|

درخشش امیدها به امید المپیک پاریس

امید توفیقی- روزنامه‌نگار

کشتی ایرانی باز هم در دنیا عرض‌اندام کرد؛ این‌بار در جهانی مجارستان و به امید المپیک ۲۰۲۴ پاریس!بوداپست مجارستان ۶ تا ۸ آبان‌ماه در حالی میزبان آزادکاران زیر ۲۳ سال‌ (امیدها)‌ جهان بود که سه مدال طلای «کامران قاسم‌پور»، «مجتبی گلیج» و «امیرحسین زارع» در اوزان ۸۶، ۹۷ و ۱۲۵ کیلوگرم، یک مدال نقره «محمد نخودی» در وزن ۷۴ کیلوگرم و ۲ مدال برنز «علیرضا سرلک» و «حسین شهبازی» در اوزان ۵۷ و ۹۲ کیلوگرم و کسب ۱۳۹ امتیاز و عنوان نایب‌قهرمانی حاصل کار تیم ایران در این آوردگاه بود. تیمی که در دوره گذشته این پیکارها در رومانی به عنوان سومی بسنده کرده بود، این‌بار با یک کشتی‌گیر کمتر، پشت روس‌های ۱۴۵ امتیازی را لرزاند. این تیم نشان داد تحت هدایت سکاندار سابق خود، علیرضا رضایی و سرمربی کنونی این تیم، تقی اکبرنژاد، به خوبی برای این مسابقات ساخته‌وپرداخته شده بود.هرچند کشتی ورزش رکوردی نیست و به قول معروف به کسی چک سفیدامضای کسب مدال و نتیجه مطلوب نمی‌دهند، اما شاید اگر علی سوادکوهی در وزن ۷۹ کیلو به دلیل مشکل گذرنامه از این مسابقات جا نمی‌ماند، عنوان تیم ایران با کسب بیش از ۱۳۹ امتیاز کنونی بهتر می‌شد. آن‌وقت پشت روس‌ها نه‌تنها می‌لرزید که به خاک مالیده می‌شد.در هر صورت این مسابقات را از چند زاویه می‌توان بررسی و تحلیل کرد:

۱. تیم ایران نسبت به دوره گذشته نه‌تنها فاصله چندده‌امتیازی با روسیه قهرمان را کاهش داد که از نقطه‌نظر کیفیت مدال نیز پیشرفتی بسیار امیدبخش داشت، چراکه در دوره گذشته فقط یک طلا و ۴ برنز کسب کرده بود.
۲. این کارنامه بار دیگر نشان داد برخلاف سنت نامبارک مدیریت در کشورمان، اسلاف خرابه تحویل نداده‌اند و به‌جای سیاه‌نمایی، می‌توان این امیدها را حفظ کرد برای پاریس ۲۰۲۴ و حتی توکیو ۲۰۲۰
۳. کدام ناظر و آگاه ورزش است که نداند پشت کسب هر مدال جهانی، به‌ویژه مدال طلا، سال‌ها مشقت و برنامه و هدف‌گذاری نهفته است؛ مبادا با سلیقه‌های شخصی تیشه به ریشه این سرمایه‌های جوان بزنیم و به‌جای رویکرد آینده‌نگری و برنامه‌محوری در گرداب بی‌حاصل توجیه و کاوش گذشته گرفتار شویم.
۴. نگاه واقع‌بین به ما می‌گوید که درِ سبک‌وزن، همچنان بر پایه ضعف می‌چرخد و در کنار حفظ پشتوانه‌های درخشان در سنگین‌وزن باید سال‌ها برای کشف و پرورش استعداد در سبک‌وزن تلاش کرد و با برنامه پیش رفت؛ این دو نکته را در تحلیل اکثر قریب‌به‌اتفاق نتایج نمایندگان کشورمان در اوزان بالا و پایین می‌توان متوجه شد و در این مقال مجال پرداختن ریزبه‌ریز به آنها نیست.
۵. بررسی پیکارهای انفرادی نمایندگان کشورمان نیز مؤید امیدبخش‌بودن نتایج بوداپست است، به‌طوری‌که حاصل مصاف‌های رودرروی امیدهای ایران با روس‌ها دو برد و دو باخت بود و در مصاف با حریفان سنتی امثال آذربایجان و ترکیه کم نیاوردیم، بااین‌حال در این زمینه نیز می‌توان با برنامه و تلاش هرچه بیشتر، پلنگ‌هایی مانند حسن یزدانی ساخت که نامشان لرزه بر اندام هر حریفی بیندازد و غروری غیرقابل وصف برای ایرانیان رقم بزنند! این آخری آرمان‌گرایانه اما قابل دسترس است و برایش باید شب و روز اهالی کشتی، یکی شود.

کشتی ایرانی باز هم در دنیا عرض‌اندام کرد؛ این‌بار در جهانی مجارستان و به امید المپیک ۲۰۲۴ پاریس!بوداپست مجارستان ۶ تا ۸ آبان‌ماه در حالی میزبان آزادکاران زیر ۲۳ سال‌ (امیدها)‌ جهان بود که سه مدال طلای «کامران قاسم‌پور»، «مجتبی گلیج» و «امیرحسین زارع» در اوزان ۸۶، ۹۷ و ۱۲۵ کیلوگرم، یک مدال نقره «محمد نخودی» در وزن ۷۴ کیلوگرم و ۲ مدال برنز «علیرضا سرلک» و «حسین شهبازی» در اوزان ۵۷ و ۹۲ کیلوگرم و کسب ۱۳۹ امتیاز و عنوان نایب‌قهرمانی حاصل کار تیم ایران در این آوردگاه بود. تیمی که در دوره گذشته این پیکارها در رومانی به عنوان سومی بسنده کرده بود، این‌بار با یک کشتی‌گیر کمتر، پشت روس‌های ۱۴۵ امتیازی را لرزاند. این تیم نشان داد تحت هدایت سکاندار سابق خود، علیرضا رضایی و سرمربی کنونی این تیم، تقی اکبرنژاد، به خوبی برای این مسابقات ساخته‌وپرداخته شده بود.هرچند کشتی ورزش رکوردی نیست و به قول معروف به کسی چک سفیدامضای کسب مدال و نتیجه مطلوب نمی‌دهند، اما شاید اگر علی سوادکوهی در وزن ۷۹ کیلو به دلیل مشکل گذرنامه از این مسابقات جا نمی‌ماند، عنوان تیم ایران با کسب بیش از ۱۳۹ امتیاز کنونی بهتر می‌شد. آن‌وقت پشت روس‌ها نه‌تنها می‌لرزید که به خاک مالیده می‌شد.در هر صورت این مسابقات را از چند زاویه می‌توان بررسی و تحلیل کرد:

۱. تیم ایران نسبت به دوره گذشته نه‌تنها فاصله چندده‌امتیازی با روسیه قهرمان را کاهش داد که از نقطه‌نظر کیفیت مدال نیز پیشرفتی بسیار امیدبخش داشت، چراکه در دوره گذشته فقط یک طلا و ۴ برنز کسب کرده بود.
۲. این کارنامه بار دیگر نشان داد برخلاف سنت نامبارک مدیریت در کشورمان، اسلاف خرابه تحویل نداده‌اند و به‌جای سیاه‌نمایی، می‌توان این امیدها را حفظ کرد برای پاریس ۲۰۲۴ و حتی توکیو ۲۰۲۰
۳. کدام ناظر و آگاه ورزش است که نداند پشت کسب هر مدال جهانی، به‌ویژه مدال طلا، سال‌ها مشقت و برنامه و هدف‌گذاری نهفته است؛ مبادا با سلیقه‌های شخصی تیشه به ریشه این سرمایه‌های جوان بزنیم و به‌جای رویکرد آینده‌نگری و برنامه‌محوری در گرداب بی‌حاصل توجیه و کاوش گذشته گرفتار شویم.
۴. نگاه واقع‌بین به ما می‌گوید که درِ سبک‌وزن، همچنان بر پایه ضعف می‌چرخد و در کنار حفظ پشتوانه‌های درخشان در سنگین‌وزن باید سال‌ها برای کشف و پرورش استعداد در سبک‌وزن تلاش کرد و با برنامه پیش رفت؛ این دو نکته را در تحلیل اکثر قریب‌به‌اتفاق نتایج نمایندگان کشورمان در اوزان بالا و پایین می‌توان متوجه شد و در این مقال مجال پرداختن ریزبه‌ریز به آنها نیست.
۵. بررسی پیکارهای انفرادی نمایندگان کشورمان نیز مؤید امیدبخش‌بودن نتایج بوداپست است، به‌طوری‌که حاصل مصاف‌های رودرروی امیدهای ایران با روس‌ها دو برد و دو باخت بود و در مصاف با حریفان سنتی امثال آذربایجان و ترکیه کم نیاوردیم، بااین‌حال در این زمینه نیز می‌توان با برنامه و تلاش هرچه بیشتر، پلنگ‌هایی مانند حسن یزدانی ساخت که نامشان لرزه بر اندام هر حریفی بیندازد و غروری غیرقابل وصف برای ایرانیان رقم بزنند! این آخری آرمان‌گرایانه اما قابل دسترس است و برایش باید شب و روز اهالی کشتی، یکی شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.