بخشی از رمان «گردآورنده دنیاها» نوشته ایلیا ترویانف
کیفردهنده نابکاران
گزارش به ژنرال ناپیر، محرمانه: امروز میتوانم خبر یک کامیابی را به شما دهم که به آن میبالم. سنت بدلی که مانند زخم طاعون روی پوست کلفت ساختار قضاییمان را گرفته بود، از بین رفت. برای نخستینبار موفق شدیم قانونی را در این کشور برپا داریم که آن کسی که محکوم میشود، خودش هم مجازات شود. همه ثروتمندانی که در آینده در استان سند زندگی میکنند، بیشتر به دستگاه قضاییمان احترام میگذارند و از حکمهای اعدامی که صادر میکنیم، خواهند ترسید. از میانبردن موفقیتآمیز چنین مشکلی، باید چشمهایمان را برای بدگمانیهای بعدی باز کند. خیالمان نباید آسوده باشد، چون برای جاافتادن ساختار حقوقیمان در قلب و مغز مردم این سرزمین به زمان بسیاری نیاز است. خوشبختانه خودم در ایالت سند شمالی تصادفی شاهد نمونه بارزی از چالشی که پیش رویمان است، بودم. پنج دزد بدنام را درشهر سوکور دستگیر کرده بودند با بخشی از اموال قربانیانی که آنها را با بیخیالی با خنجر کشته بودند. نشانههای زیادی وجود داشت و دزدها هم خودشان اعتراف کرده بودند. آنها را بهدار آویختند و برای عبرت دیگران آنها را روی دار گذاشتند. به نگهبانان دستور دادند که هیچکس اجازه
نزدیکشدن به جنازهها را ندارد. بامداد فردای آن روز افسر فرمانده به آنجا بازگشت تا ببیند آیا دستورش اجرا شده (من هم همراهش بودم). با شگفتی دیدیم که تنها چهارچوبهدار روی آن تپه بود، ولی روی یکی از چوبههایدار دو جسد آویزان بود، انگار کسی میخواست کمبودی را جبران کند. اما فرقی آشکار میان یکی از جسدها با سایر آنها بود. جامه و قیافه ظاهریاش زننده بود. افسر فرمانده، بیدرنگ از نگهبانها بازخواست کرد. آنها اعتراف کردند که شب پیش خوابشان برد و وقتی بیدار شدند، دیدند که نه تنها یکی از چوبههایدار را دزدیدهاند، بلکه رهبر دزدها را هم بهدار آویخته بودند. ناپدیدشدن این جنازه حدس و گمانهای فراوانی به دنبال داشت. در آن هیاهو نگهبانها از ترس پیامد کارشان نخستین مردی را که صبح زود از آنجا میگذشت دستگیر کردند و بهدار آویختند.
افسر فرمانده مانند هرکس دیگری که با چنین رویداد باور نکردنی روبهرو میشود، خشمگین شد. بیش از هر چیز از رفتار نگهبانها به خشم آمده بود، از اینکه از کاری که کرده بودند شرمنده نبودند و به آن حتی شک نمیکردند. افسر فرمانده مدت زیادی برای آنها سخنرانی کرد. باید بگویم که سخنرانیاش پر شور و تحسینآمیز بود، ولی بیتاثیر. از آنها خواست که رفتار وحشیانهشان را کنار بگذارند، رفتاری که نشانه بیتوجهی و بیاحترامی نسبت به زندگی انسانهای دیگر است. گفت که آنها دیگر بخشی از بالاترین تمدن جهان هستند. کوشش او برای فهماندن چنین مطلبی به آنها و جنبههای اخلاقی آن، او را خسته و وامانده کرده بود. پس ساکت شد. یکی از نگهبانها پوزش خواست و خواهش کرد که آنها را ببخشد. سپس گفت که در چمدان آن مسافر چیزی پیدا کردهاند که میخواهند به او نشان دهند. ما را به سمت درشکهای بردند که آن را ندیده بودیم. یکی از نگهبانها روکش درشکه را کنار کشید. جسدی تکهتکه شده را روبهرویمان دیدیم. آشکار بود که آن رهگذری که آنها تصادفی گرفته و بهدار آویخته بودند، خودش دست به یک جنایت زده بود. نگهبانها از خیطشدن افسر خوشحال شده بودند و من نمیتوانستم از آنها در اینباره ایراد بگیرم. به افسر فرمانده گفتند: حالا به ما بگویید، بالاترین قاضی چه کسی است.
پروردگار توانا یا آن قاضی هم میهنتان که عرق میریزد و همه جزییات را کسانی دیگر باید برایش ترجمه کنند، کسانی که بازگوکردن حقیقت به سودشان بستگی دارد. باید بیهرگونه گزافهگویی بگویم که نه تنها همه حرفهایی که آن افسر گفته بود در آن لحظه باد هوا شد، بلکه خود او هم دچار سرخوردگی ژرفی شد و سوگندخورد که دیگر هرگز کوشش نخواهد کرد به این مردم چیزی یاد دهد. فکر میکنم تا به امروز به سوگندش پایدار ماند. او را با افکار پریشانش به حال خودش گذاشتم، چون هیچ حرف آرامشبخشی برای گفتن نداشتم.
افسر فرمانده مانند هرکس دیگری که با چنین رویداد باور نکردنی روبهرو میشود، خشمگین شد. بیش از هر چیز از رفتار نگهبانها به خشم آمده بود، از اینکه از کاری که کرده بودند شرمنده نبودند و به آن حتی شک نمیکردند. افسر فرمانده مدت زیادی برای آنها سخنرانی کرد. باید بگویم که سخنرانیاش پر شور و تحسینآمیز بود، ولی بیتاثیر. از آنها خواست که رفتار وحشیانهشان را کنار بگذارند، رفتاری که نشانه بیتوجهی و بیاحترامی نسبت به زندگی انسانهای دیگر است. گفت که آنها دیگر بخشی از بالاترین تمدن جهان هستند. کوشش او برای فهماندن چنین مطلبی به آنها و جنبههای اخلاقی آن، او را خسته و وامانده کرده بود. پس ساکت شد. یکی از نگهبانها پوزش خواست و خواهش کرد که آنها را ببخشد. سپس گفت که در چمدان آن مسافر چیزی پیدا کردهاند که میخواهند به او نشان دهند. ما را به سمت درشکهای بردند که آن را ندیده بودیم. یکی از نگهبانها روکش درشکه را کنار کشید. جسدی تکهتکه شده را روبهرویمان دیدیم. آشکار بود که آن رهگذری که آنها تصادفی گرفته و بهدار آویخته بودند، خودش دست به یک جنایت زده بود. نگهبانها از خیطشدن افسر خوشحال شده بودند و من نمیتوانستم از آنها در اینباره ایراد بگیرم. به افسر فرمانده گفتند: حالا به ما بگویید، بالاترین قاضی چه کسی است.
پروردگار توانا یا آن قاضی هم میهنتان که عرق میریزد و همه جزییات را کسانی دیگر باید برایش ترجمه کنند، کسانی که بازگوکردن حقیقت به سودشان بستگی دارد. باید بیهرگونه گزافهگویی بگویم که نه تنها همه حرفهایی که آن افسر گفته بود در آن لحظه باد هوا شد، بلکه خود او هم دچار سرخوردگی ژرفی شد و سوگندخورد که دیگر هرگز کوشش نخواهد کرد به این مردم چیزی یاد دهد. فکر میکنم تا به امروز به سوگندش پایدار ماند. او را با افکار پریشانش به حال خودش گذاشتم، چون هیچ حرف آرامشبخشی برای گفتن نداشتم.
گزارش به ژنرال ناپیر، محرمانه: امروز میتوانم خبر یک کامیابی را به شما دهم که به آن میبالم. سنت بدلی که مانند زخم طاعون روی پوست کلفت ساختار قضاییمان را گرفته بود، از بین رفت. برای نخستینبار موفق شدیم قانونی را در این کشور برپا داریم که آن کسی که محکوم میشود، خودش هم مجازات شود. همه ثروتمندانی که در آینده در استان سند زندگی میکنند، بیشتر به دستگاه قضاییمان احترام میگذارند و از حکمهای اعدامی که صادر میکنیم، خواهند ترسید. از میانبردن موفقیتآمیز چنین مشکلی، باید چشمهایمان را برای بدگمانیهای بعدی باز کند. خیالمان نباید آسوده باشد، چون برای جاافتادن ساختار حقوقیمان در قلب و مغز مردم این سرزمین به زمان بسیاری نیاز است. خوشبختانه خودم در ایالت سند شمالی تصادفی شاهد نمونه بارزی از چالشی که پیش رویمان است، بودم. پنج دزد بدنام را درشهر سوکور دستگیر کرده بودند با بخشی از اموال قربانیانی که آنها را با بیخیالی با خنجر کشته بودند. نشانههای زیادی وجود داشت و دزدها هم خودشان اعتراف کرده بودند. آنها را بهدار آویختند و برای عبرت دیگران آنها را روی دار گذاشتند. به نگهبانان دستور دادند که هیچکس اجازه
نزدیکشدن به جنازهها را ندارد. بامداد فردای آن روز افسر فرمانده به آنجا بازگشت تا ببیند آیا دستورش اجرا شده (من هم همراهش بودم). با شگفتی دیدیم که تنها چهارچوبهدار روی آن تپه بود، ولی روی یکی از چوبههایدار دو جسد آویزان بود، انگار کسی میخواست کمبودی را جبران کند. اما فرقی آشکار میان یکی از جسدها با سایر آنها بود. جامه و قیافه ظاهریاش زننده بود. افسر فرمانده، بیدرنگ از نگهبانها بازخواست کرد. آنها اعتراف کردند که شب پیش خوابشان برد و وقتی بیدار شدند، دیدند که نه تنها یکی از چوبههایدار را دزدیدهاند، بلکه رهبر دزدها را هم بهدار آویخته بودند. ناپدیدشدن این جنازه حدس و گمانهای فراوانی به دنبال داشت. در آن هیاهو نگهبانها از ترس پیامد کارشان نخستین مردی را که صبح زود از آنجا میگذشت دستگیر کردند و بهدار آویختند.
افسر فرمانده مانند هرکس دیگری که با چنین رویداد باور نکردنی روبهرو میشود، خشمگین شد. بیش از هر چیز از رفتار نگهبانها به خشم آمده بود، از اینکه از کاری که کرده بودند شرمنده نبودند و به آن حتی شک نمیکردند. افسر فرمانده مدت زیادی برای آنها سخنرانی کرد. باید بگویم که سخنرانیاش پر شور و تحسینآمیز بود، ولی بیتاثیر. از آنها خواست که رفتار وحشیانهشان را کنار بگذارند، رفتاری که نشانه بیتوجهی و بیاحترامی نسبت به زندگی انسانهای دیگر است. گفت که آنها دیگر بخشی از بالاترین تمدن جهان هستند. کوشش او برای فهماندن چنین مطلبی به آنها و جنبههای اخلاقی آن، او را خسته و وامانده کرده بود. پس ساکت شد. یکی از نگهبانها پوزش خواست و خواهش کرد که آنها را ببخشد. سپس گفت که در چمدان آن مسافر چیزی پیدا کردهاند که میخواهند به او نشان دهند. ما را به سمت درشکهای بردند که آن را ندیده بودیم. یکی از نگهبانها روکش درشکه را کنار کشید. جسدی تکهتکه شده را روبهرویمان دیدیم. آشکار بود که آن رهگذری که آنها تصادفی گرفته و بهدار آویخته بودند، خودش دست به یک جنایت زده بود. نگهبانها از خیطشدن افسر خوشحال شده بودند و من نمیتوانستم از آنها در اینباره ایراد بگیرم. به افسر فرمانده گفتند: حالا به ما بگویید، بالاترین قاضی چه کسی است.
پروردگار توانا یا آن قاضی هم میهنتان که عرق میریزد و همه جزییات را کسانی دیگر باید برایش ترجمه کنند، کسانی که بازگوکردن حقیقت به سودشان بستگی دارد. باید بیهرگونه گزافهگویی بگویم که نه تنها همه حرفهایی که آن افسر گفته بود در آن لحظه باد هوا شد، بلکه خود او هم دچار سرخوردگی ژرفی شد و سوگندخورد که دیگر هرگز کوشش نخواهد کرد به این مردم چیزی یاد دهد. فکر میکنم تا به امروز به سوگندش پایدار ماند. او را با افکار پریشانش به حال خودش گذاشتم، چون هیچ حرف آرامشبخشی برای گفتن نداشتم.
افسر فرمانده مانند هرکس دیگری که با چنین رویداد باور نکردنی روبهرو میشود، خشمگین شد. بیش از هر چیز از رفتار نگهبانها به خشم آمده بود، از اینکه از کاری که کرده بودند شرمنده نبودند و به آن حتی شک نمیکردند. افسر فرمانده مدت زیادی برای آنها سخنرانی کرد. باید بگویم که سخنرانیاش پر شور و تحسینآمیز بود، ولی بیتاثیر. از آنها خواست که رفتار وحشیانهشان را کنار بگذارند، رفتاری که نشانه بیتوجهی و بیاحترامی نسبت به زندگی انسانهای دیگر است. گفت که آنها دیگر بخشی از بالاترین تمدن جهان هستند. کوشش او برای فهماندن چنین مطلبی به آنها و جنبههای اخلاقی آن، او را خسته و وامانده کرده بود. پس ساکت شد. یکی از نگهبانها پوزش خواست و خواهش کرد که آنها را ببخشد. سپس گفت که در چمدان آن مسافر چیزی پیدا کردهاند که میخواهند به او نشان دهند. ما را به سمت درشکهای بردند که آن را ندیده بودیم. یکی از نگهبانها روکش درشکه را کنار کشید. جسدی تکهتکه شده را روبهرویمان دیدیم. آشکار بود که آن رهگذری که آنها تصادفی گرفته و بهدار آویخته بودند، خودش دست به یک جنایت زده بود. نگهبانها از خیطشدن افسر خوشحال شده بودند و من نمیتوانستم از آنها در اینباره ایراد بگیرم. به افسر فرمانده گفتند: حالا به ما بگویید، بالاترین قاضی چه کسی است.
پروردگار توانا یا آن قاضی هم میهنتان که عرق میریزد و همه جزییات را کسانی دیگر باید برایش ترجمه کنند، کسانی که بازگوکردن حقیقت به سودشان بستگی دارد. باید بیهرگونه گزافهگویی بگویم که نه تنها همه حرفهایی که آن افسر گفته بود در آن لحظه باد هوا شد، بلکه خود او هم دچار سرخوردگی ژرفی شد و سوگندخورد که دیگر هرگز کوشش نخواهد کرد به این مردم چیزی یاد دهد. فکر میکنم تا به امروز به سوگندش پایدار ماند. او را با افکار پریشانش به حال خودش گذاشتم، چون هیچ حرف آرامشبخشی برای گفتن نداشتم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.