دارد اين است که بهترين گزينه براي نوشتن، مشارکت با کسي است که خوب‌نوشتن را بلد است و من به‌عنوان کسي که ايده اوليه را در ذهن دارم مي‌توانم با کمک اين فيلم‌نامه‌نويس، ايده‌هايم را تبديل به نوشتار کنم، به همين دليل از فاطمه اشعري کمک گرفتم تا فيلم‌نامه «دابُر» را با هم به سرانجام برسانيم، ضمن اينکه موضوع اين فيلم، موضوعي زنانه بود و نياز داشتم تا يک خانم در تيم فيلم‌نامه‌نويسي حضور داشته باشد. نجاتي درباره پايان‌بندي فيلمش که ممکن است به نظر پايان باز باشد، نيز گفت: در رويکرد نئوفرماليسم مبحثي وجود دارد که به مخاطب از اين منظر مي‌پردازد که همان‌طور که مطلع هستيد رويکرد کتاب‌ من درباره ابوالفضل جليلي دراين‌باره است. اين مبحث مشارکت‌دادن مخاطب در فيلم، از مباحث موردعلاقه من است. معتقد به اين هستم که مخاطب از زماني که فيلم تمام مي‌شود با اين دو کاراکتر همراه مي‌شود و در ذهن خود تحليل‌هاي متفاوتي خواهد داشت که رابطه اين خانواده چه خواهد شد و من سعي کردم ذهن مخاطب را درگير آن کنم و او را به مشارکت بطلبم و منِ کارگردان ديگر از آن فيلم حذف شدم. درواقع ترجيح مي‌دهم مخاطب، ادامه فيلم را در ذهنش بسازد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.