|

روبه‌راه باشی حسین‌آقای دهلوی

پژمان موسوی

حسین دهلوی این روزها درگیر بیماری فراموشی است، دقیقا همین روزهایی که جشن ۹۲ سالگی زادروزش را باید در کنار خانواده و شاگردان و دوستدارانش جشن می‌گرفت؛ چقدر بد: او دیگر چیزی را از گذشته به یاد نمی‌آورد. مثلا دیگر به یاد نمی‌آورد آن روزهای ابتدایی تارنوازی را نزد پدر و سپس گرایش به ویلن‌نوازی را به تشویق مادر و آموزش‌های حرفه‌ای را نزد ابوالحسن‌خانِ صبا آموخته بود. دهلوی حتما به یاد نمی‌آورد او از نخستین چهره‌هایی است که به فراگیری علمی موسیقی گرایش پیدا کرد و نزد استادان ملی و بین‌المللی آموزش آهنگ‌سازی دید و رسما در سال ۳۹ فارغ‌التحصیل آهنگ‌سازی از هنرستان عالی موسیقی شد. استاد بزرگ روزگار ما حتما روزهای خوش ارکستر شماره یک هنرهای زیبا را به یاد نمی‌آورد؛ همان ارکستری که او رهبری‌اش را برعهده داشت و از زمان افتتاح تلویزیون ایران به صورت هفتگی در تلویزیون به اجرای برنامه می‌پرداخت. او آن ۹ سالی را که رئیس هنرستان موسیقی ملی بود هم به یاد نمی‌آورد؛ هنرستانی که با حضور او به یک آکادمی جدی در حوزه آموزش موسیقی بدل شد و هنوز هم شیوه آموزشی‌اش زبانزد اهل فن است. همه‌ اینهایی که حسین دهلوی به یاد نمی‌آورد در یک کفه‌ ترازوست و اپرای همچنان برزمین‌مانده‌ مانا و مانی در طرف دیگر. او براي ساخت اين اپرا كه ساختش سه سال به طول انجامید، تاکنون موفق نشده است به‌خاطر برخی محدودیت‌ها آن را به اجرا دربیاورد و چه چیزی سخت‌تر برای یک هنرمند که ماحصل عمر هنری‌اش، نتواند برای مردمش اجرا شود. خالق اپرای مانا و مانی یک خدمت بزرگ دیگر هم به موسیقی ایرانی کرده است؛ خدمتی که حتما این روزها آن را به یاد نمی‌آورد. خدمت بزرگ او حاصل ۴۰ سال تجربه‌اش در تلفیق موسیقی با شعر است که کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» خلاصه‌ این ۴۰ سال تجربه اوست. حسین دهلوی شاید از تمام اینها چیزی یادش نباشد، اما ما که یادمان هست؛ ما که می‌دانیم چه دردانه‌ای در کنارمان نفس می‌کشد، ما که می‌دانیم او چه خدماتی، هم به موسیقی ایرانی کرده است، هم به پژوهش موسیقی و هم به مدیریت و سازماندهی آکادمیک موسیقی. ما که می‌دانیم او چه آثار ماندگاری برایمان خلق کرده است و چه نواها که اجرا نکرده است. همین دانسته‌های ما هم هست که مجابمان می‌کند به افتخارش کلاه از سر برداریم و برایش تعظیم کنیم. روبه‌راه باشی آقای حسین دهلوی... .

حسین دهلوی این روزها درگیر بیماری فراموشی است، دقیقا همین روزهایی که جشن ۹۲ سالگی زادروزش را باید در کنار خانواده و شاگردان و دوستدارانش جشن می‌گرفت؛ چقدر بد: او دیگر چیزی را از گذشته به یاد نمی‌آورد. مثلا دیگر به یاد نمی‌آورد آن روزهای ابتدایی تارنوازی را نزد پدر و سپس گرایش به ویلن‌نوازی را به تشویق مادر و آموزش‌های حرفه‌ای را نزد ابوالحسن‌خانِ صبا آموخته بود. دهلوی حتما به یاد نمی‌آورد او از نخستین چهره‌هایی است که به فراگیری علمی موسیقی گرایش پیدا کرد و نزد استادان ملی و بین‌المللی آموزش آهنگ‌سازی دید و رسما در سال ۳۹ فارغ‌التحصیل آهنگ‌سازی از هنرستان عالی موسیقی شد. استاد بزرگ روزگار ما حتما روزهای خوش ارکستر شماره یک هنرهای زیبا را به یاد نمی‌آورد؛ همان ارکستری که او رهبری‌اش را برعهده داشت و از زمان افتتاح تلویزیون ایران به صورت هفتگی در تلویزیون به اجرای برنامه می‌پرداخت. او آن ۹ سالی را که رئیس هنرستان موسیقی ملی بود هم به یاد نمی‌آورد؛ هنرستانی که با حضور او به یک آکادمی جدی در حوزه آموزش موسیقی بدل شد و هنوز هم شیوه آموزشی‌اش زبانزد اهل فن است. همه‌ اینهایی که حسین دهلوی به یاد نمی‌آورد در یک کفه‌ ترازوست و اپرای همچنان برزمین‌مانده‌ مانا و مانی در طرف دیگر. او براي ساخت اين اپرا كه ساختش سه سال به طول انجامید، تاکنون موفق نشده است به‌خاطر برخی محدودیت‌ها آن را به اجرا دربیاورد و چه چیزی سخت‌تر برای یک هنرمند که ماحصل عمر هنری‌اش، نتواند برای مردمش اجرا شود. خالق اپرای مانا و مانی یک خدمت بزرگ دیگر هم به موسیقی ایرانی کرده است؛ خدمتی که حتما این روزها آن را به یاد نمی‌آورد. خدمت بزرگ او حاصل ۴۰ سال تجربه‌اش در تلفیق موسیقی با شعر است که کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» خلاصه‌ این ۴۰ سال تجربه اوست. حسین دهلوی شاید از تمام اینها چیزی یادش نباشد، اما ما که یادمان هست؛ ما که می‌دانیم چه دردانه‌ای در کنارمان نفس می‌کشد، ما که می‌دانیم او چه خدماتی، هم به موسیقی ایرانی کرده است، هم به پژوهش موسیقی و هم به مدیریت و سازماندهی آکادمیک موسیقی. ما که می‌دانیم او چه آثار ماندگاری برایمان خلق کرده است و چه نواها که اجرا نکرده است. همین دانسته‌های ما هم هست که مجابمان می‌کند به افتخارش کلاه از سر برداریم و برایش تعظیم کنیم. روبه‌راه باشی آقای حسین دهلوی... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.