چه میشود، اگر بشود!
گیتی صفرزاده
من علاقهای به حیوانات ندارم؛ البته آزاری به آنها نمیرسانم، ولی از آن دسته آدمهایی هم نیستم که مثلا با دیدن یک بچهگربه دلشان ضعف میرود و دست از پا نشناخته و مشغول ناز و نوازشش میشوند. حتی اینگونه هم نیستم که با دیدن عکس یک تولهسگ گرسنه یا مریض در اینستاگرام هرجور شده خودم را به محلهاش برسانم و با گفتن «الهی دورت بگردم» تیمارداریاش کنم. حتما و قطعا جزء آن گروه از آدمهایی هم نیستم که آه میکشند و میگویند حیوانات از خیلی آدمها بهترند یا مثلا دوستی با یک خوکچه هندی شرف دارد به سلاموعلیک با بعضی از آدمهای میهنی. متأسفانه یا خوشبختانه عقیده دارم که موجود دوپایی به اسم انسان، حتی اگر جنایتکار جنگی باشد، ماجرایش با یک حیوان فرق میکند و راستش هیچوقت نتوانستم هیچ حیوانی را به انسان برتری بدهم، لابد بهخاطر آن دم ملكوتی که در وجود انسان هست و میتواند با آن یا خودش را به عمق ضلالت بیندازد یا به عرش ملکوت ببرد، اما خوکچه هندی تا ابد پایدارانه همان خوکچه هندی است.
باری، این افاضات را کردم تا بگویم با همه این حرفها من دو گربه در خانه دارم، البته نه از آن گربههای اشرافی موسوم به پرشین که با چشمان خمار و ملوکانه به آدم نگاه میکنند، بلکه دو عدد از همین گربههای خیابانی که در اصطلاح عامیانه به آنها جوبکت میگویند. این گربهها را من از روی حیواندوستی به خانه نیاوردهام، بلکه دقیقا بهدلیل انساندوستی با ورودشان به داخل خانهمان موافقت کردهام؛ بهدلیل دوستداشتن دو انسان با جایگاه همسر و دخترم که از همان دسته آدمهایی هستند که با دیدن هر جانور چارپایی ذوق میکنند و دست نوازش به سرشان میکشند و نگران مرگ هر بچهگربهای در کوچه و خیابان هستند. با این حساب، من به حیواندوستی آنها احترام گذاشتهام و وجود دو گربه را در منزل با همه تبعاتش پذیرفتهام و آنها هم به انساندوستی من احترام گذاشتهاند و به همین دو جاندار رضایت دادهاند و خانه را به باغوحش تبدیل نکردهاند.
حالا چندین سال است که من و همسرم و دخترم و دو گربه با خوشی و آرامش در کنار هم زندگی میکنیم؛ نه من وقتی آنها گربهها را در بغل میچلانند به آنها میگویم مگر گربه فکوفامیلشان است، نه آنها برایم یادداشت میگذارند که تو که گربه نمیچلانی قلب سنگ داری و چیزی از محبت نمیفهمی. نه من برای آنها خطونشان میکشم که با وجود کودکان گرسنه در آفریقا چرا باید پول سیرکردن شکم این گربهها را بدهیم، نه آنها مرا تمسخر میکنند که تو اگر یک نویسنده حساس بودی یک عکس گربهبهبغل داخل صفحه شبکه مجازیاتداشتی.
خواستم پایان مطلبم را با چندجمله قصار در باب احترام به یکدیگر و درکنارش، حفظ حرمتها به پایان ببرم، دیدم در و دیوار شهر پر از این جملههاست و البته در و دیوار فضای مجازیاش پر از جملات دیگر و زندگی واقعیمان پر از زدوخورد. بهتر دیدم بگویم ما امتحان کردیم، شد. شما هم امتحان کنید، شاید بشود.
من علاقهای به حیوانات ندارم؛ البته آزاری به آنها نمیرسانم، ولی از آن دسته آدمهایی هم نیستم که مثلا با دیدن یک بچهگربه دلشان ضعف میرود و دست از پا نشناخته و مشغول ناز و نوازشش میشوند. حتی اینگونه هم نیستم که با دیدن عکس یک تولهسگ گرسنه یا مریض در اینستاگرام هرجور شده خودم را به محلهاش برسانم و با گفتن «الهی دورت بگردم» تیمارداریاش کنم. حتما و قطعا جزء آن گروه از آدمهایی هم نیستم که آه میکشند و میگویند حیوانات از خیلی آدمها بهترند یا مثلا دوستی با یک خوکچه هندی شرف دارد به سلاموعلیک با بعضی از آدمهای میهنی. متأسفانه یا خوشبختانه عقیده دارم که موجود دوپایی به اسم انسان، حتی اگر جنایتکار جنگی باشد، ماجرایش با یک حیوان فرق میکند و راستش هیچوقت نتوانستم هیچ حیوانی را به انسان برتری بدهم، لابد بهخاطر آن دم ملكوتی که در وجود انسان هست و میتواند با آن یا خودش را به عمق ضلالت بیندازد یا به عرش ملکوت ببرد، اما خوکچه هندی تا ابد پایدارانه همان خوکچه هندی است.
باری، این افاضات را کردم تا بگویم با همه این حرفها من دو گربه در خانه دارم، البته نه از آن گربههای اشرافی موسوم به پرشین که با چشمان خمار و ملوکانه به آدم نگاه میکنند، بلکه دو عدد از همین گربههای خیابانی که در اصطلاح عامیانه به آنها جوبکت میگویند. این گربهها را من از روی حیواندوستی به خانه نیاوردهام، بلکه دقیقا بهدلیل انساندوستی با ورودشان به داخل خانهمان موافقت کردهام؛ بهدلیل دوستداشتن دو انسان با جایگاه همسر و دخترم که از همان دسته آدمهایی هستند که با دیدن هر جانور چارپایی ذوق میکنند و دست نوازش به سرشان میکشند و نگران مرگ هر بچهگربهای در کوچه و خیابان هستند. با این حساب، من به حیواندوستی آنها احترام گذاشتهام و وجود دو گربه را در منزل با همه تبعاتش پذیرفتهام و آنها هم به انساندوستی من احترام گذاشتهاند و به همین دو جاندار رضایت دادهاند و خانه را به باغوحش تبدیل نکردهاند.
حالا چندین سال است که من و همسرم و دخترم و دو گربه با خوشی و آرامش در کنار هم زندگی میکنیم؛ نه من وقتی آنها گربهها را در بغل میچلانند به آنها میگویم مگر گربه فکوفامیلشان است، نه آنها برایم یادداشت میگذارند که تو که گربه نمیچلانی قلب سنگ داری و چیزی از محبت نمیفهمی. نه من برای آنها خطونشان میکشم که با وجود کودکان گرسنه در آفریقا چرا باید پول سیرکردن شکم این گربهها را بدهیم، نه آنها مرا تمسخر میکنند که تو اگر یک نویسنده حساس بودی یک عکس گربهبهبغل داخل صفحه شبکه مجازیاتداشتی.
خواستم پایان مطلبم را با چندجمله قصار در باب احترام به یکدیگر و درکنارش، حفظ حرمتها به پایان ببرم، دیدم در و دیوار شهر پر از این جملههاست و البته در و دیوار فضای مجازیاش پر از جملات دیگر و زندگی واقعیمان پر از زدوخورد. بهتر دیدم بگویم ما امتحان کردیم، شد. شما هم امتحان کنید، شاید بشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.