رؤياي تابلوي «خشونت ممنوع»
ميترا امام
شب گذشته خواب بیمارستانی را میدیدم که مأموران ثبت احوال در آن دفتر داشتند و به هر نوزاد که متولد میشد، در لحظه شناسنامه میدادند. حکایت عجیبی بود. اسم نوزاد و پدر را از مادر میپرسیدند و شناسنامه را به دستش میدادند. اگر به هر دلیلی پدر کودک وجود نداشت کودک حاصل صیغه بود یا پدر، کودک و مادر را ترک کرده بود، همانجا شناسنامه را به نام مادر صادر میکردند. مادر دغدغه نان و آب نداشت. هزینههای کودک هر ماه پرداخت میشد. مادر و کودک در آرامش کامل با هم بودند.
هوای شهر آنچنان تمیز بود که اگر کسی سیگار روشن میکرد، همه آژیرها به صدا در میآمد. پیادهرو همه برای مادر و کودک مهیا بود و مادران ساعتها با کالسکه همراه کودکشان در رفتوآمد بودند. وسایل نقلیه عمومی پلی سیار برای عبور کالسکه داشت. اتوبوسهای مدرسه همیشه حق تقدم داشتند. مدرسه محیط صمیمی و گرمی بود که معلم مهربانتر میبود و برای یادنگرفتن درس کسی را تحقیر و تنبیه نمیکرد. اولین حرف الفبا عین بود و بعد شین و قاف. فعل دوستداشتن را با صدای بلند سر صف همه صرف میکردند.
کتابخانه مدرسه پر از کتاب قصه بود و هفتهای چند زنگ به قصهخوانی اختصاص داشت.
در برنامههای تلویزیون ارزشهای زندگی آموزش داده میشد و ساعتها والدین شاهد فیلمها و برنامههایی در جهت فرزندپروری بودند. خبری از تبلیغات چیتوز و پفک و خوراکیهای بدون ارزش غذایی نبود. حتی در فیلمها غذاهایی خورده میشد که برای سلامتی کودکان مفیدند و لحاظ میشد که چاقی از معضلات اصلی کودکان قرن حاضر است و باید به فکر پیشگیری از آن بود. در مهدها خبری از شربتهای خوابآور نبود. کودکان با رویکردهای جدید آموزشی آشنا ميشدند.
مادران شاغل دغدغهای نداشتند چون کودکانشان میتوانستند تا پایان ساعت کاری در مهد و مدرسه بمانند. آنها یاور مادر شاغل بودند. زنگ هنر و ورزش اهمیت زیادی داشت. در مدارس هنرهای متفاوت از سوی اهل فن آموزش داده میشد و هر دانشآموز طبق علاقه خود مهارت میآموخت. حرف از محفوظات نبود. آموزش همکاری، همفکری، مشارکت و کار تیمی مد نظر بود. کودک لذت یادگیری را در مدرسه میچشید.
کودک با بازی و سرگرمی میآموخت. خبر از مافیای کنکور نبود و هر کس با توجه به علاقه خود ادامه تحصیل میداد. هیچ کودکی در حسرت رفتن به مدرسه نبود. به دانشآموز مهارت زندگی و کارکردن را یاد میدادند تا بعد از دیپلم به کار مشغول شوند.
تبعیض جنسیتی در میان نبود. والدین بیشتر از ظاهر کودک به تربیت او میاندیشیدند. رشد کودک لحظه به لحظه، معجزه آفرینش را برای والدین هویدا میکرد و نیازی به انتشار فیلم و عکس او نبود. وکلای کودک در همه جا حضور داشتند تا حق کودک تباه نشود. تا مدافع رشد همهجانبه کودک باشند و قوانین کودکمحور تصویب و اجرا کنند. استفاده ابزاری از کودک ممنوع بود. عاملان کودکهمسری مجرم شناخته میشدند.
خانوادههایی آماده بودند تا کودکان بیپناه را در آغوش بگیرند. هیچ کودکی بیخانمان نبود. هیچ کودکی مجرم شناخته نمیشد و کودک معارض با قانون در پناه قانون رشد میکرد.
در خواب من هر کودکی رؤیای خود را دنبال میکرد و مجبور نبود آرزوهای ناکام والدین را دنبال کند. هیچ کودکی مجبور نبود به دلیل فقر در خیابانها و کارگاهها کار کند. هیچ کودکی طعم جنگ، گرسنگی، آوارگی و مهاجرت اجباری را نچشیده بود. هیچ کودکی مورد تعرض و تجاوز قرار نگرفته بود. کار کودک بازی و شادی بود. نقطه آمال همه مردم صلح بود. همه گوشیها قفل کودک داشت. تصاویر و فیلمهای مستهجن برای کودک سانسور میشد. دیدهبان کودکی همه جا بود و تابلوی «خشونت ممنوع» در معابر و اماکن و خانهها نصب شده بود.
من خواب شهر دوستدار کودک را میدیدم ولی افسوس خواب من دیرپا نبود.
شب گذشته خواب بیمارستانی را میدیدم که مأموران ثبت احوال در آن دفتر داشتند و به هر نوزاد که متولد میشد، در لحظه شناسنامه میدادند. حکایت عجیبی بود. اسم نوزاد و پدر را از مادر میپرسیدند و شناسنامه را به دستش میدادند. اگر به هر دلیلی پدر کودک وجود نداشت کودک حاصل صیغه بود یا پدر، کودک و مادر را ترک کرده بود، همانجا شناسنامه را به نام مادر صادر میکردند. مادر دغدغه نان و آب نداشت. هزینههای کودک هر ماه پرداخت میشد. مادر و کودک در آرامش کامل با هم بودند.
هوای شهر آنچنان تمیز بود که اگر کسی سیگار روشن میکرد، همه آژیرها به صدا در میآمد. پیادهرو همه برای مادر و کودک مهیا بود و مادران ساعتها با کالسکه همراه کودکشان در رفتوآمد بودند. وسایل نقلیه عمومی پلی سیار برای عبور کالسکه داشت. اتوبوسهای مدرسه همیشه حق تقدم داشتند. مدرسه محیط صمیمی و گرمی بود که معلم مهربانتر میبود و برای یادنگرفتن درس کسی را تحقیر و تنبیه نمیکرد. اولین حرف الفبا عین بود و بعد شین و قاف. فعل دوستداشتن را با صدای بلند سر صف همه صرف میکردند.
کتابخانه مدرسه پر از کتاب قصه بود و هفتهای چند زنگ به قصهخوانی اختصاص داشت.
در برنامههای تلویزیون ارزشهای زندگی آموزش داده میشد و ساعتها والدین شاهد فیلمها و برنامههایی در جهت فرزندپروری بودند. خبری از تبلیغات چیتوز و پفک و خوراکیهای بدون ارزش غذایی نبود. حتی در فیلمها غذاهایی خورده میشد که برای سلامتی کودکان مفیدند و لحاظ میشد که چاقی از معضلات اصلی کودکان قرن حاضر است و باید به فکر پیشگیری از آن بود. در مهدها خبری از شربتهای خوابآور نبود. کودکان با رویکردهای جدید آموزشی آشنا ميشدند.
مادران شاغل دغدغهای نداشتند چون کودکانشان میتوانستند تا پایان ساعت کاری در مهد و مدرسه بمانند. آنها یاور مادر شاغل بودند. زنگ هنر و ورزش اهمیت زیادی داشت. در مدارس هنرهای متفاوت از سوی اهل فن آموزش داده میشد و هر دانشآموز طبق علاقه خود مهارت میآموخت. حرف از محفوظات نبود. آموزش همکاری، همفکری، مشارکت و کار تیمی مد نظر بود. کودک لذت یادگیری را در مدرسه میچشید.
کودک با بازی و سرگرمی میآموخت. خبر از مافیای کنکور نبود و هر کس با توجه به علاقه خود ادامه تحصیل میداد. هیچ کودکی در حسرت رفتن به مدرسه نبود. به دانشآموز مهارت زندگی و کارکردن را یاد میدادند تا بعد از دیپلم به کار مشغول شوند.
تبعیض جنسیتی در میان نبود. والدین بیشتر از ظاهر کودک به تربیت او میاندیشیدند. رشد کودک لحظه به لحظه، معجزه آفرینش را برای والدین هویدا میکرد و نیازی به انتشار فیلم و عکس او نبود. وکلای کودک در همه جا حضور داشتند تا حق کودک تباه نشود. تا مدافع رشد همهجانبه کودک باشند و قوانین کودکمحور تصویب و اجرا کنند. استفاده ابزاری از کودک ممنوع بود. عاملان کودکهمسری مجرم شناخته میشدند.
خانوادههایی آماده بودند تا کودکان بیپناه را در آغوش بگیرند. هیچ کودکی بیخانمان نبود. هیچ کودکی مجرم شناخته نمیشد و کودک معارض با قانون در پناه قانون رشد میکرد.
در خواب من هر کودکی رؤیای خود را دنبال میکرد و مجبور نبود آرزوهای ناکام والدین را دنبال کند. هیچ کودکی مجبور نبود به دلیل فقر در خیابانها و کارگاهها کار کند. هیچ کودکی طعم جنگ، گرسنگی، آوارگی و مهاجرت اجباری را نچشیده بود. هیچ کودکی مورد تعرض و تجاوز قرار نگرفته بود. کار کودک بازی و شادی بود. نقطه آمال همه مردم صلح بود. همه گوشیها قفل کودک داشت. تصاویر و فیلمهای مستهجن برای کودک سانسور میشد. دیدهبان کودکی همه جا بود و تابلوی «خشونت ممنوع» در معابر و اماکن و خانهها نصب شده بود.
من خواب شهر دوستدار کودک را میدیدم ولی افسوس خواب من دیرپا نبود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.