|

روايت‌هايي از خانه

«ما بيست سال بود كه سر وسايل خانه عمه بازي مي‌كردیم؛ من و پسر عمویم. از هشت سالگی شروع كرديم و صاحب خيلي چيزها شديم. بيش‌تر هال را او باخته بود و نصف پذيرايي را من. روي فرش‌هاي ما مي‌خوابيدند و در ظرف‌هاي ما غذا مي‌خوردند. همه‌چيز از آن ما بود ولي كسي نمي‌دانست. فقط يك چيز مانده بود كه تكليفش معلوم نبود، يك چيز خيلي خيلي مهم، خود خانه. خانه بزرگ بود، طبقه دوم بود با نماي آجري، بالكن داشت و با اين‌كه پر از وسيله دكوري بود، باز راحت مي‌شد داخلش راه رفت». اين شروع داستان «ساكن خانه ديگران» از محمدرضا زماني است كه به تازگي در مجموعه‌اي با همين نام در نشر ثالث منتشر شده است. «ساكن خانه ديگران» مجموعه‌اي است كه شامل ده داستان كوتاه است. مجموعه داستان قبلي محمدرضا زماني با نام «در دهان اژدها» نيز شامل ده داستان بود كه چندسال پيش نشر نگاه آن را منتشر كرده بود.
داستان‌هاي مجموعه «ساكن خانه ديگران»، اگرچه داستان‌هايي مستقل‌اند اما مي‌توان گفت كه همه آنها با موضوع خانه نوشته شده‌اند و از اين نظر ارتباطي ميان‌شان برقرار است. در داستان‌هاي مجموعه قبلي زماني تنهايي موضوعي مشترك بود و در داستان‌هاي تازه او نيز اين موضوع درونمايه‌اي مشترك است اما موضوعات ديگري مثل حس عدم امنيت و حريم شخصي از موضوعات ديگري است كه در قصه‌هاي اين مجموعه تكرار شده است. موضوع خانه كه در داستان‌هاي «ساكن خانه ديگران» محوريت دارد، از زاويه‌هاي مختلفي در داستان‌هاي اين مجموعه مطرح شده است. مثلا در داستان اول كتاب كه بخشي از آن در ابتدا نقل شد، روايتي است از ماجراهاي دو پسرعمو كه در بازي‌هايشان صاحب تمام وسايل خانه عمه‌شان شده‌اند و حالا مانده تقسيم مهم‌ترين بخش كه درواقع خود خانه است. داستان دوم اين مجموعه كه «حوزه اسكانديناوي» نام دارد نيز با همين موضوع خانه آغاز مي‌شود: «بالاي بام ايستاده بوديم. از آنجا به خانه‌هاي مردم، خيابان‌ها، هواپيمايي كه رد مي‌شد و دورترين نوري كه پيدا بود، نگاه مي‌كرديم. دوستم داشت مي‌رفت خارج و مي‌خواست قبل از رفتن بيايد بام. وقت نداشت به خيلي‌جاها سر بزند و قرار شد بيش‌تر چيزها را از همين دور تماشا كند. شهر همه چراغ‌هايش روشن بود، انگار تمام سوال‌هاي يك مسابقه را درست جواب داده باشد. دوستم با انگشت يك جايي را نشان داد و گفت اونم خونه سياوشه. هر دو لبخند زديم. گذاشته بود او را روز آخر ببيند تا نتواند منصرفش كند. سياوش عادت داشت همه را از بيش‌تر كارهايي كه مي‌كنند پشيمان كند. من ولي دير به دير سوال مي‌كردم. بعضي وقت‌ها خيلي دير».

«ما بيست سال بود كه سر وسايل خانه عمه بازي مي‌كردیم؛ من و پسر عمویم. از هشت سالگی شروع كرديم و صاحب خيلي چيزها شديم. بيش‌تر هال را او باخته بود و نصف پذيرايي را من. روي فرش‌هاي ما مي‌خوابيدند و در ظرف‌هاي ما غذا مي‌خوردند. همه‌چيز از آن ما بود ولي كسي نمي‌دانست. فقط يك چيز مانده بود كه تكليفش معلوم نبود، يك چيز خيلي خيلي مهم، خود خانه. خانه بزرگ بود، طبقه دوم بود با نماي آجري، بالكن داشت و با اين‌كه پر از وسيله دكوري بود، باز راحت مي‌شد داخلش راه رفت». اين شروع داستان «ساكن خانه ديگران» از محمدرضا زماني است كه به تازگي در مجموعه‌اي با همين نام در نشر ثالث منتشر شده است. «ساكن خانه ديگران» مجموعه‌اي است كه شامل ده داستان كوتاه است. مجموعه داستان قبلي محمدرضا زماني با نام «در دهان اژدها» نيز شامل ده داستان بود كه چندسال پيش نشر نگاه آن را منتشر كرده بود.
داستان‌هاي مجموعه «ساكن خانه ديگران»، اگرچه داستان‌هايي مستقل‌اند اما مي‌توان گفت كه همه آنها با موضوع خانه نوشته شده‌اند و از اين نظر ارتباطي ميان‌شان برقرار است. در داستان‌هاي مجموعه قبلي زماني تنهايي موضوعي مشترك بود و در داستان‌هاي تازه او نيز اين موضوع درونمايه‌اي مشترك است اما موضوعات ديگري مثل حس عدم امنيت و حريم شخصي از موضوعات ديگري است كه در قصه‌هاي اين مجموعه تكرار شده است. موضوع خانه كه در داستان‌هاي «ساكن خانه ديگران» محوريت دارد، از زاويه‌هاي مختلفي در داستان‌هاي اين مجموعه مطرح شده است. مثلا در داستان اول كتاب كه بخشي از آن در ابتدا نقل شد، روايتي است از ماجراهاي دو پسرعمو كه در بازي‌هايشان صاحب تمام وسايل خانه عمه‌شان شده‌اند و حالا مانده تقسيم مهم‌ترين بخش كه درواقع خود خانه است. داستان دوم اين مجموعه كه «حوزه اسكانديناوي» نام دارد نيز با همين موضوع خانه آغاز مي‌شود: «بالاي بام ايستاده بوديم. از آنجا به خانه‌هاي مردم، خيابان‌ها، هواپيمايي كه رد مي‌شد و دورترين نوري كه پيدا بود، نگاه مي‌كرديم. دوستم داشت مي‌رفت خارج و مي‌خواست قبل از رفتن بيايد بام. وقت نداشت به خيلي‌جاها سر بزند و قرار شد بيش‌تر چيزها را از همين دور تماشا كند. شهر همه چراغ‌هايش روشن بود، انگار تمام سوال‌هاي يك مسابقه را درست جواب داده باشد. دوستم با انگشت يك جايي را نشان داد و گفت اونم خونه سياوشه. هر دو لبخند زديم. گذاشته بود او را روز آخر ببيند تا نتواند منصرفش كند. سياوش عادت داشت همه را از بيش‌تر كارهايي كه مي‌كنند پشيمان كند. من ولي دير به دير سوال مي‌كردم. بعضي وقت‌ها خيلي دير».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.