ناشنوايان و بيتوجهي دولتمردان
شرق: ناشنوایی یکی از مشکلات پنج درصد از کودکانی است که هر سال متولد میشوند؛ بنابراین برای حمایت از این کودکان و یافتن سلامت شنیداریشان باید حمایتهاي لازم انجام شود.
حسن صادقی، کارمند و پدر یکی از ناشنوایان است که با کاشت حلزون توانسته كودكش را از این نعمت مهم برخوردار کند؛ اما نگهداری قطعات و شارژ این دستگاه پرخرج است و بيترديد نياز به حمايت دولت دارد.
این پدر در ابتدا به آمار رسمی اشاره میکند که طبق آن در ایران سالانه در حدود دو هزار تا دوهزارو 500 نفر كودك ناشنوا متولد ميشود که از این تعداد در حدود هزارو 500 نفر قابلیت کاشت حلزون گوش را دارند. یکی از مشکلات این بچهها تهیه حلزون گوش است که از کشورهای آمریکا، اتریش و استرالیا وارد ایران میشود که در حدود هفتهزارو 500 یورو برای خریدش باید هزینه شود که دولت این یارانه را در اختیار همه کودکانی که از این قابلیت بنا بر تشخیص پزشکان برخوردارند، قرار میدهد؛ اما این كودكان نیازمند امكاناتي مانند طیکردن دورههای پرهزينه گفتاردرمانی هستند که در این زمینه، بیمه تأمین اجتماعی و بیمه تکمیلی اقدام مؤثر و كاملي را انجام نمیدهند. فقط بیمه تکمیلی بخشی از هزینههای شش ماه از سال را تقبل میکند. اين پدر تأکید میکند: «بسیاری از خانوادههای فقیر حتی بیمه تأمین اجتماعی ندارند و بیمه تکمیلی هم فقط شامل حال بخش معدودی از جامعه میشود؛ بنابراین تأمین هزینههای گفتاردرمانی برای اکثریت خانوادههای ناشنوایان امری سخت است و با توجه به ضروريبودن اين جلسات اگر کودکی محروم شود، نمیتواند به شنوایی و گفتار مقبول نزدیک شود.
هزینههای ایابوذهاب بين خانه ناشنوایان و مراکز گفتاردرمانی نيز سنگين است؛ درحالیکه برای ناشنوایان پلاکی داده نمیشود. در كنار آنها هزينه نگهداری و تعمیر و تعویض قطعات حلزون نيز هست که شوربختانه هیچ کمکی از سوی دولت برای آن وجود ندارد و بیمه هم دراینباره هیچ بودجهای را لحاظ نکرده است. برای مثال یک سیم رابط چهارسانتیمتری در حدود یکمیلیونو 800 هزار تومان هزینه دارد و هر قطعه باتری شارژی که در طول دو سال باید سه باتری تعویض شود، در حدود دو میلیون تومان است؛ بنابراین از دولت میخواهیم که در این زمینه فکری اساسی کند و دراینباره حمایت لازم را انجام دهد».
صادقی در ادامه به قضیه دو سال پیش اشاره میکند که حلزون به مدت یک سال به ایران وارد نشد و اعتراض خانوادهها را به دنبال داشت و آنها براي اينكه وزیر بهداشت وقت را متوجه اشتباهش کنند، مقابل وزارتخانه تجمع کردند و این مهم برقرار شد و دراینباره خانم کتایون ریاحی هم همراه شد و در همان سال 96 مجلس قانونی را تصویب کرد که موانع گمرکی برای ورود آسانتر حلزون گوش برداشته شود.
شرق: ناشنوایی یکی از مشکلات پنج درصد از کودکانی است که هر سال متولد میشوند؛ بنابراین برای حمایت از این کودکان و یافتن سلامت شنیداریشان باید حمایتهاي لازم انجام شود.
حسن صادقی، کارمند و پدر یکی از ناشنوایان است که با کاشت حلزون توانسته كودكش را از این نعمت مهم برخوردار کند؛ اما نگهداری قطعات و شارژ این دستگاه پرخرج است و بيترديد نياز به حمايت دولت دارد.
این پدر در ابتدا به آمار رسمی اشاره میکند که طبق آن در ایران سالانه در حدود دو هزار تا دوهزارو 500 نفر كودك ناشنوا متولد ميشود که از این تعداد در حدود هزارو 500 نفر قابلیت کاشت حلزون گوش را دارند. یکی از مشکلات این بچهها تهیه حلزون گوش است که از کشورهای آمریکا، اتریش و استرالیا وارد ایران میشود که در حدود هفتهزارو 500 یورو برای خریدش باید هزینه شود که دولت این یارانه را در اختیار همه کودکانی که از این قابلیت بنا بر تشخیص پزشکان برخوردارند، قرار میدهد؛ اما این كودكان نیازمند امكاناتي مانند طیکردن دورههای پرهزينه گفتاردرمانی هستند که در این زمینه، بیمه تأمین اجتماعی و بیمه تکمیلی اقدام مؤثر و كاملي را انجام نمیدهند. فقط بیمه تکمیلی بخشی از هزینههای شش ماه از سال را تقبل میکند. اين پدر تأکید میکند: «بسیاری از خانوادههای فقیر حتی بیمه تأمین اجتماعی ندارند و بیمه تکمیلی هم فقط شامل حال بخش معدودی از جامعه میشود؛ بنابراین تأمین هزینههای گفتاردرمانی برای اکثریت خانوادههای ناشنوایان امری سخت است و با توجه به ضروريبودن اين جلسات اگر کودکی محروم شود، نمیتواند به شنوایی و گفتار مقبول نزدیک شود.
هزینههای ایابوذهاب بين خانه ناشنوایان و مراکز گفتاردرمانی نيز سنگين است؛ درحالیکه برای ناشنوایان پلاکی داده نمیشود. در كنار آنها هزينه نگهداری و تعمیر و تعویض قطعات حلزون نيز هست که شوربختانه هیچ کمکی از سوی دولت برای آن وجود ندارد و بیمه هم دراینباره هیچ بودجهای را لحاظ نکرده است. برای مثال یک سیم رابط چهارسانتیمتری در حدود یکمیلیونو 800 هزار تومان هزینه دارد و هر قطعه باتری شارژی که در طول دو سال باید سه باتری تعویض شود، در حدود دو میلیون تومان است؛ بنابراین از دولت میخواهیم که در این زمینه فکری اساسی کند و دراینباره حمایت لازم را انجام دهد».
صادقی در ادامه به قضیه دو سال پیش اشاره میکند که حلزون به مدت یک سال به ایران وارد نشد و اعتراض خانوادهها را به دنبال داشت و آنها براي اينكه وزیر بهداشت وقت را متوجه اشتباهش کنند، مقابل وزارتخانه تجمع کردند و این مهم برقرار شد و دراینباره خانم کتایون ریاحی هم همراه شد و در همان سال 96 مجلس قانونی را تصویب کرد که موانع گمرکی برای ورود آسانتر حلزون گوش برداشته شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.