من، بورکینافاسو و گلآقا
آناهیتا عباسنژاد
به فارسی که ترجمه اش کنی طنین زیباتری دارد: «پروژه آنسوی آبها» (overseas project)، همکاری مشترک سندیکای معلمان کانادا با سندیکاهای کشورهای درحالتوسعه. یک نوع کمک بلاعوض. قرار است سندیکای ما (کانادا) تعدادی معلم داوطلب را به قاره آفریقا و جزایر کاراییب بفرستد تا روشهای نوین تدریس، برابری جنسیتی و راههای پیشگیری از ایدز را به معلمان آن کشورها آموزش دهند. هزینه سفر نیز تماموکمال برعهده اتحادیه معلمان کانادا خواهد بود و معلم منتخب دیناری از جیب نخواهد پرداخت، نه بابت محل اقامت، نه بلیت هواپیما و نه خوردوخوراک. برای من که آرزوی دیرینهام تدریس در مناطق محروم بوده، شرکت در «پروژه آنسوی آبها» قدمی است در راه تحقق رؤیا. با وجود داشتن بیش از 15 سال سابقه تدریس در مدارس کانادا امید چندانی به پذیرفتهشدن در پروژه ندارم. آخر هرچه باشد من ایرانی هستم و زبان مادریام نه انگلیسی است و نه فرانسه. در سندیکای محلی معلمان هم گرچه عضو هستم، اما فعالیت خاصی ندارم. در پروژههایی از این دست که ارگان دستودلبازی متحمل همه مخارج میشود رقابت بالاست و امکان پذیرفتهشدن چون منی پایین. فرمهای درخواست شرکت در پروژه آنسوی آبها را پر میکنم، هرچه باداباد. اما مبادا آنچه مینویسم به مذاق کاناداییهای سیاستمدار که چرچیل را درس میدهند خوش نیاید؟ مبادا ایرادات دستور زبان و نگارشی از نظرم دور بماند؟ آه که چه وقتگیر است پرکردن این درخواستنامه. بیصبرانه در انتظار فرارسیدن 31 ژانویه 2019 هستم؛ موعد مقرر. اگر کاندیدای پروژه آنسوی آبها نشوم، به دعوت دوست روسم لبیک گفته و تابستان روانه سیبری خواهم شد. اصلا گردش در سیبری در رکاب یک دوست محلی بسیار خوشایندتر از این پروژه آنسوی آبهاست. شاید، اگر بشود، سری هم به گولاگهای زمان استالین زدیم. آخ که چه موقعیت اوکازیونی است سفر به سیبری. میتوانم حتی سوار بر قطار معروف سیبری، به مغولستان هم بروم و شبی میهمان پرورشدهندگان گوزن باشم و در چادری از پوست گوزن اطراق کنم. روز یک فوریه، زمانی که دیگر قطع امید کرده و درصدد تهیه بلیت کانادا- سیبری هستم، از سندیکا تماس میگیرند. مسئول پروژه در اتاوا میپرسد آیا میپذیرم برای شرکت در پروژه آنسوی آبها به بورکینافاسو اعزام شوم؟ خندهام را به زحمت فرومیدهم. کسری از ثانیه تصور میکنم سربهسرم میگذارد. بورکینافاسو؟ آخر هیچکجا هم نه، بورکینافاسو؟ اما یک کانادایی که نمیداند بورکینافاسو برای من و همنسلانم و نسلهای پیشین چه خاطرهانگیز است؛ کاریکاتور هفتهنامه «گلآقا» که دکتر ولایتی، وزیر امور خارجه وقت را در حال کشف کشورهای دورافتاده آفریقایی طراحی کرده بود. درنگ جایز نیست. پنجاهوخردهای کشور که رفتهام یک طرف، بورکینافاسو یک طرف. یحتمل بعد از دکتر ولایتی و همراهانش، من تنها ایرانیای هستم که به بورکینافاسو سفر میکند. بربندیم محملها!
به فارسی که ترجمه اش کنی طنین زیباتری دارد: «پروژه آنسوی آبها» (overseas project)، همکاری مشترک سندیکای معلمان کانادا با سندیکاهای کشورهای درحالتوسعه. یک نوع کمک بلاعوض. قرار است سندیکای ما (کانادا) تعدادی معلم داوطلب را به قاره آفریقا و جزایر کاراییب بفرستد تا روشهای نوین تدریس، برابری جنسیتی و راههای پیشگیری از ایدز را به معلمان آن کشورها آموزش دهند. هزینه سفر نیز تماموکمال برعهده اتحادیه معلمان کانادا خواهد بود و معلم منتخب دیناری از جیب نخواهد پرداخت، نه بابت محل اقامت، نه بلیت هواپیما و نه خوردوخوراک. برای من که آرزوی دیرینهام تدریس در مناطق محروم بوده، شرکت در «پروژه آنسوی آبها» قدمی است در راه تحقق رؤیا. با وجود داشتن بیش از 15 سال سابقه تدریس در مدارس کانادا امید چندانی به پذیرفتهشدن در پروژه ندارم. آخر هرچه باشد من ایرانی هستم و زبان مادریام نه انگلیسی است و نه فرانسه. در سندیکای محلی معلمان هم گرچه عضو هستم، اما فعالیت خاصی ندارم. در پروژههایی از این دست که ارگان دستودلبازی متحمل همه مخارج میشود رقابت بالاست و امکان پذیرفتهشدن چون منی پایین. فرمهای درخواست شرکت در پروژه آنسوی آبها را پر میکنم، هرچه باداباد. اما مبادا آنچه مینویسم به مذاق کاناداییهای سیاستمدار که چرچیل را درس میدهند خوش نیاید؟ مبادا ایرادات دستور زبان و نگارشی از نظرم دور بماند؟ آه که چه وقتگیر است پرکردن این درخواستنامه. بیصبرانه در انتظار فرارسیدن 31 ژانویه 2019 هستم؛ موعد مقرر. اگر کاندیدای پروژه آنسوی آبها نشوم، به دعوت دوست روسم لبیک گفته و تابستان روانه سیبری خواهم شد. اصلا گردش در سیبری در رکاب یک دوست محلی بسیار خوشایندتر از این پروژه آنسوی آبهاست. شاید، اگر بشود، سری هم به گولاگهای زمان استالین زدیم. آخ که چه موقعیت اوکازیونی است سفر به سیبری. میتوانم حتی سوار بر قطار معروف سیبری، به مغولستان هم بروم و شبی میهمان پرورشدهندگان گوزن باشم و در چادری از پوست گوزن اطراق کنم. روز یک فوریه، زمانی که دیگر قطع امید کرده و درصدد تهیه بلیت کانادا- سیبری هستم، از سندیکا تماس میگیرند. مسئول پروژه در اتاوا میپرسد آیا میپذیرم برای شرکت در پروژه آنسوی آبها به بورکینافاسو اعزام شوم؟ خندهام را به زحمت فرومیدهم. کسری از ثانیه تصور میکنم سربهسرم میگذارد. بورکینافاسو؟ آخر هیچکجا هم نه، بورکینافاسو؟ اما یک کانادایی که نمیداند بورکینافاسو برای من و همنسلانم و نسلهای پیشین چه خاطرهانگیز است؛ کاریکاتور هفتهنامه «گلآقا» که دکتر ولایتی، وزیر امور خارجه وقت را در حال کشف کشورهای دورافتاده آفریقایی طراحی کرده بود. درنگ جایز نیست. پنجاهوخردهای کشور که رفتهام یک طرف، بورکینافاسو یک طرف. یحتمل بعد از دکتر ولایتی و همراهانش، من تنها ایرانیای هستم که به بورکینافاسو سفر میکند. بربندیم محملها!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.