ما پول میدهیم، آنها پولدار میشوند
پادکست فارسی درحالیکه مشغول برداشتن قدمهای ابتدایی خود است، با مسائل مختلفی روبهرو است. قرار است همایشی دراینباره برگزار شود که در بخش ابتدایی این مطلب به پارهای نقدها درباره آن پرداخته شده است، اما ازآنجاییکه گاه یک سهو کوچک، مطلب را نقض میکند، اینبار هم این اتفاق افتاد. تیتر درست مطلب «چگونه حامیان غول، پادکست فارسی را قورت میدهند» بود که به شکلی دیگر منتشر شد.
پرده سوم - پونیشا: پویا، نیما و شایان
حال این پرسش پیش میآید که «فریلند» کجای این داستان قرار دارد؟ «فریلند» همایشی است که سایتی به اسم «پونیشا» آن را برگزار میکند. «پونیشا» روی وبسایتش، خود را اینطور معرفی میکند:
ما یک بازار کار آنلاین نیستیم. در واقع ما یک کارخانه آنلاین هستیم که با فراهمکردن ابزار مناسب برای انسانهای باانگیزه، کمک میکنیم تا جهان به مکان بهتری برای زندگی تبدیل شود. ما باور داریم کارآفرینان، فریلنسرها/کارمندان موفق میتوانند دنیای بهتری را برای همه ما خلق کنند [1].
«پونیشا» چطور این کار را میکند؟ فرایند سادهای است. متقاضیان فریلنسینگ و کارفرمایان در این سایت ثبتنام و حق عضویت 10هزارتومانی را پرداخت میکنند. بعد کارفرمایان پروژه تعریف میکنند که مبلغ ایجاد پروژه از 15 هزار تا 30 هزار تومان متغیر است. بعد فریلنسرها نسبت به مهارت خود پروژه مورد نظر را انتخاب میکنند و آن را انجام میدهند. «پونیشا» در نقش یک دلال کاسب، 10 درصد از قرارداد را از فریلنسر و پنج درصد آن را از کارفرما میگیرد. برخلاف اسمش، فریلنسر در این فرایند اصلا «فری» نیست. «پونیشا» ضمنا عضویتهای متفاوتی هم دارد: عضویت معمولی، برنزی، نقرهای و طلایی. برای عضویت طلایی اعضا باید ماهانه صد هزار تومان پرداخت کنند. «پونیشا» بخشی را هم با عنوان «پونیشا الیت» یا «تیم فوقحرفهای» در نظر گرفته که یک نوع سفارشیسازی به حساب میآید و کارفرمایان هزینه بیشتری را نیز باید برای استفاده از آن بپردازند.
بنا بر آمار خود «پونیشا»، تا سال گذشته 180 هزار فریلنسر در «پونیشا» ثبتنام کرده بودند که بالطبع این عدد امروز رشد داشته است. در مصاحبهای که سال پیش با «نیما نورمحمدی»، مؤسس و صاحب امتیاز «پونیشا»، انجام شده او ارزش کسبوکار هفتساله خود را چیزی بین پنج تا 10 میلیون دلار میداند که با دلار 12هزارتومانی امروز چیزی معادل ۶۰ تا 120 میلیارد تومان است! [2]. مبلغی که با ضرب تعداد متقاضیان فریلنسینگ و کارفرمایان در انواع حق عضویت و درصدی که از قراردادشان کم میشود چیز عجیبی نیست.
بله «پونیشا» یک بازار کار آنلاین نیست؛ ای کاش بود! «پونیشا» در واقع یک دلال است. یک واسط. یعنی همانچیزی که قرار بود فریلنسینگ حذفش کند و از شرش خلاص شود حالا به شکل دیگری سروکلهاش پیدا شده: ظاهری فریبنده، پرطمطراق، امروزی، طبقه متوسطی، رنگووارنگ، گیک، خوشرنگولعاب و... . آن هم در قالب چیزی با عنوان «توانمندساز» و همایش «فریلند» هم یک حربه تبلیغاتی برای این دلال است. اولا از خود بلیتفروشی و حواشی همایش کلی پول به جیب «پونیشا» سرازیر میشود. ثانیا «پونیشا» بیشتر و بیشتر شناخته شده و میتواند بیشتر معنای فریلنسینگ را خدشهدار کرده و مفهومش را محدود کند. حالا اجازه دهید از این زاویه به برخی عناوین این همایش نگاهی بیندازیم تا معنای آنها را بهتر درک کنیم: «امنیت شغلی»، «همه برنده نیستند!»، «رقابت با انقراض» یا «چگونه از قطار جا نمانیم؟» ضمنا یکی از شعارهای این همایش این است: «واقعیت فریلنسینگ را دریابید».
منابع
[1] سایت «پونیشا»
[2] مصاحبه با نیما نورمحمدی، مؤسس «پونیشا» با مجله شنبه
پادکست فارسی درحالیکه مشغول برداشتن قدمهای ابتدایی خود است، با مسائل مختلفی روبهرو است. قرار است همایشی دراینباره برگزار شود که در بخش ابتدایی این مطلب به پارهای نقدها درباره آن پرداخته شده است، اما ازآنجاییکه گاه یک سهو کوچک، مطلب را نقض میکند، اینبار هم این اتفاق افتاد. تیتر درست مطلب «چگونه حامیان غول، پادکست فارسی را قورت میدهند» بود که به شکلی دیگر منتشر شد.
پرده سوم - پونیشا: پویا، نیما و شایان
حال این پرسش پیش میآید که «فریلند» کجای این داستان قرار دارد؟ «فریلند» همایشی است که سایتی به اسم «پونیشا» آن را برگزار میکند. «پونیشا» روی وبسایتش، خود را اینطور معرفی میکند:
ما یک بازار کار آنلاین نیستیم. در واقع ما یک کارخانه آنلاین هستیم که با فراهمکردن ابزار مناسب برای انسانهای باانگیزه، کمک میکنیم تا جهان به مکان بهتری برای زندگی تبدیل شود. ما باور داریم کارآفرینان، فریلنسرها/کارمندان موفق میتوانند دنیای بهتری را برای همه ما خلق کنند [1].
«پونیشا» چطور این کار را میکند؟ فرایند سادهای است. متقاضیان فریلنسینگ و کارفرمایان در این سایت ثبتنام و حق عضویت 10هزارتومانی را پرداخت میکنند. بعد کارفرمایان پروژه تعریف میکنند که مبلغ ایجاد پروژه از 15 هزار تا 30 هزار تومان متغیر است. بعد فریلنسرها نسبت به مهارت خود پروژه مورد نظر را انتخاب میکنند و آن را انجام میدهند. «پونیشا» در نقش یک دلال کاسب، 10 درصد از قرارداد را از فریلنسر و پنج درصد آن را از کارفرما میگیرد. برخلاف اسمش، فریلنسر در این فرایند اصلا «فری» نیست. «پونیشا» ضمنا عضویتهای متفاوتی هم دارد: عضویت معمولی، برنزی، نقرهای و طلایی. برای عضویت طلایی اعضا باید ماهانه صد هزار تومان پرداخت کنند. «پونیشا» بخشی را هم با عنوان «پونیشا الیت» یا «تیم فوقحرفهای» در نظر گرفته که یک نوع سفارشیسازی به حساب میآید و کارفرمایان هزینه بیشتری را نیز باید برای استفاده از آن بپردازند.
بنا بر آمار خود «پونیشا»، تا سال گذشته 180 هزار فریلنسر در «پونیشا» ثبتنام کرده بودند که بالطبع این عدد امروز رشد داشته است. در مصاحبهای که سال پیش با «نیما نورمحمدی»، مؤسس و صاحب امتیاز «پونیشا»، انجام شده او ارزش کسبوکار هفتساله خود را چیزی بین پنج تا 10 میلیون دلار میداند که با دلار 12هزارتومانی امروز چیزی معادل ۶۰ تا 120 میلیارد تومان است! [2]. مبلغی که با ضرب تعداد متقاضیان فریلنسینگ و کارفرمایان در انواع حق عضویت و درصدی که از قراردادشان کم میشود چیز عجیبی نیست.
بله «پونیشا» یک بازار کار آنلاین نیست؛ ای کاش بود! «پونیشا» در واقع یک دلال است. یک واسط. یعنی همانچیزی که قرار بود فریلنسینگ حذفش کند و از شرش خلاص شود حالا به شکل دیگری سروکلهاش پیدا شده: ظاهری فریبنده، پرطمطراق، امروزی، طبقه متوسطی، رنگووارنگ، گیک، خوشرنگولعاب و... . آن هم در قالب چیزی با عنوان «توانمندساز» و همایش «فریلند» هم یک حربه تبلیغاتی برای این دلال است. اولا از خود بلیتفروشی و حواشی همایش کلی پول به جیب «پونیشا» سرازیر میشود. ثانیا «پونیشا» بیشتر و بیشتر شناخته شده و میتواند بیشتر معنای فریلنسینگ را خدشهدار کرده و مفهومش را محدود کند. حالا اجازه دهید از این زاویه به برخی عناوین این همایش نگاهی بیندازیم تا معنای آنها را بهتر درک کنیم: «امنیت شغلی»، «همه برنده نیستند!»، «رقابت با انقراض» یا «چگونه از قطار جا نمانیم؟» ضمنا یکی از شعارهای این همایش این است: «واقعیت فریلنسینگ را دریابید».
منابع
[1] سایت «پونیشا»
[2] مصاحبه با نیما نورمحمدی، مؤسس «پونیشا» با مجله شنبه
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.