بستری برای کشف
امیرحسین اعتماد*
برگزاری نمایشگاههایی مثل ورسوس همه جای دنیا اتفاق میافتد. در هر کشوری که نقاشی جایگاهی دارد، چنین مسابقاتی برگزار میشود و اغلب هم به شکل بیینال (دوسالانه) است. برگزاری چنین رویدادهایی کمک بزرگی به جوانان است و به نوعی جوانان را ترغیب میکند تا بیشتر تلاش کنند؛ بهویژه در ایران برگزاری چنین رویدادهایی میتواند نقش مهمی در زندگی هنری نقاشان جوان داشته باشد. در ایران از جوانان که هیچ به طور کلی از هنرمندان تجسمی حمایت خاصی نمیشود؛ نه بنیادی وجود دارد و نه موزه پویا و فعالی که در این زمینه تأثیرگذار باشد. موزهها نه کمکی به هنرمندان میکنند نه چندان آثاری را از آنها خریداری میکنند. به همین دلیل کمک باید از بخش خصوصی بیاید و ورسوسداری چنین امتیازی هست و این اتفاق بسیار مثبتی است. در دورههای گذشته بسیار با استقبال مواجه شده (در دوره سوم حدود چهار هزار اثر از حدود هزارو 800 هنرمند به دبیرخانه ارائه شد) و فکر میکنم دوره چهارم که امسال برگزار خواهد شد حتی بیش از سه دوره قبلی مورد توجه نقاشان جوان قرار گیرد و این مسئله کیفیت کار را بالا میبرد. به نظر من، کیفیت نمایشگاه دوره قبلی ورسوس نمره قبولی میگیرد من کار ضعیفی ندیدم. نتیجه کیفی متوسط رو به بالا بود. البته این را هم بگویم من چندان «نقاش» ندیدم بیشتر کارها طراحی بودند ولی از روی آثار بهنمایشدرآمده، من دو سه نقاش بزرگ هم دیدم. البته خب طبیعی است که جوانان با توجه به تجربههای محدودشان بیشتر در پی ارائه کارهای طراحی باشند ولی در مجموعه نتیجه واقعا خوب بود.
چنین رویدادی هیچ نوع همپوشانی با کار گالریدارها ندارد و اتفاقا بهترین محل برای حضور گالریدارهاست تا بیایند و هنرمند پیدا کنند. گالریها اصولا آرتیستهای خودشان را دارند در صورتی که چنین رویدادی با تمرکز با نقاشان جوان زیر 30 سال برگزار میشود که به نوعی امید میرود آرتیستهای آینده باشند. من شخصا بهعنوان گالریدار در جستوجوی هنرمندان جوان هستم و در دورههای قبل هم در نمایشگاههای ورسوس شرکت کردم تا ببینم میان جوانانی که در این رویداد شرکت کردند، هنرمندی نظرم را جلب میکند یا نه. اتفاقا از میان این حدود صد هنرمندی که دوره قبل آثارشان برگزیده شد، دو سه نفر خیلی خوب بودند. خوشبختانه در ایران نقاش بسیار زیاد است و ترغیب آنها با برگزاری چنین رویدادهایی کیفیت کارشان را ارتقا میدهد چون هنرمند جوان برای اینکه در عرصه رقابت حضور داشته باشد، باید فکر کند و زحمت بکشد.
دریاره یک هنرمند جوان برای من بحث دانش و علم او از هنر و جهان امروز بسیار مهم است. اگر بخواهم برای هنرمندان جوانی که در این رویدادها شرکت میکنند یا به طور کلی مشغول تولید اثر هستند توصیهای داشته باشم، بحث تحصیل دانش آکادمیک است. اینکه هنرمندی در نقاشی، مجسمهسازی یا عکاسی تحصیل کرده باشد، برای من بسیار مهم است. بحثم صرفا مسائل تکنیکی نیست، باسوادبودن و آگاهبودن بسیار مهم است. این موضوع دیدگاه شما را توسعه میدهد. متأسفانه همه که امکان چنین چیزی را ندارند گاهی اوقات کسانی از شهرستان میآیند و اتفاقا تکنیک خوبی هم دارند اما آن پسزمینه لازم را ندارند. آنها هم حق دارند که این شانس را داشته باشند تا خودشان را تکمیل کنند. من بحثم این نیست که یک نقاش حتما باید نقاشی خوانده باشد، بحثم کلیتر است. من با نقاشی کار کردم که اصلا نقاشی نخوانده و اتفاقا خیلی دیر به نقاشی روی آورده است. نقاش خوبی را میشناسم که تا 50سالگی حسابدار بود. اینکه روی دانش و سواد تأکید میکنم، به دلیل اهمیتی است که در دنیای هنر پیدا کرده است.
متأسفانه هنرمندان جوان ایرانی که خارج از ایران بزرگ شدهاند، اغلب باسوادتر و حتی جسورتر هستند. اگر شما دقت کنید، درصد عمده هنرمندان جوان ایرانی که در جهان و حتی در خود ایران مطرح هستند، ایران نبودند و نیستند. بنی صدر، طلا مدنی و ... این اسامی در اروپا و آمریکا گالری دارند ولی متأسفانه ما از داخل ایران هنرمندی در نسل جوان نداریم که خارج از ایران پایگاه فعالیت مداوم اینچنینی داشته باشد. این موضوعات تأملبرانگیز است.
* امیرحسین اعتماد، صاحب گالری اعتماد، با تجربه دو دهه گالریداری امسال از اعضای هیئت داوران ورسوس چهارم است. او که از معدود گالریداران باتجربه ایرانی در عرصه بینالملل است، از ضرورت و ویژگیهای برگزاری نمایشگاههای اینچنینی با محوریت حضور جوانان میگوید.
برگزاری نمایشگاههایی مثل ورسوس همه جای دنیا اتفاق میافتد. در هر کشوری که نقاشی جایگاهی دارد، چنین مسابقاتی برگزار میشود و اغلب هم به شکل بیینال (دوسالانه) است. برگزاری چنین رویدادهایی کمک بزرگی به جوانان است و به نوعی جوانان را ترغیب میکند تا بیشتر تلاش کنند؛ بهویژه در ایران برگزاری چنین رویدادهایی میتواند نقش مهمی در زندگی هنری نقاشان جوان داشته باشد. در ایران از جوانان که هیچ به طور کلی از هنرمندان تجسمی حمایت خاصی نمیشود؛ نه بنیادی وجود دارد و نه موزه پویا و فعالی که در این زمینه تأثیرگذار باشد. موزهها نه کمکی به هنرمندان میکنند نه چندان آثاری را از آنها خریداری میکنند. به همین دلیل کمک باید از بخش خصوصی بیاید و ورسوسداری چنین امتیازی هست و این اتفاق بسیار مثبتی است. در دورههای گذشته بسیار با استقبال مواجه شده (در دوره سوم حدود چهار هزار اثر از حدود هزارو 800 هنرمند به دبیرخانه ارائه شد) و فکر میکنم دوره چهارم که امسال برگزار خواهد شد حتی بیش از سه دوره قبلی مورد توجه نقاشان جوان قرار گیرد و این مسئله کیفیت کار را بالا میبرد. به نظر من، کیفیت نمایشگاه دوره قبلی ورسوس نمره قبولی میگیرد من کار ضعیفی ندیدم. نتیجه کیفی متوسط رو به بالا بود. البته این را هم بگویم من چندان «نقاش» ندیدم بیشتر کارها طراحی بودند ولی از روی آثار بهنمایشدرآمده، من دو سه نقاش بزرگ هم دیدم. البته خب طبیعی است که جوانان با توجه به تجربههای محدودشان بیشتر در پی ارائه کارهای طراحی باشند ولی در مجموعه نتیجه واقعا خوب بود.
چنین رویدادی هیچ نوع همپوشانی با کار گالریدارها ندارد و اتفاقا بهترین محل برای حضور گالریدارهاست تا بیایند و هنرمند پیدا کنند. گالریها اصولا آرتیستهای خودشان را دارند در صورتی که چنین رویدادی با تمرکز با نقاشان جوان زیر 30 سال برگزار میشود که به نوعی امید میرود آرتیستهای آینده باشند. من شخصا بهعنوان گالریدار در جستوجوی هنرمندان جوان هستم و در دورههای قبل هم در نمایشگاههای ورسوس شرکت کردم تا ببینم میان جوانانی که در این رویداد شرکت کردند، هنرمندی نظرم را جلب میکند یا نه. اتفاقا از میان این حدود صد هنرمندی که دوره قبل آثارشان برگزیده شد، دو سه نفر خیلی خوب بودند. خوشبختانه در ایران نقاش بسیار زیاد است و ترغیب آنها با برگزاری چنین رویدادهایی کیفیت کارشان را ارتقا میدهد چون هنرمند جوان برای اینکه در عرصه رقابت حضور داشته باشد، باید فکر کند و زحمت بکشد.
دریاره یک هنرمند جوان برای من بحث دانش و علم او از هنر و جهان امروز بسیار مهم است. اگر بخواهم برای هنرمندان جوانی که در این رویدادها شرکت میکنند یا به طور کلی مشغول تولید اثر هستند توصیهای داشته باشم، بحث تحصیل دانش آکادمیک است. اینکه هنرمندی در نقاشی، مجسمهسازی یا عکاسی تحصیل کرده باشد، برای من بسیار مهم است. بحثم صرفا مسائل تکنیکی نیست، باسوادبودن و آگاهبودن بسیار مهم است. این موضوع دیدگاه شما را توسعه میدهد. متأسفانه همه که امکان چنین چیزی را ندارند گاهی اوقات کسانی از شهرستان میآیند و اتفاقا تکنیک خوبی هم دارند اما آن پسزمینه لازم را ندارند. آنها هم حق دارند که این شانس را داشته باشند تا خودشان را تکمیل کنند. من بحثم این نیست که یک نقاش حتما باید نقاشی خوانده باشد، بحثم کلیتر است. من با نقاشی کار کردم که اصلا نقاشی نخوانده و اتفاقا خیلی دیر به نقاشی روی آورده است. نقاش خوبی را میشناسم که تا 50سالگی حسابدار بود. اینکه روی دانش و سواد تأکید میکنم، به دلیل اهمیتی است که در دنیای هنر پیدا کرده است.
متأسفانه هنرمندان جوان ایرانی که خارج از ایران بزرگ شدهاند، اغلب باسوادتر و حتی جسورتر هستند. اگر شما دقت کنید، درصد عمده هنرمندان جوان ایرانی که در جهان و حتی در خود ایران مطرح هستند، ایران نبودند و نیستند. بنی صدر، طلا مدنی و ... این اسامی در اروپا و آمریکا گالری دارند ولی متأسفانه ما از داخل ایران هنرمندی در نسل جوان نداریم که خارج از ایران پایگاه فعالیت مداوم اینچنینی داشته باشد. این موضوعات تأملبرانگیز است.
* امیرحسین اعتماد، صاحب گالری اعتماد، با تجربه دو دهه گالریداری امسال از اعضای هیئت داوران ورسوس چهارم است. او که از معدود گالریداران باتجربه ایرانی در عرصه بینالملل است، از ضرورت و ویژگیهای برگزاری نمایشگاههای اینچنینی با محوریت حضور جوانان میگوید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.