به رسم نخبهکشي
عليرضا غريبدوست-دبير انجمن حقوقشناسي
حسين بادامچي متولد 1356 ليسانس حقوق از دانشگاه علوم رضوي مشهد و فوقليسانس حقوق جزا و جرمشناسي از همان دانشگاه است. او در سال 1384 به دانشگاه جانز هاپکينز آمريکا ميرود و دکتراي تخصصي تاريخ حقوق باستان -گرايش متون حقوقي- میگیرد و در سال 1389 به ايران بازميگردد. دانشکده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران، جايي براي او نداشته و از پذيرش او امتناع ميکند، اما به دليل تخصص بسيار ويژهاي که داشته است در دانشکده ادبيات دانشگاه تهران به عنوان مدرس شروع به کار ميکند و عضو هيئتعلمي قراردادي گروه تاريخ اين دانشکده ميشود. او که عضو افتخاري دانشگاه جانز هاپکينز در تاريخ خاور نزديک باستان از سال 2012 تاکنون است، به دليل تسلط در ترجمه متون و سنگنوشتهها و الواح گِلي، به تأليف و ترجمه آثار ارزشمندي مبادرت ميكند که از جمله آنها ميتوان به «يک سند حقوقي از شوش با ويرايش و ترجمه متن اَکَدي» در سال 1390، «ترجمه فرمان کوروش بزرگ از متن اکدي» و تأليف «جايگاه فرمان اوروکاگينا در تاريخ شکلگيري حقوق سومري» و «اجارهنامه زمين کشاورزي؛ تحليل سه سند حقوقي از ايلام باستان به همراه ويرايش متن اکدي» و «تحليل روايت يهوديان از بازسازي معبد يهوديه در عهد هخامنشيان» در سال 1391 و همينطور «قانون حمورابي، تأليف و ترجمه از متن اکدي» و تأليف «وضعيت اجتماعي زن در ايران باستان»، «وصيتنامه ايلامي «گيميل اَدِد» از دوره سوکل مخها» و «دادرسي در ايلام باستان به همراه ويرايش ترجمه فارسي و انگليسي دو سند ايلامي» و «اصلاحات بابلي کوروش بزرگ، تبليغات يا سياست کشورداري» در سال 1392 و همينطور «ترجمه تاريخ حقوق، نظريه و روش، نوشته ريموند وستبروک» و تأليف «از آناتوم سومري تا اردشير پارسي؛ نفرين در نبشتههاي شاهي ميانروداني و هخامنشي» و «بازگشايي جاده ابريشم تماس و برهمکُنش فرهنگهاي ايران و چين همزمان با سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «دين و قانون و پيدايش فکر مشروطه نوشته برايان تيرني و ترجمه مشترک با دکتر محمد راسخ» در سال 1393 و همينطور تأليف «قراردادهاي مشارکت تجاري در دوره ايلامي قديم» و «تماس فرهنگهاي ايران و چين پيش از سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «از اَكد تا ملوخ؛ بالندگي اقتصادي و فرهنگي سرزمينهاي خليجفارس در اواخر هزاره سوم قم» در سال 1394 و مقالات منتشرشده در نشريات معتبر علمي خارجي با موضوعاتي چون «حقوق بينالملل باستاني بابل و حمايت از بازرگانان در برابر سرقت و کلاهبرداري و جعل در قوانين بابل» اشاره كرد.
حسين بادامچي، اين عضو شاخص و پيشگام انجمن حقوقشناسي، در زمره نخبگان ايرانزمين است. درآميختگي و همافزايي دانش حقوق با تاريخ ايران باستان و بهرهمندي از علوم باستانشناسي و اشراف به ترجمه متون و خطوط کهن تمدن باستان، از او چهره علمي ويژهاي ساخته بود که آينده درخشاني را برايش متصور بوده و هر روز منتظر بودم مطالب جديدي از او منتشر شود.
چندي بود که از او بيخبر بودم و پاسخ تلفنش را نميداد و فکر ميکردم براي فرصت مطالعاتي به خارج از کشور رفته باشد؛ درست حدس زده بودم، از ايران رفته، اما نه براي فرصت مطالعاتي، بلکه مهاجرت کرده است، به دليل اخراج از دانشگاه و تمديدنکردن قرارداد و ارائهندادن واحد درسي!
دکتر حسين بادامچي از سال تحصيلي گذشته، ديگر در دانشگاه تهران نيست و به اروپا مهاجرت کرده است. خبري تلخ و دردناک که نشان ميدهد ما با نخبگانمان چه ميکنيم... .
بالاخره توانستم اين دوست فرهيخته و آراسته به زيور ادب را بيابم، در آلمان بود و در حال تدريس در يکي از دانشگاههاي آنجا، علت را جويا شدم، گفت اعتبار علمي نداشتم، گفتند چون از «فلان كانديدا» در انتخابات رياستجمهوري حمايت کردهاي و طرفدار «بهمان كانديدا» نبودي، بايد بروي... . فکر کردم شوخي ميکند، اصرار کردم که بگو بدانم چرا از دانشگاه رفتهاي؟ پاسخ داد که باور کن بهدنبال نامه رسمي رئيس دانشکده ادبيات دانشگاه تهران در ديماه 1397 که در آن ذکر شده بود: «وضعيت ماندگاري ايشان در مورد تمديد قرارداد و كسر امتياز در مورد ترفيع...»، با من قطع همکاري شده و اخراج شدهام...؛ يعني بار علمي کافي براي ادامه عضويت در هيئتعلمي آن دانشگاه را نداشتهام!
در پيگيريهاي بعدي مطمئن شدم سخنان او کاملا درست است و بهموجب نامه رسمي شماره 6585004 مورخ 17/10/1397 از دانشکده ادبيات دانشگاه تهران اخراج شده است. اما آنچه بعد از اين نامه متوجه شدم، پيگيرينكردن رياست دانشگاه تهران درخصوص شکايت او در تاريخ 29/10/1397 و نامه دستهجمعي دانشجويان آن دانشکده در حمايت از اوست!
حسين بادامچي متولد 1356 ليسانس حقوق از دانشگاه علوم رضوي مشهد و فوقليسانس حقوق جزا و جرمشناسي از همان دانشگاه است. او در سال 1384 به دانشگاه جانز هاپکينز آمريکا ميرود و دکتراي تخصصي تاريخ حقوق باستان -گرايش متون حقوقي- میگیرد و در سال 1389 به ايران بازميگردد. دانشکده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران، جايي براي او نداشته و از پذيرش او امتناع ميکند، اما به دليل تخصص بسيار ويژهاي که داشته است در دانشکده ادبيات دانشگاه تهران به عنوان مدرس شروع به کار ميکند و عضو هيئتعلمي قراردادي گروه تاريخ اين دانشکده ميشود. او که عضو افتخاري دانشگاه جانز هاپکينز در تاريخ خاور نزديک باستان از سال 2012 تاکنون است، به دليل تسلط در ترجمه متون و سنگنوشتهها و الواح گِلي، به تأليف و ترجمه آثار ارزشمندي مبادرت ميكند که از جمله آنها ميتوان به «يک سند حقوقي از شوش با ويرايش و ترجمه متن اَکَدي» در سال 1390، «ترجمه فرمان کوروش بزرگ از متن اکدي» و تأليف «جايگاه فرمان اوروکاگينا در تاريخ شکلگيري حقوق سومري» و «اجارهنامه زمين کشاورزي؛ تحليل سه سند حقوقي از ايلام باستان به همراه ويرايش متن اکدي» و «تحليل روايت يهوديان از بازسازي معبد يهوديه در عهد هخامنشيان» در سال 1391 و همينطور «قانون حمورابي، تأليف و ترجمه از متن اکدي» و تأليف «وضعيت اجتماعي زن در ايران باستان»، «وصيتنامه ايلامي «گيميل اَدِد» از دوره سوکل مخها» و «دادرسي در ايلام باستان به همراه ويرايش ترجمه فارسي و انگليسي دو سند ايلامي» و «اصلاحات بابلي کوروش بزرگ، تبليغات يا سياست کشورداري» در سال 1392 و همينطور «ترجمه تاريخ حقوق، نظريه و روش، نوشته ريموند وستبروک» و تأليف «از آناتوم سومري تا اردشير پارسي؛ نفرين در نبشتههاي شاهي ميانروداني و هخامنشي» و «بازگشايي جاده ابريشم تماس و برهمکُنش فرهنگهاي ايران و چين همزمان با سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «دين و قانون و پيدايش فکر مشروطه نوشته برايان تيرني و ترجمه مشترک با دکتر محمد راسخ» در سال 1393 و همينطور تأليف «قراردادهاي مشارکت تجاري در دوره ايلامي قديم» و «تماس فرهنگهاي ايران و چين پيش از سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «از اَكد تا ملوخ؛ بالندگي اقتصادي و فرهنگي سرزمينهاي خليجفارس در اواخر هزاره سوم قم» در سال 1394 و مقالات منتشرشده در نشريات معتبر علمي خارجي با موضوعاتي چون «حقوق بينالملل باستاني بابل و حمايت از بازرگانان در برابر سرقت و کلاهبرداري و جعل در قوانين بابل» اشاره كرد.
حسين بادامچي، اين عضو شاخص و پيشگام انجمن حقوقشناسي، در زمره نخبگان ايرانزمين است. درآميختگي و همافزايي دانش حقوق با تاريخ ايران باستان و بهرهمندي از علوم باستانشناسي و اشراف به ترجمه متون و خطوط کهن تمدن باستان، از او چهره علمي ويژهاي ساخته بود که آينده درخشاني را برايش متصور بوده و هر روز منتظر بودم مطالب جديدي از او منتشر شود.
چندي بود که از او بيخبر بودم و پاسخ تلفنش را نميداد و فکر ميکردم براي فرصت مطالعاتي به خارج از کشور رفته باشد؛ درست حدس زده بودم، از ايران رفته، اما نه براي فرصت مطالعاتي، بلکه مهاجرت کرده است، به دليل اخراج از دانشگاه و تمديدنکردن قرارداد و ارائهندادن واحد درسي!
دکتر حسين بادامچي از سال تحصيلي گذشته، ديگر در دانشگاه تهران نيست و به اروپا مهاجرت کرده است. خبري تلخ و دردناک که نشان ميدهد ما با نخبگانمان چه ميکنيم... .
بالاخره توانستم اين دوست فرهيخته و آراسته به زيور ادب را بيابم، در آلمان بود و در حال تدريس در يکي از دانشگاههاي آنجا، علت را جويا شدم، گفت اعتبار علمي نداشتم، گفتند چون از «فلان كانديدا» در انتخابات رياستجمهوري حمايت کردهاي و طرفدار «بهمان كانديدا» نبودي، بايد بروي... . فکر کردم شوخي ميکند، اصرار کردم که بگو بدانم چرا از دانشگاه رفتهاي؟ پاسخ داد که باور کن بهدنبال نامه رسمي رئيس دانشکده ادبيات دانشگاه تهران در ديماه 1397 که در آن ذکر شده بود: «وضعيت ماندگاري ايشان در مورد تمديد قرارداد و كسر امتياز در مورد ترفيع...»، با من قطع همکاري شده و اخراج شدهام...؛ يعني بار علمي کافي براي ادامه عضويت در هيئتعلمي آن دانشگاه را نداشتهام!
در پيگيريهاي بعدي مطمئن شدم سخنان او کاملا درست است و بهموجب نامه رسمي شماره 6585004 مورخ 17/10/1397 از دانشکده ادبيات دانشگاه تهران اخراج شده است. اما آنچه بعد از اين نامه متوجه شدم، پيگيرينكردن رياست دانشگاه تهران درخصوص شکايت او در تاريخ 29/10/1397 و نامه دستهجمعي دانشجويان آن دانشکده در حمايت از اوست!
با بيتدبيريهاي مسئولان امر در دانشگاه تهران، استادي مؤدب و محترم و جوانِ انديشمند و پرمغزي را از دست داديم که نظام آموزش عالي ما جايگزيني براي او ندارد. يادم افتاد در سال 1385 هم جمع کثيري از استادان شاخص دانشگاه تهران و بهويژه دانشکده حقوق و علوم سياسي مانند دکتر اميرناصر کاتوزيان، دکتر علي آزمايش، دکتر جمشيد ممتاز، دکتر حسين بشيريه، دکتر ايرج گلدوزيان و بسياري ديگر، ناگهان به مقام شامخ بازنشستگي نائل آمدند! و ديگراني نيز به روشهاي مختلف از تدريس در دانشگاه بازماندند. اما آن دوره دوران يکهتازيهاي تيم احمدينژاد بود و بنده و امثال حقير فکر ميکرديم نتيجه نگرش سياسي بسته آنهاست، باور نميکرديم که «سياستزدگي» بيماري عميق و تثبيتشدهاي در سازمان دانشگاه و ساختار وزارت علوم است و خيال ميکرديم با تغيير دولت و رويکارآمدن «مدعيان تدبير و اميد» درمان خواهد شد. مهم نيست که ميان او و ديگر اعضاي دانشکده موصوف يا دانشگاه تهران چه گذشته است، اين مهم است که دانشگاه درک اين مسئله را نداشته که با يک نخبه طرف است و شذوذ شخصيتي و ويژگيهاي رفتاري يک نابغه را بايد درک كرد. متأسفم براي خودم، براي دانشگاه و براي
وزارت علوم که امثال حسين بادامچيها و حسين بشيريهها را از دست داده است و دانشگاه تهران بايد اندوهگين باشد که چنين نابغهاي ديگر از اعضاي هيئت علمي او نيست.
اما نقش ما در اين نخبهکشي چيست؟ چرا کسي اعتراضي به اين برخورد کوتهنظرانه نکرد؟ چرا جامعه به حذف نخبگانش بيتفاوت است؟ و... .
شايد پاسخ را بتوان در کتاب «جامعهشناسي نخبهکشي» تأليف دکتر علي رضاقلي که سه شخصيت قائممقام فراهاني، اميرکبير و مصدق را به عنوان سه نمونه اصلاحگر جامعه بررسي كرده است، يافت.
حسين بادامچي متولد 1356 ليسانس حقوق از دانشگاه علوم رضوي مشهد و فوقليسانس حقوق جزا و جرمشناسي از همان دانشگاه است. او در سال 1384 به دانشگاه جانز هاپکينز آمريکا ميرود و دکتراي تخصصي تاريخ حقوق باستان -گرايش متون حقوقي- میگیرد و در سال 1389 به ايران بازميگردد. دانشکده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران، جايي براي او نداشته و از پذيرش او امتناع ميکند، اما به دليل تخصص بسيار ويژهاي که داشته است در دانشکده ادبيات دانشگاه تهران به عنوان مدرس شروع به کار ميکند و عضو هيئتعلمي قراردادي گروه تاريخ اين دانشکده ميشود. او که عضو افتخاري دانشگاه جانز هاپکينز در تاريخ خاور نزديک باستان از سال 2012 تاکنون است، به دليل تسلط در ترجمه متون و سنگنوشتهها و الواح گِلي، به تأليف و ترجمه آثار ارزشمندي مبادرت ميكند که از جمله آنها ميتوان به «يک سند حقوقي از شوش با ويرايش و ترجمه متن اَکَدي» در سال 1390، «ترجمه فرمان کوروش بزرگ از متن اکدي» و تأليف «جايگاه فرمان اوروکاگينا در تاريخ شکلگيري حقوق سومري» و «اجارهنامه زمين کشاورزي؛ تحليل سه سند حقوقي از ايلام باستان به همراه ويرايش متن اکدي» و «تحليل روايت يهوديان از بازسازي معبد يهوديه در عهد هخامنشيان» در سال 1391 و همينطور «قانون حمورابي، تأليف و ترجمه از متن اکدي» و تأليف «وضعيت اجتماعي زن در ايران باستان»، «وصيتنامه ايلامي «گيميل اَدِد» از دوره سوکل مخها» و «دادرسي در ايلام باستان به همراه ويرايش ترجمه فارسي و انگليسي دو سند ايلامي» و «اصلاحات بابلي کوروش بزرگ، تبليغات يا سياست کشورداري» در سال 1392 و همينطور «ترجمه تاريخ حقوق، نظريه و روش، نوشته ريموند وستبروک» و تأليف «از آناتوم سومري تا اردشير پارسي؛ نفرين در نبشتههاي شاهي ميانروداني و هخامنشي» و «بازگشايي جاده ابريشم تماس و برهمکُنش فرهنگهاي ايران و چين همزمان با سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «دين و قانون و پيدايش فکر مشروطه نوشته برايان تيرني و ترجمه مشترک با دکتر محمد راسخ» در سال 1393 و همينطور تأليف «قراردادهاي مشارکت تجاري در دوره ايلامي قديم» و «تماس فرهنگهاي ايران و چين پيش از سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «از اَكد تا ملوخ؛ بالندگي اقتصادي و فرهنگي سرزمينهاي خليجفارس در اواخر هزاره سوم قم» در سال 1394 و مقالات منتشرشده در نشريات معتبر علمي خارجي با موضوعاتي چون «حقوق بينالملل باستاني بابل و حمايت از بازرگانان در برابر سرقت و کلاهبرداري و جعل در قوانين بابل» اشاره كرد.
حسين بادامچي، اين عضو شاخص و پيشگام انجمن حقوقشناسي، در زمره نخبگان ايرانزمين است. درآميختگي و همافزايي دانش حقوق با تاريخ ايران باستان و بهرهمندي از علوم باستانشناسي و اشراف به ترجمه متون و خطوط کهن تمدن باستان، از او چهره علمي ويژهاي ساخته بود که آينده درخشاني را برايش متصور بوده و هر روز منتظر بودم مطالب جديدي از او منتشر شود.
چندي بود که از او بيخبر بودم و پاسخ تلفنش را نميداد و فکر ميکردم براي فرصت مطالعاتي به خارج از کشور رفته باشد؛ درست حدس زده بودم، از ايران رفته، اما نه براي فرصت مطالعاتي، بلکه مهاجرت کرده است، به دليل اخراج از دانشگاه و تمديدنکردن قرارداد و ارائهندادن واحد درسي!
دکتر حسين بادامچي از سال تحصيلي گذشته، ديگر در دانشگاه تهران نيست و به اروپا مهاجرت کرده است. خبري تلخ و دردناک که نشان ميدهد ما با نخبگانمان چه ميکنيم... .
بالاخره توانستم اين دوست فرهيخته و آراسته به زيور ادب را بيابم، در آلمان بود و در حال تدريس در يکي از دانشگاههاي آنجا، علت را جويا شدم، گفت اعتبار علمي نداشتم، گفتند چون از «فلان كانديدا» در انتخابات رياستجمهوري حمايت کردهاي و طرفدار «بهمان كانديدا» نبودي، بايد بروي... . فکر کردم شوخي ميکند، اصرار کردم که بگو بدانم چرا از دانشگاه رفتهاي؟ پاسخ داد که باور کن بهدنبال نامه رسمي رئيس دانشکده ادبيات دانشگاه تهران در ديماه 1397 که در آن ذکر شده بود: «وضعيت ماندگاري ايشان در مورد تمديد قرارداد و كسر امتياز در مورد ترفيع...»، با من قطع همکاري شده و اخراج شدهام...؛ يعني بار علمي کافي براي ادامه عضويت در هيئتعلمي آن دانشگاه را نداشتهام!
در پيگيريهاي بعدي مطمئن شدم سخنان او کاملا درست است و بهموجب نامه رسمي شماره 6585004 مورخ 17/10/1397 از دانشکده ادبيات دانشگاه تهران اخراج شده است. اما آنچه بعد از اين نامه متوجه شدم، پيگيرينكردن رياست دانشگاه تهران درخصوص شکايت او در تاريخ 29/10/1397 و نامه دستهجمعي دانشجويان آن دانشکده در حمايت از اوست!
حسين بادامچي متولد 1356 ليسانس حقوق از دانشگاه علوم رضوي مشهد و فوقليسانس حقوق جزا و جرمشناسي از همان دانشگاه است. او در سال 1384 به دانشگاه جانز هاپکينز آمريکا ميرود و دکتراي تخصصي تاريخ حقوق باستان -گرايش متون حقوقي- میگیرد و در سال 1389 به ايران بازميگردد. دانشکده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران، جايي براي او نداشته و از پذيرش او امتناع ميکند، اما به دليل تخصص بسيار ويژهاي که داشته است در دانشکده ادبيات دانشگاه تهران به عنوان مدرس شروع به کار ميکند و عضو هيئتعلمي قراردادي گروه تاريخ اين دانشکده ميشود. او که عضو افتخاري دانشگاه جانز هاپکينز در تاريخ خاور نزديک باستان از سال 2012 تاکنون است، به دليل تسلط در ترجمه متون و سنگنوشتهها و الواح گِلي، به تأليف و ترجمه آثار ارزشمندي مبادرت ميكند که از جمله آنها ميتوان به «يک سند حقوقي از شوش با ويرايش و ترجمه متن اَکَدي» در سال 1390، «ترجمه فرمان کوروش بزرگ از متن اکدي» و تأليف «جايگاه فرمان اوروکاگينا در تاريخ شکلگيري حقوق سومري» و «اجارهنامه زمين کشاورزي؛ تحليل سه سند حقوقي از ايلام باستان به همراه ويرايش متن اکدي» و «تحليل روايت يهوديان از بازسازي معبد يهوديه در عهد هخامنشيان» در سال 1391 و همينطور «قانون حمورابي، تأليف و ترجمه از متن اکدي» و تأليف «وضعيت اجتماعي زن در ايران باستان»، «وصيتنامه ايلامي «گيميل اَدِد» از دوره سوکل مخها» و «دادرسي در ايلام باستان به همراه ويرايش ترجمه فارسي و انگليسي دو سند ايلامي» و «اصلاحات بابلي کوروش بزرگ، تبليغات يا سياست کشورداري» در سال 1392 و همينطور «ترجمه تاريخ حقوق، نظريه و روش، نوشته ريموند وستبروک» و تأليف «از آناتوم سومري تا اردشير پارسي؛ نفرين در نبشتههاي شاهي ميانروداني و هخامنشي» و «بازگشايي جاده ابريشم تماس و برهمکُنش فرهنگهاي ايران و چين همزمان با سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «دين و قانون و پيدايش فکر مشروطه نوشته برايان تيرني و ترجمه مشترک با دکتر محمد راسخ» در سال 1393 و همينطور تأليف «قراردادهاي مشارکت تجاري در دوره ايلامي قديم» و «تماس فرهنگهاي ايران و چين پيش از سفرهاي جانگ چيان به مرزهاي شرقي شاهنشاهي اشکاني» و «از اَكد تا ملوخ؛ بالندگي اقتصادي و فرهنگي سرزمينهاي خليجفارس در اواخر هزاره سوم قم» در سال 1394 و مقالات منتشرشده در نشريات معتبر علمي خارجي با موضوعاتي چون «حقوق بينالملل باستاني بابل و حمايت از بازرگانان در برابر سرقت و کلاهبرداري و جعل در قوانين بابل» اشاره كرد.
حسين بادامچي، اين عضو شاخص و پيشگام انجمن حقوقشناسي، در زمره نخبگان ايرانزمين است. درآميختگي و همافزايي دانش حقوق با تاريخ ايران باستان و بهرهمندي از علوم باستانشناسي و اشراف به ترجمه متون و خطوط کهن تمدن باستان، از او چهره علمي ويژهاي ساخته بود که آينده درخشاني را برايش متصور بوده و هر روز منتظر بودم مطالب جديدي از او منتشر شود.
چندي بود که از او بيخبر بودم و پاسخ تلفنش را نميداد و فکر ميکردم براي فرصت مطالعاتي به خارج از کشور رفته باشد؛ درست حدس زده بودم، از ايران رفته، اما نه براي فرصت مطالعاتي، بلکه مهاجرت کرده است، به دليل اخراج از دانشگاه و تمديدنکردن قرارداد و ارائهندادن واحد درسي!
دکتر حسين بادامچي از سال تحصيلي گذشته، ديگر در دانشگاه تهران نيست و به اروپا مهاجرت کرده است. خبري تلخ و دردناک که نشان ميدهد ما با نخبگانمان چه ميکنيم... .
بالاخره توانستم اين دوست فرهيخته و آراسته به زيور ادب را بيابم، در آلمان بود و در حال تدريس در يکي از دانشگاههاي آنجا، علت را جويا شدم، گفت اعتبار علمي نداشتم، گفتند چون از «فلان كانديدا» در انتخابات رياستجمهوري حمايت کردهاي و طرفدار «بهمان كانديدا» نبودي، بايد بروي... . فکر کردم شوخي ميکند، اصرار کردم که بگو بدانم چرا از دانشگاه رفتهاي؟ پاسخ داد که باور کن بهدنبال نامه رسمي رئيس دانشکده ادبيات دانشگاه تهران در ديماه 1397 که در آن ذکر شده بود: «وضعيت ماندگاري ايشان در مورد تمديد قرارداد و كسر امتياز در مورد ترفيع...»، با من قطع همکاري شده و اخراج شدهام...؛ يعني بار علمي کافي براي ادامه عضويت در هيئتعلمي آن دانشگاه را نداشتهام!
در پيگيريهاي بعدي مطمئن شدم سخنان او کاملا درست است و بهموجب نامه رسمي شماره 6585004 مورخ 17/10/1397 از دانشکده ادبيات دانشگاه تهران اخراج شده است. اما آنچه بعد از اين نامه متوجه شدم، پيگيرينكردن رياست دانشگاه تهران درخصوص شکايت او در تاريخ 29/10/1397 و نامه دستهجمعي دانشجويان آن دانشکده در حمايت از اوست!
با بيتدبيريهاي مسئولان امر در دانشگاه تهران، استادي مؤدب و محترم و جوانِ انديشمند و پرمغزي را از دست داديم که نظام آموزش عالي ما جايگزيني براي او ندارد. يادم افتاد در سال 1385 هم جمع کثيري از استادان شاخص دانشگاه تهران و بهويژه دانشکده حقوق و علوم سياسي مانند دکتر اميرناصر کاتوزيان، دکتر علي آزمايش، دکتر جمشيد ممتاز، دکتر حسين بشيريه، دکتر ايرج گلدوزيان و بسياري ديگر، ناگهان به مقام شامخ بازنشستگي نائل آمدند! و ديگراني نيز به روشهاي مختلف از تدريس در دانشگاه بازماندند. اما آن دوره دوران يکهتازيهاي تيم احمدينژاد بود و بنده و امثال حقير فکر ميکرديم نتيجه نگرش سياسي بسته آنهاست، باور نميکرديم که «سياستزدگي» بيماري عميق و تثبيتشدهاي در سازمان دانشگاه و ساختار وزارت علوم است و خيال ميکرديم با تغيير دولت و رويکارآمدن «مدعيان تدبير و اميد» درمان خواهد شد. مهم نيست که ميان او و ديگر اعضاي دانشکده موصوف يا دانشگاه تهران چه گذشته است، اين مهم است که دانشگاه درک اين مسئله را نداشته که با يک نخبه طرف است و شذوذ شخصيتي و ويژگيهاي رفتاري يک نابغه را بايد درک كرد. متأسفم براي خودم، براي دانشگاه و براي
وزارت علوم که امثال حسين بادامچيها و حسين بشيريهها را از دست داده است و دانشگاه تهران بايد اندوهگين باشد که چنين نابغهاي ديگر از اعضاي هيئت علمي او نيست.
اما نقش ما در اين نخبهکشي چيست؟ چرا کسي اعتراضي به اين برخورد کوتهنظرانه نکرد؟ چرا جامعه به حذف نخبگانش بيتفاوت است؟ و... .
شايد پاسخ را بتوان در کتاب «جامعهشناسي نخبهکشي» تأليف دکتر علي رضاقلي که سه شخصيت قائممقام فراهاني، اميرکبير و مصدق را به عنوان سه نمونه اصلاحگر جامعه بررسي كرده است، يافت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.