|

نامه یک مدیر مدرسه

آقای وزیر درست هدف‌گیری کرده‌اید

سلام، (آغاز با «سلام» را بر من، که همیشه بیش از هر متن دیگر «نامه» نوشته‌ام، خرده مگیرید. گویی‌که دستم دیگر به جز این نمی‌رود!) مدیر مدرسه‌ام؛ در مقطعی که این روزها نام فنی‌اش متوسطه2 است و مردم آن را به نام دبیرستان می‌شناسند. از مهر سال 60 در آموزش‌وپرورش مشغول به‌کارم. طبعا، در این 32سال، به هزار اقتضا به وزارتخانه رفته‌ام. ولی دیدار این بار رنگ و بویی دیگر داشت: وزیر درد مدیران را می‌فهمید و اصلا از پیش هم می‌دانست! نگاهش به امور مانند نگاه مدیران بود! جناب وزیر! در جلسه فرصتی پیش نیامد که نکته‌ای را بگویم: سال 85، پس از تغییر دولت و هنگامی که تغییرات از وزیر و روسای ادارات کل و روسای مناطق به رییس اداره هم رسید، ما هم در منطقه2 همه آن ماجراهای مدیران منطقه 16 را (که شما نیک می‌دانستید) از سر گذراندیم. آری چون، احمدی‌نژاد، آمده بود دیگر برای کسی با نگاه و فکری جز او جایی نبود. چنین بود که بسیاری از مدیران توانا و شناخته‌شده مدارس دولتی در آن سال و سال پس از آن به‌ناچار استعفا دادند؛ مدارس دولتی اندک‌اندک تهی شد؛ وزارت مظلوم آموزش‌وپرورش مظلوم‌تر و مظلوم‌تر گشت و دانش‌آموزان - که باید توجه به زندگی و آموزش و آرامش و پرورش‌شان هدف اصلی همه ما باشد - در این دامگه حادثه تنها ماندند. من در منطقه2 دو مدرسه دولتی را، یکی به‌عنوان مدیر و دیگری به‌عنوان سرپرست، اداره می‌کردم. روزی دو دوست از جانب رییس وقت منطقه پیامی آوردند و مرا میان استعفا و لغو ابلاغ مخیر کردند. من هم که به اندازه آنچه دیگران می‌پندارند شجاع نیستم، البته استعفایم را نوشتم و ناگهان از مدارسی با حدود 1400-1300، دانش‌آموز حذف شدم. بسیاری از دانش‌آموزان آن دو دبیرستان دولتی منطقه2 که من همزمان مسوولیت اداره مدارس‌شان را داشتم و از بهترین مدارس تهران به‌شمار می‌رفت، خوب به‌یاد دارند که به‌دلیل محدودیت فضا و امکانات برای ثبت‌نام به هر تلاش ممکن دست زده بودند. باری، در سراسر این دوران هشت‌ساله که از بخش دولتی به بخش غیردولتی پرتاب شده بودم (و پرتاپ موفقی هم بود)، بدون استثنا هر سال به معاونان متوسطه یا روسای مناطق آموزش‌وپرورش مراجعه کردم و خود درباره سابقه و توانایی خود توضیح دادم و خواستم که به مدارس دولتی بازگردم؛ در تمام هشت‌سال. ولی در هیچ‌یک از این هشت‌بار، احدی حرفم را به چیزی نگرفت و من به مدرسه غیردولتی بلندآوازه خود بازگشتم. این مراجعات مکرر از سر بیکاری و واماندگی نبود، ... هنوز دلم آنجا برای آن بخش از فرزندانم هم می‌تپید.
اما خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال...
اینک شادم از اینکه تاکید اصلی جناب وزیر در سال 93 بر تربیت و اعتلای نیروی انسانی است، که به گفته ایشان «اصلی‌ترین عامل رشد و کیفیت‌بخشی این وزارتخانه خواهد بود». هدف‌گیری درست است. انتخاب درست معلم و مدیر سرانجام وزارتخانه ما را هم احیا خواهد کرد.
همه اینها را گفتم تا تاکید کنم: «آقای وزیر لطفا هدف‌گیری‌تان را تغییر ندهید. دقیق و درست نشانه رفته‌اید.»
چقدر خوب است که مدرسه‌ام از وزارتخانه دور است و در مسافتی که البته خود نمی‌رانم، فرصتی یافتم تا این نامه شادمانه را بنویسم و بفرستم.
زهرا قندیل‌زاده
سلام، (آغاز با «سلام» را بر من، که همیشه بیش از هر متن دیگر «نامه» نوشته‌ام، خرده مگیرید. گویی‌که دستم دیگر به جز این نمی‌رود!) مدیر مدرسه‌ام؛ در مقطعی که این روزها نام فنی‌اش متوسطه2 است و مردم آن را به نام دبیرستان می‌شناسند. از مهر سال 60 در آموزش‌وپرورش مشغول به‌کارم. طبعا، در این 32سال، به هزار اقتضا به وزارتخانه رفته‌ام. ولی دیدار این بار رنگ و بویی دیگر داشت: وزیر درد مدیران را می‌فهمید و اصلا از پیش هم می‌دانست! نگاهش به امور مانند نگاه مدیران بود! جناب وزیر! در جلسه فرصتی پیش نیامد که نکته‌ای را بگویم: سال 85، پس از تغییر دولت و هنگامی که تغییرات از وزیر و روسای ادارات کل و روسای مناطق به رییس اداره هم رسید، ما هم در منطقه2 همه آن ماجراهای مدیران منطقه 16 را (که شما نیک می‌دانستید) از سر گذراندیم. آری چون، احمدی‌نژاد، آمده بود دیگر برای کسی با نگاه و فکری جز او جایی نبود. چنین بود که بسیاری از مدیران توانا و شناخته‌شده مدارس دولتی در آن سال و سال پس از آن به‌ناچار استعفا دادند؛ مدارس دولتی اندک‌اندک تهی شد؛ وزارت مظلوم آموزش‌وپرورش مظلوم‌تر و مظلوم‌تر گشت و دانش‌آموزان - که باید توجه به زندگی و آموزش و آرامش و پرورش‌شان هدف اصلی همه ما باشد - در این دامگه حادثه تنها ماندند. من در منطقه2 دو مدرسه دولتی را، یکی به‌عنوان مدیر و دیگری به‌عنوان سرپرست، اداره می‌کردم. روزی دو دوست از جانب رییس وقت منطقه پیامی آوردند و مرا میان استعفا و لغو ابلاغ مخیر کردند. من هم که به اندازه آنچه دیگران می‌پندارند شجاع نیستم، البته استعفایم را نوشتم و ناگهان از مدارسی با حدود 1400-1300، دانش‌آموز حذف شدم. بسیاری از دانش‌آموزان آن دو دبیرستان دولتی منطقه2 که من همزمان مسوولیت اداره مدارس‌شان را داشتم و از بهترین مدارس تهران به‌شمار می‌رفت، خوب به‌یاد دارند که به‌دلیل محدودیت فضا و امکانات برای ثبت‌نام به هر تلاش ممکن دست زده بودند. باری، در سراسر این دوران هشت‌ساله که از بخش دولتی به بخش غیردولتی پرتاب شده بودم (و پرتاپ موفقی هم بود)، بدون استثنا هر سال به معاونان متوسطه یا روسای مناطق آموزش‌وپرورش مراجعه کردم و خود درباره سابقه و توانایی خود توضیح دادم و خواستم که به مدارس دولتی بازگردم؛ در تمام هشت‌سال. ولی در هیچ‌یک از این هشت‌بار، احدی حرفم را به چیزی نگرفت و من به مدرسه غیردولتی بلندآوازه خود بازگشتم. این مراجعات مکرر از سر بیکاری و واماندگی نبود، ... هنوز دلم آنجا برای آن بخش از فرزندانم هم می‌تپید.
اما خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال...
اینک شادم از اینکه تاکید اصلی جناب وزیر در سال 93 بر تربیت و اعتلای نیروی انسانی است، که به گفته ایشان «اصلی‌ترین عامل رشد و کیفیت‌بخشی این وزارتخانه خواهد بود». هدف‌گیری درست است. انتخاب درست معلم و مدیر سرانجام وزارتخانه ما را هم احیا خواهد کرد.
همه اینها را گفتم تا تاکید کنم: «آقای وزیر لطفا هدف‌گیری‌تان را تغییر ندهید. دقیق و درست نشانه رفته‌اید.»
چقدر خوب است که مدرسه‌ام از وزارتخانه دور است و در مسافتی که البته خود نمی‌رانم، فرصتی یافتم تا این نامه شادمانه را بنویسم و بفرستم.
زهرا قندیل‌زاده

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.