|

سفر به کره‌شمالي

آناهيتا عباس‌نژاد

رؤياي سفر به کره‌شمالي را سال‌ها در سر مي‌پروراندم و منتظر بودم تا همسفري بيابم همدل. مگلي، همکار فرانسوي‌ام، زني است به‌غايت ماجراجو و جسور. در سال ۲۰۱۶ هر دو در مدرسه کانادايي قاهره مشغول تدريس بودیم. نقشه سفر به کره‌شمالي را يک روز داغ ژوئن کشيدیم. آن روز از بيداد گرماي قاهره به رأس سدر پناه برده بودیم تا در درياي سرخ آب‌تني کنيم. هر دو مصمم بودیم که به کره‌شمالي برويم. چه وقت؟ ‌بي‌شک در اولين فرصت.

اين فرصت ميسر نشد تا تعطيلات نوئل ۲۰۱۸. او از بروکسل و من از ونکوور به چين پرواز کردیم تا در پکن به‌هم پيوسته و از آنجا با خط هوايي اير کوريو عازم پيونگ يانگ شويم. آنها که از ديرباز من و مگلي را مي‌شناسند از شنيدن خبر سفر چندان تعجب نکردند اما سايرين ناباورانه نگاهمان کرده و در دل يا به زبان روان‌پاکمان ‌خواندند.
شاگردانم در کانادا از برنامه سفرم به کره‌شمالي آگاه بوده و برخي‌شان نگران من شدند. سفر به کره‌شمالي البته سفر مخاطره‌آميزي نيست. اما نقش رسانه‌هاي گروهي را نبايد دست‌کم گرفت که کره‌شمالي را خطرناک‌ترين کشور روي زمين جلوه مي‌دهند. در چشم دانش‌آموزانم، من قهرماني هستم با ترس بيگانه. در 13 سالگي ديگر سيندرلا و سوپرمن رنگ و جلايشان را از دست مي‌دهند و نوجوانان نياز به الگويي دارند واقعي‌تر و ملموس‌تر. آن سال هداياي کريسمس دانش‌آموزان از هميشه پربارتر و نوشته‌هاي کارت‌پستال‌هايشان مملو از دلسوزي و مهر بود. آخرين روز مدرسه صميمانه در آغوشم گرفتند و وداع کردند؛ تو گويي که اين سفر را بازگشتي نيست. يادداشت صادقانه کريستينا، دخترکي با چشماني به رنگ و به عمق اقيانوس، بيش از همه بر دلم نشست: «مادام عزيز، مي‌خواستم بگويم اگر از کره‌شمالي برنگشتي، تو معلم خارق‌العاده‌اي بودي!».
هواپيما که بر باند فرودگاه پيونگ‌يانگ مي‌نشيند باورمان مي‌شود که بالاخره آرزويمان محقق شده است. در فرودگاه راهنماهاي کره‌اي که به پيشوازمان آمده‌اند، پاسپورت‌هايمان را گرفته و در طول سفر نزد خود نگاه مي‌دارند. مهر ورود به کره‌شمالي در پاسپورت‌ها زده نمي‌شود. هيچ نشاني از سفرمان به کره‌شمالي هيچ کجا ثبت نمي‌شود. مراحل گمرک بدون دردسر طي مي‌شود. حتي چمدان‌هاي من و مگلي را بازرسي نمي‌کنند. با اتوبوس از فرودگاه به سمت هتل به راه مي‌افتيم. بيشتر مسير را در تاريکي طي مي‌کنيم. در مسير کمتر تيرچراغ برق روشن است و وسيله نقليه ديگري هم ديده نمي‌شود. اولين توقفمان در خياباني است با آسمان‌خراش‌هاي مدرن. در طبقه سوم برجي، ‌در اتاقي شيشه‌اي مجهز به وسايل ورزشي،‌ مردي روي تردميل مي‌دود. نمي‌توانم نگاه متحيرم را از برج برگيرم. راهنما توضيح مي‌دهد که ساکنان اين برج‌ها محققان و معلمان هستند که از مزاياي خاصي بهره‌مندند. مگلي انديشه مشترک هر دویمان را نيم‌شوخي، نيم‌جدي بر زبان مي‌آورد: ‌کاش ما هم در کره‌شمالي معلم بوديم.

رؤياي سفر به کره‌شمالي را سال‌ها در سر مي‌پروراندم و منتظر بودم تا همسفري بيابم همدل. مگلي، همکار فرانسوي‌ام، زني است به‌غايت ماجراجو و جسور. در سال ۲۰۱۶ هر دو در مدرسه کانادايي قاهره مشغول تدريس بودیم. نقشه سفر به کره‌شمالي را يک روز داغ ژوئن کشيدیم. آن روز از بيداد گرماي قاهره به رأس سدر پناه برده بودیم تا در درياي سرخ آب‌تني کنيم. هر دو مصمم بودیم که به کره‌شمالي برويم. چه وقت؟ ‌بي‌شک در اولين فرصت.

اين فرصت ميسر نشد تا تعطيلات نوئل ۲۰۱۸. او از بروکسل و من از ونکوور به چين پرواز کردیم تا در پکن به‌هم پيوسته و از آنجا با خط هوايي اير کوريو عازم پيونگ يانگ شويم. آنها که از ديرباز من و مگلي را مي‌شناسند از شنيدن خبر سفر چندان تعجب نکردند اما سايرين ناباورانه نگاهمان کرده و در دل يا به زبان روان‌پاکمان ‌خواندند.
شاگردانم در کانادا از برنامه سفرم به کره‌شمالي آگاه بوده و برخي‌شان نگران من شدند. سفر به کره‌شمالي البته سفر مخاطره‌آميزي نيست. اما نقش رسانه‌هاي گروهي را نبايد دست‌کم گرفت که کره‌شمالي را خطرناک‌ترين کشور روي زمين جلوه مي‌دهند. در چشم دانش‌آموزانم، من قهرماني هستم با ترس بيگانه. در 13 سالگي ديگر سيندرلا و سوپرمن رنگ و جلايشان را از دست مي‌دهند و نوجوانان نياز به الگويي دارند واقعي‌تر و ملموس‌تر. آن سال هداياي کريسمس دانش‌آموزان از هميشه پربارتر و نوشته‌هاي کارت‌پستال‌هايشان مملو از دلسوزي و مهر بود. آخرين روز مدرسه صميمانه در آغوشم گرفتند و وداع کردند؛ تو گويي که اين سفر را بازگشتي نيست. يادداشت صادقانه کريستينا، دخترکي با چشماني به رنگ و به عمق اقيانوس، بيش از همه بر دلم نشست: «مادام عزيز، مي‌خواستم بگويم اگر از کره‌شمالي برنگشتي، تو معلم خارق‌العاده‌اي بودي!».
هواپيما که بر باند فرودگاه پيونگ‌يانگ مي‌نشيند باورمان مي‌شود که بالاخره آرزويمان محقق شده است. در فرودگاه راهنماهاي کره‌اي که به پيشوازمان آمده‌اند، پاسپورت‌هايمان را گرفته و در طول سفر نزد خود نگاه مي‌دارند. مهر ورود به کره‌شمالي در پاسپورت‌ها زده نمي‌شود. هيچ نشاني از سفرمان به کره‌شمالي هيچ کجا ثبت نمي‌شود. مراحل گمرک بدون دردسر طي مي‌شود. حتي چمدان‌هاي من و مگلي را بازرسي نمي‌کنند. با اتوبوس از فرودگاه به سمت هتل به راه مي‌افتيم. بيشتر مسير را در تاريکي طي مي‌کنيم. در مسير کمتر تيرچراغ برق روشن است و وسيله نقليه ديگري هم ديده نمي‌شود. اولين توقفمان در خياباني است با آسمان‌خراش‌هاي مدرن. در طبقه سوم برجي، ‌در اتاقي شيشه‌اي مجهز به وسايل ورزشي،‌ مردي روي تردميل مي‌دود. نمي‌توانم نگاه متحيرم را از برج برگيرم. راهنما توضيح مي‌دهد که ساکنان اين برج‌ها محققان و معلمان هستند که از مزاياي خاصي بهره‌مندند. مگلي انديشه مشترک هر دویمان را نيم‌شوخي، نيم‌جدي بر زبان مي‌آورد: ‌کاش ما هم در کره‌شمالي معلم بوديم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.