تکاندهنده؛ به زبان آمار
امیرحسین علمالهدی.منتقد سینما
پس از صحبتهای ناامیدکننده سینماداران پیرامون وضعیت اسفبار سینماهای کشور طی چند روز گذشته، باید بپذیریم که واقعا وضعیت سینماها بحرانی است! طی هفتماه گذشته فقط ۲۵میلیاردتومان، درآمد ۲۵۰ سالن سینما بوده است. از این مبلغ نزدیک به ۷۰درصد متعلق به سینماهای تهران و مابقی متعلق به سینماهای شهرستانها بوده و از صددرصد سهم سینماهای تهران نزدیک به ۸۰درصد درآمد متعلق به ۱۰ پردیس و سالن سینمایی تهران در ۱۰ نقطه شهر است (پردیس و سینماهای آزادی، ملت، زندگی، اریکه ایرانیان، فرهنگ، ایران، ماندانا، جوان، آفریقا، استقلال) مابقی سینماهای تهران کمتر از ۲۰درصد درآمد سینماها را در اختیار دارند و در شهرستانها وضعیت به مراتب بدتر است به نحوی که فقط سه شهر اصفهان، شیراز و مشهد نزدیک به ۷۰درصد فروش سینماهای شهرستانها را در اختیار دارند و در رتبههای بعدی رشت، اهواز، ساری، سنندج و قم توانستهاند سهمی ناچیز از فروش فیلمها داشته باشند. در تهران حدود سهمیلیونو ۲۰۰هزار نفر به دیدن فیلمهای روی پرده رفتهاند و در شهرستانها به دلیل تفاوت بهای بلیت، نزدیک به دومیلیونو ۲۰۰هزارنفر به سینما مراجعه کردهاند و مخاطب هفتماهه
امسال تاکنون به مرز 5/5میلیوننفر در سراسر کشور رسیدهاند. با این حساب چنانچه بخواهیم تا پایان سال به میزان مخاطب سال ۹۱ -که پایینترین میزان مخاطب ۳۴ سال گذشته بوده است- برسیم باید سینماهای کشور سهمیلیونمخاطب دیگر را جذب کنند! با توجه به فیلمهای در نوبت اکران این میزان جذب مخاطب غیرممکن است! خب چه باید کرد؟ نگارنده پیش از این هم در هر مجالی که فراهم شد یادآور شدم دولت یازدهم برای مدیریت بحرانهای سینمایی باید به یک برنامه کوتاهمدت در اسرع وقت دست پیدا کند و برای اینکه نسیم «تدبیر»و «امید» در سینماهای کشور «حس» شود، اجرای چند برنامه عاجل را در دستور کار قرار دهد.
اول فیلمهایی که با نگاه تجاری تولید شدهاند و جایگاه هنری و ربودن جوایز برای جشنواره فجر را در سر ندارند به اکران درآیند (معتقدم که جشنواره فجر به یکی از موانع اصلی رشد و توسعه سینمای ایران تبدیل و رونق ۱۱روز جشنواره ارجحتر از رونق ۳۶۵ روز سینماهای کشور شده است! )
دوم تعدادی از فیلمهای توقیفی که میدانیم میتوانند مجوز پخش اخذ کنند، شورای پروانه نمایش سریعتر وضعیت نمایششان را مشخص کند تا به اکران سینماها درآیند.
سوم سینمای ایران برای برونرفت از وضعیت بحرانی سالنهای سینمایی کشور راهی ندارد تا نسبت به سیاستهای نمایش فیلم خارجی تجدید نظر کند. سینما بدون حضور و نفس مردم زنده نیست و برای ادامه حیات سینماهای کشور باید به سیاستهای توسعهای دست یابیم که حضور مردم به سمت افزایش میل کند.
قطع سیطره نمایش فیلمهای غیرکیفی تولیدکنندگان تمامیتخواه داخلی از سرنوشت محتوم سینماهای کشور، مهمترین سیاست توسعهای سینمای ایران در چهارسال آینده است که میتواند حوزه توزیع و نمایش سینماهای کشور را به حیات طبیعی خود نزدیک کند؛ سیاستی که حوزه توزیع و نمایش سینمایی را ابتدا در ذیل سیاستهای مراکز خدماتی تعریف کند و سپس دولت همانند سایر دولتهای توسعهیافته برای بالندگی سینمای فرهنگی خود هزینهاش را بپردازد نه اینکه همانند ۳۴سال گذشته سینماها بجای دولتها هزینههای سیاستهای فرهنگی و هنری پراشتباه را با تعطیلی و ورشکستگی خود بپردازند! میدانید که در این ۳۴ سال نزدیک به ۳۰۰ سینما تعطیل شدهاند و این تاوان سنگین سیاستهای سینمایی دولتهاست و ایضا انحصار تولیدکنندگان غیرکیفی سینمای ایران.
اول فیلمهایی که با نگاه تجاری تولید شدهاند و جایگاه هنری و ربودن جوایز برای جشنواره فجر را در سر ندارند به اکران درآیند (معتقدم که جشنواره فجر به یکی از موانع اصلی رشد و توسعه سینمای ایران تبدیل و رونق ۱۱روز جشنواره ارجحتر از رونق ۳۶۵ روز سینماهای کشور شده است! )
دوم تعدادی از فیلمهای توقیفی که میدانیم میتوانند مجوز پخش اخذ کنند، شورای پروانه نمایش سریعتر وضعیت نمایششان را مشخص کند تا به اکران سینماها درآیند.
سوم سینمای ایران برای برونرفت از وضعیت بحرانی سالنهای سینمایی کشور راهی ندارد تا نسبت به سیاستهای نمایش فیلم خارجی تجدید نظر کند. سینما بدون حضور و نفس مردم زنده نیست و برای ادامه حیات سینماهای کشور باید به سیاستهای توسعهای دست یابیم که حضور مردم به سمت افزایش میل کند.
قطع سیطره نمایش فیلمهای غیرکیفی تولیدکنندگان تمامیتخواه داخلی از سرنوشت محتوم سینماهای کشور، مهمترین سیاست توسعهای سینمای ایران در چهارسال آینده است که میتواند حوزه توزیع و نمایش سینماهای کشور را به حیات طبیعی خود نزدیک کند؛ سیاستی که حوزه توزیع و نمایش سینمایی را ابتدا در ذیل سیاستهای مراکز خدماتی تعریف کند و سپس دولت همانند سایر دولتهای توسعهیافته برای بالندگی سینمای فرهنگی خود هزینهاش را بپردازد نه اینکه همانند ۳۴سال گذشته سینماها بجای دولتها هزینههای سیاستهای فرهنگی و هنری پراشتباه را با تعطیلی و ورشکستگی خود بپردازند! میدانید که در این ۳۴ سال نزدیک به ۳۰۰ سینما تعطیل شدهاند و این تاوان سنگین سیاستهای سینمایی دولتهاست و ایضا انحصار تولیدکنندگان غیرکیفی سینمای ایران.
پس از صحبتهای ناامیدکننده سینماداران پیرامون وضعیت اسفبار سینماهای کشور طی چند روز گذشته، باید بپذیریم که واقعا وضعیت سینماها بحرانی است! طی هفتماه گذشته فقط ۲۵میلیاردتومان، درآمد ۲۵۰ سالن سینما بوده است. از این مبلغ نزدیک به ۷۰درصد متعلق به سینماهای تهران و مابقی متعلق به سینماهای شهرستانها بوده و از صددرصد سهم سینماهای تهران نزدیک به ۸۰درصد درآمد متعلق به ۱۰ پردیس و سالن سینمایی تهران در ۱۰ نقطه شهر است (پردیس و سینماهای آزادی، ملت، زندگی، اریکه ایرانیان، فرهنگ، ایران، ماندانا، جوان، آفریقا، استقلال) مابقی سینماهای تهران کمتر از ۲۰درصد درآمد سینماها را در اختیار دارند و در شهرستانها وضعیت به مراتب بدتر است به نحوی که فقط سه شهر اصفهان، شیراز و مشهد نزدیک به ۷۰درصد فروش سینماهای شهرستانها را در اختیار دارند و در رتبههای بعدی رشت، اهواز، ساری، سنندج و قم توانستهاند سهمی ناچیز از فروش فیلمها داشته باشند. در تهران حدود سهمیلیونو ۲۰۰هزار نفر به دیدن فیلمهای روی پرده رفتهاند و در شهرستانها به دلیل تفاوت بهای بلیت، نزدیک به دومیلیونو ۲۰۰هزارنفر به سینما مراجعه کردهاند و مخاطب هفتماهه
امسال تاکنون به مرز 5/5میلیوننفر در سراسر کشور رسیدهاند. با این حساب چنانچه بخواهیم تا پایان سال به میزان مخاطب سال ۹۱ -که پایینترین میزان مخاطب ۳۴ سال گذشته بوده است- برسیم باید سینماهای کشور سهمیلیونمخاطب دیگر را جذب کنند! با توجه به فیلمهای در نوبت اکران این میزان جذب مخاطب غیرممکن است! خب چه باید کرد؟ نگارنده پیش از این هم در هر مجالی که فراهم شد یادآور شدم دولت یازدهم برای مدیریت بحرانهای سینمایی باید به یک برنامه کوتاهمدت در اسرع وقت دست پیدا کند و برای اینکه نسیم «تدبیر»و «امید» در سینماهای کشور «حس» شود، اجرای چند برنامه عاجل را در دستور کار قرار دهد.
اول فیلمهایی که با نگاه تجاری تولید شدهاند و جایگاه هنری و ربودن جوایز برای جشنواره فجر را در سر ندارند به اکران درآیند (معتقدم که جشنواره فجر به یکی از موانع اصلی رشد و توسعه سینمای ایران تبدیل و رونق ۱۱روز جشنواره ارجحتر از رونق ۳۶۵ روز سینماهای کشور شده است! )
دوم تعدادی از فیلمهای توقیفی که میدانیم میتوانند مجوز پخش اخذ کنند، شورای پروانه نمایش سریعتر وضعیت نمایششان را مشخص کند تا به اکران سینماها درآیند.
سوم سینمای ایران برای برونرفت از وضعیت بحرانی سالنهای سینمایی کشور راهی ندارد تا نسبت به سیاستهای نمایش فیلم خارجی تجدید نظر کند. سینما بدون حضور و نفس مردم زنده نیست و برای ادامه حیات سینماهای کشور باید به سیاستهای توسعهای دست یابیم که حضور مردم به سمت افزایش میل کند.
قطع سیطره نمایش فیلمهای غیرکیفی تولیدکنندگان تمامیتخواه داخلی از سرنوشت محتوم سینماهای کشور، مهمترین سیاست توسعهای سینمای ایران در چهارسال آینده است که میتواند حوزه توزیع و نمایش سینماهای کشور را به حیات طبیعی خود نزدیک کند؛ سیاستی که حوزه توزیع و نمایش سینمایی را ابتدا در ذیل سیاستهای مراکز خدماتی تعریف کند و سپس دولت همانند سایر دولتهای توسعهیافته برای بالندگی سینمای فرهنگی خود هزینهاش را بپردازد نه اینکه همانند ۳۴سال گذشته سینماها بجای دولتها هزینههای سیاستهای فرهنگی و هنری پراشتباه را با تعطیلی و ورشکستگی خود بپردازند! میدانید که در این ۳۴ سال نزدیک به ۳۰۰ سینما تعطیل شدهاند و این تاوان سنگین سیاستهای سینمایی دولتهاست و ایضا انحصار تولیدکنندگان غیرکیفی سینمای ایران.
اول فیلمهایی که با نگاه تجاری تولید شدهاند و جایگاه هنری و ربودن جوایز برای جشنواره فجر را در سر ندارند به اکران درآیند (معتقدم که جشنواره فجر به یکی از موانع اصلی رشد و توسعه سینمای ایران تبدیل و رونق ۱۱روز جشنواره ارجحتر از رونق ۳۶۵ روز سینماهای کشور شده است! )
دوم تعدادی از فیلمهای توقیفی که میدانیم میتوانند مجوز پخش اخذ کنند، شورای پروانه نمایش سریعتر وضعیت نمایششان را مشخص کند تا به اکران سینماها درآیند.
سوم سینمای ایران برای برونرفت از وضعیت بحرانی سالنهای سینمایی کشور راهی ندارد تا نسبت به سیاستهای نمایش فیلم خارجی تجدید نظر کند. سینما بدون حضور و نفس مردم زنده نیست و برای ادامه حیات سینماهای کشور باید به سیاستهای توسعهای دست یابیم که حضور مردم به سمت افزایش میل کند.
قطع سیطره نمایش فیلمهای غیرکیفی تولیدکنندگان تمامیتخواه داخلی از سرنوشت محتوم سینماهای کشور، مهمترین سیاست توسعهای سینمای ایران در چهارسال آینده است که میتواند حوزه توزیع و نمایش سینماهای کشور را به حیات طبیعی خود نزدیک کند؛ سیاستی که حوزه توزیع و نمایش سینمایی را ابتدا در ذیل سیاستهای مراکز خدماتی تعریف کند و سپس دولت همانند سایر دولتهای توسعهیافته برای بالندگی سینمای فرهنگی خود هزینهاش را بپردازد نه اینکه همانند ۳۴سال گذشته سینماها بجای دولتها هزینههای سیاستهای فرهنگی و هنری پراشتباه را با تعطیلی و ورشکستگی خود بپردازند! میدانید که در این ۳۴ سال نزدیک به ۳۰۰ سینما تعطیل شدهاند و این تاوان سنگین سیاستهای سینمایی دولتهاست و ایضا انحصار تولیدکنندگان غیرکیفی سینمای ایران.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.