شیشههای بخارگرفته
شرق: «ساکن خانه دیگران» مجموعه داستانی است از محمدرضا زمانی که در نشر ثالث منتشر شده است. این کتاب دومین اثر داستانی محمدرضا زمانی پس از مجموعه «در دهان اژدها» است. «ساکن خانه دیگران» شامل 10 قصه کوتاه است به نامهای «ساکن خانه دیگران»، «حوزه اسکاندیناوی»، «مردی که شبها به آفریقا میرفت و قبل از روشنشدن هوا برمیگشت»، «مردی که نگران بود خانوادهاش گردنش را از پشت گاز بگیرند»، «شن در تکان شیشه»، «حفره مشترک»، «نوع سوم»، «ایستادن بر پای راست»، «طلای ابلهان» و «اندوه پذیرایی». خلق موقعیتها و وضعیتهای غریب یکی از ویژگیهای قصههای مجموعه «ساکن خانه دیگران» است. غرابت در قصههای این مجموعه همچنین با شیوه توصیف چیزهای آشنا پدید میآید یا با ریزشدن در جزئیات. این ریزشدن در جزئیات گاهی نیز تشویش و ترس پدید میآورد. مثل ترس راوی قصه «ساکن خانه دیگران» از تلویزیونی که همیشه روشن است: «تلویزیون همیشه روشن بود و من نگران بودم بعد از کشیدنش از برق هم آدمهای داخلش محو نشوند». آنچه میخوانید قسمتی است از قصه «مردی که نگران بود خانوادهاش گردنش را از پشت گاز بگیرند» از این مجموعه: «شب، همه خواب دیدند. اول مجید خواب
دید. در خواب، قلمش را با شاخ گاو تراشیده بود، آن را توی تکهای بزرگ از استخوان که پر از مرکب سیاه بود، میزد. پسرش با یک دست بازویش را گرفته بود و میکشید و دست دیگرش، توی جیبِ شلوار مجید بود. بعد پسر خواب دید. دید مهمان دارند. مهمانها نعره میزنند و هرچه سعی میکنند، نمیتوانند هندوانهها را قاچ کنند. هیچچیز در پوستِ هندوانه نمیرود، نمیبُرد، نمیشکافد و سرخی، لکههای کوچک و سیاهِ صورتش را نشان نمیدهد. بعد نوبت زن شد. خواب دید به خاک سیاه نشسته است. دید یک کپه خاک سیاه است و او نشسته رویش و وقتی بلند شد جزئیاتش یادش نیامد. آخرین نفر هم مرد بود. دید بیدار است، سکته قلبی کرده و دکترها روی بام دارند به سر زانویش، شوک وارد میکنند. دید، مجید با کولر صمیمی است، میخندد و با دست آزادش توی فرق سرش میکوبد. پدر خانواده بعد از اینکه از خواب پرید، یواشکی رفت روی بام. چفت در را محکم عقب کشید. رنگِ نو، باعث شده بود گیر کند. دوباره فشار داد. پوست دستش کمی جمع شد و سوخت. پایش را بر قیرِ کهنه گذاشت. داشت صبح میشد، خورشیدِ تابستان، نرم بالا میآمد و هنوز، تمام دایرهاش، آتش نبود».
مجموعه داستان «با مه میآید، با گرگ میرود» نوشته محمدهادی پورابراهیم، دیگر مجموعهداستان ایرانی است که اخیرا در نشر ثالث منتشر شده است. «با مه میآید، با گرگ میرود» شامل 12 قصه است. فضاسازی ازجمله عناصر برجسته قصههای این مجموعه است. این را به ویژه در همان قصه اول مجموعه میبینیم که در آن فضای مهآلود در ساختن و ملموسکردن ابهام قصه نقشی مؤثر ایفا کرده است. در یکی از قصههای کتاب با عنوان « X=v.t» هم هندسه، محاسبات ریاضی و شکلها حضوری پررنگ دارند. ارتباطات آدمها و پیچیدگیهای آنها ازجمله مضامینی است که در این مجموعه با آنها مواجه میشویم. عنوانهای قصههای این کتاب عبارتاند از: «با مه میآید، با گرگ میرود»، «کمین در میدان امام»، « X=v.t»، «راگو»، «آخرین دیدار با خانم لِیلِی»، «فورمن بوکسور نیست»، «گرگ و میش»، «ماهورا»، «هاچبک»، «هیچ ربطی به ماه ندارد»، «عابر» و «مرد حجار». آنچه میخوانید قسمتی است از از قصه «با مه میآید، با گرگ میرود» از این کتاب: «باران که نه چیزی شبیه باران، چون جاده نه خیس بود نه لیز. اینطور مواقع حتا اگر نمی هم زده باشد باز میشود فهمید. راننده اگر راننده باشد از روی
لاستیکهایی که پشت سرشان حرکت میکند حدس میزند که یا بارانی در کار بوده یا آبی از جایی رها شده میان جاده. معمولا اگر بارانی در کار نباشد رنگ لاستیکها به خاکستری نزدیک میشود ولی همین که باران بیاید یا جاده خیس باشد سیاهتر به نظر میآیند و لاستیکها برق میزنند. من از اتوبوسی که پشت سرش میرفتیم فهمیده بودم. برفپاککنها داشتند کار میکردند. سر کرده بودم بیرون ببینم میتوانم سبقت بگیرم یا نه که دیدم لاستیکهای اتوبوس خاکستریاند. از پیچ گدوک که گذشتیم اینطور شده بود. شاید هم زودتر. من گدوک به بعد متوجه شده بودم. محزون اصرار داشت بگیریم کنار. شیشهها بخار گرفته بود و از رد انگشتهای محزون که روی شیشه جا مانده بود داشت عرق میچکید. من به باران و جاده فکر میکردم. لاستیکهای اتوبوس خاکستری بود اما داشت باران میآمد. محزون میگفت: بگیر کنار تا شیشهها رو پاک کنیم. شاید اگر نگفته بودم متوجه نمیشد. راننده خاور هم تا سر نکرد بیرون متوجه نشد. گفتم: محزون چرا جاده خیس نیس! مثل تمساح دراز شده بود روی صندلی و داشت شیشههای عقب را دستمال میکشید. فکر میکرد شوخی میکنم. ماشین مثل آدمهای در حال احتضار داشت عرق پس
میداد و محزون هم مدام دستمال میکشید...».
شرق: «ساکن خانه دیگران» مجموعه داستانی است از محمدرضا زمانی که در نشر ثالث منتشر شده است. این کتاب دومین اثر داستانی محمدرضا زمانی پس از مجموعه «در دهان اژدها» است. «ساکن خانه دیگران» شامل 10 قصه کوتاه است به نامهای «ساکن خانه دیگران»، «حوزه اسکاندیناوی»، «مردی که شبها به آفریقا میرفت و قبل از روشنشدن هوا برمیگشت»، «مردی که نگران بود خانوادهاش گردنش را از پشت گاز بگیرند»، «شن در تکان شیشه»، «حفره مشترک»، «نوع سوم»، «ایستادن بر پای راست»، «طلای ابلهان» و «اندوه پذیرایی». خلق موقعیتها و وضعیتهای غریب یکی از ویژگیهای قصههای مجموعه «ساکن خانه دیگران» است. غرابت در قصههای این مجموعه همچنین با شیوه توصیف چیزهای آشنا پدید میآید یا با ریزشدن در جزئیات. این ریزشدن در جزئیات گاهی نیز تشویش و ترس پدید میآورد. مثل ترس راوی قصه «ساکن خانه دیگران» از تلویزیونی که همیشه روشن است: «تلویزیون همیشه روشن بود و من نگران بودم بعد از کشیدنش از برق هم آدمهای داخلش محو نشوند». آنچه میخوانید قسمتی است از قصه «مردی که نگران بود خانوادهاش گردنش را از پشت گاز بگیرند» از این مجموعه: «شب، همه خواب دیدند. اول مجید خواب
دید. در خواب، قلمش را با شاخ گاو تراشیده بود، آن را توی تکهای بزرگ از استخوان که پر از مرکب سیاه بود، میزد. پسرش با یک دست بازویش را گرفته بود و میکشید و دست دیگرش، توی جیبِ شلوار مجید بود. بعد پسر خواب دید. دید مهمان دارند. مهمانها نعره میزنند و هرچه سعی میکنند، نمیتوانند هندوانهها را قاچ کنند. هیچچیز در پوستِ هندوانه نمیرود، نمیبُرد، نمیشکافد و سرخی، لکههای کوچک و سیاهِ صورتش را نشان نمیدهد. بعد نوبت زن شد. خواب دید به خاک سیاه نشسته است. دید یک کپه خاک سیاه است و او نشسته رویش و وقتی بلند شد جزئیاتش یادش نیامد. آخرین نفر هم مرد بود. دید بیدار است، سکته قلبی کرده و دکترها روی بام دارند به سر زانویش، شوک وارد میکنند. دید، مجید با کولر صمیمی است، میخندد و با دست آزادش توی فرق سرش میکوبد. پدر خانواده بعد از اینکه از خواب پرید، یواشکی رفت روی بام. چفت در را محکم عقب کشید. رنگِ نو، باعث شده بود گیر کند. دوباره فشار داد. پوست دستش کمی جمع شد و سوخت. پایش را بر قیرِ کهنه گذاشت. داشت صبح میشد، خورشیدِ تابستان، نرم بالا میآمد و هنوز، تمام دایرهاش، آتش نبود».
مجموعه داستان «با مه میآید، با گرگ میرود» نوشته محمدهادی پورابراهیم، دیگر مجموعهداستان ایرانی است که اخیرا در نشر ثالث منتشر شده است. «با مه میآید، با گرگ میرود» شامل 12 قصه است. فضاسازی ازجمله عناصر برجسته قصههای این مجموعه است. این را به ویژه در همان قصه اول مجموعه میبینیم که در آن فضای مهآلود در ساختن و ملموسکردن ابهام قصه نقشی مؤثر ایفا کرده است. در یکی از قصههای کتاب با عنوان « X=v.t» هم هندسه، محاسبات ریاضی و شکلها حضوری پررنگ دارند. ارتباطات آدمها و پیچیدگیهای آنها ازجمله مضامینی است که در این مجموعه با آنها مواجه میشویم. عنوانهای قصههای این کتاب عبارتاند از: «با مه میآید، با گرگ میرود»، «کمین در میدان امام»، « X=v.t»، «راگو»، «آخرین دیدار با خانم لِیلِی»، «فورمن بوکسور نیست»، «گرگ و میش»، «ماهورا»، «هاچبک»، «هیچ ربطی به ماه ندارد»، «عابر» و «مرد حجار». آنچه میخوانید قسمتی است از از قصه «با مه میآید، با گرگ میرود» از این کتاب: «باران که نه چیزی شبیه باران، چون جاده نه خیس بود نه لیز. اینطور مواقع حتا اگر نمی هم زده باشد باز میشود فهمید. راننده اگر راننده باشد از روی
لاستیکهایی که پشت سرشان حرکت میکند حدس میزند که یا بارانی در کار بوده یا آبی از جایی رها شده میان جاده. معمولا اگر بارانی در کار نباشد رنگ لاستیکها به خاکستری نزدیک میشود ولی همین که باران بیاید یا جاده خیس باشد سیاهتر به نظر میآیند و لاستیکها برق میزنند. من از اتوبوسی که پشت سرش میرفتیم فهمیده بودم. برفپاککنها داشتند کار میکردند. سر کرده بودم بیرون ببینم میتوانم سبقت بگیرم یا نه که دیدم لاستیکهای اتوبوس خاکستریاند. از پیچ گدوک که گذشتیم اینطور شده بود. شاید هم زودتر. من گدوک به بعد متوجه شده بودم. محزون اصرار داشت بگیریم کنار. شیشهها بخار گرفته بود و از رد انگشتهای محزون که روی شیشه جا مانده بود داشت عرق میچکید. من به باران و جاده فکر میکردم. لاستیکهای اتوبوس خاکستری بود اما داشت باران میآمد. محزون میگفت: بگیر کنار تا شیشهها رو پاک کنیم. شاید اگر نگفته بودم متوجه نمیشد. راننده خاور هم تا سر نکرد بیرون متوجه نشد. گفتم: محزون چرا جاده خیس نیس! مثل تمساح دراز شده بود روی صندلی و داشت شیشههای عقب را دستمال میکشید. فکر میکرد شوخی میکنم. ماشین مثل آدمهای در حال احتضار داشت عرق پس
میداد و محزون هم مدام دستمال میکشید...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.