آینده بدون امید
درگیریها عواقب مخربی برای آموزش به وجود میآورند. بحرانها نباید سبب شود تا آموزش کودکان به فراموشی سپرده شود. 30 سال پس از تصویب جهانی کنوانسیون حقوق کودک، هنوز هم حق آموزش در جوامع آسیبدیده از درگیریها از جمله در غرب و آفریقای مرکزی نقض میشود. در حال حاضر، نزدیک به دو میلیون کودک به دلیل خشونت و ناامنی در مدارس و اطراف مدارس خود، از آموزش محروم میشوند. در بورکینافاسو، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، جمهوری دموکراتیک کنگو، مالی و نیجریه افزایش تهدیدات و حملات علیه دانشآموزان، معلمان و مدارس سایهای بر آموزش کودکان میاندازد، نهتنها بر آنها بلکه بر خانواده و جامعه آنان. اکنون بیش از هر زمان دیگري، دولتها باید مجددا بر تعهد خود بر آموزش کودکان و تأمین منابع لازم برای کمک به شهروندان براي یادگیری تأکید کنند. اکنون زمان تلاش مجدد برای اطمینان از هدررفتن پتانسیل نسلی از جوانان و کودکان است که در جنگها و درگیریها گرفتار شدهاند. یونیسف در نقشهای نه چندان دقیق مناطق جنگی را مشخص کرده است تا به میزان مشکل در آفریقا اشاره کند. در بسیاری از مناطق غرب و آفریقای مرکزی شاهد افزایش خشونت نسبت به آموزش و
پرورش توسط گروههای در حال جنگ هستیم به طوری که بیش از یکچهارم از 742 حمله تأییدشده سال 2018 به مدارس جهان در پنج کشور در غرب و آفریقای مرکزی رخ داده است. تعداد مدارسی که مجبور به تعطیلی به دلیل افزایش ناامنی در مناطق غرب و آفریقای مرکزی شدهاند، از اواخر 2017 تا تابستان 2019 سه برابر شده است. 9هزارو 272 مدرسه در هشت کشور تا ژوئن امسال بسته شدهاند و بیش از
9. 1میلیون دانشآموز از تحصیل و 44 هزار معلم از کار محروم شدهاند. یکی از سؤالاتی که در گزارش یونیسف سعی شده به آن پاسخ داده شود، دلیل مورد حمله قرارگرفتن آموزش و پرورش است؟ تحلیل این است که بهویژه در کشورهای ساحل مرکزی (بورکینافاسو، مالی و نیجر) و اطراف دریاچه چاد (کامرون، چاد و نیجریه)، تقابل ایدئولوژیک با آنچه به عنوان آموزش به سبک غربی - بهویژه برای دختران -شناخته میشود با آن چیزی که مورد قبول جامعه است، کاملا محسوس است. در نتیجه، کودکان، معلمان، مسئولان و زیرساختهای آموزش و پرورش هدفمندانه هدف قرار میگیرند. همچنین با وخیمترشدن اوضاع و افزایش ناامنی و درگیری، از جمله استفاده از مدارس توسط نیروهای مسلح و گروهها، دسترسی بیشتر کودکان و کیفیت آموزش دچار اختلال میشود. هنگامی که آموزش و پرورش مورد حمله قرار میگیرد، آموزش امن به معنای سنتی غیرممکن میشود. خطر حملات باعث ایجاد احساس ترس در جوامع محلی میشود و مدارس را مجبور به تعطیلشدن میکند و معلمان ناگزیر به دورکردن کودکان از منطقه خطر میشوند. هنگامی که کودکان در خانه میمانند قادر به یادگیری در کلاسهای درس با همسالان خود نیستند. کودکان خارج از
مدرسه نیز در مقایسه با همسالان خود که به مدرسه میروند با مجموعهای از خطرات روبهرو هستند. آنها امکان جذب و حضور در گروههای مسلح را دارند و دختران با خطرات زیاد مبتنی بر خشونت روبهرو میشوند و گاه ناگزیر از ازدواج کودک میشوند. بدون آموزش، کودکان با آیندهای بدون امید روبهرو میشوند. زندگی کودکی که به مدرسه نمیرود، تراژدی، پتانسیلهاي غیرقابل تحقق و فرصتهای ازدسترفته است. در مناطق بحرانزده و بیثبات، آموزش هرگز نمیتواند اختیاری باشد. کودکان باید فرصت دستیابی به مهارتها، دانش، ارزشها و نگرشهای لازم برای تبديلشدن به بزرگسالاني مسئول و فعال را داشته باشند.
درگیریها عواقب مخربی برای آموزش به وجود میآورند. بحرانها نباید سبب شود تا آموزش کودکان به فراموشی سپرده شود. 30 سال پس از تصویب جهانی کنوانسیون حقوق کودک، هنوز هم حق آموزش در جوامع آسیبدیده از درگیریها از جمله در غرب و آفریقای مرکزی نقض میشود. در حال حاضر، نزدیک به دو میلیون کودک به دلیل خشونت و ناامنی در مدارس و اطراف مدارس خود، از آموزش محروم میشوند. در بورکینافاسو، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، جمهوری دموکراتیک کنگو، مالی و نیجریه افزایش تهدیدات و حملات علیه دانشآموزان، معلمان و مدارس سایهای بر آموزش کودکان میاندازد، نهتنها بر آنها بلکه بر خانواده و جامعه آنان. اکنون بیش از هر زمان دیگري، دولتها باید مجددا بر تعهد خود بر آموزش کودکان و تأمین منابع لازم برای کمک به شهروندان براي یادگیری تأکید کنند. اکنون زمان تلاش مجدد برای اطمینان از هدررفتن پتانسیل نسلی از جوانان و کودکان است که در جنگها و درگیریها گرفتار شدهاند. یونیسف در نقشهای نه چندان دقیق مناطق جنگی را مشخص کرده است تا به میزان مشکل در آفریقا اشاره کند. در بسیاری از مناطق غرب و آفریقای مرکزی شاهد افزایش خشونت نسبت به آموزش و
پرورش توسط گروههای در حال جنگ هستیم به طوری که بیش از یکچهارم از 742 حمله تأییدشده سال 2018 به مدارس جهان در پنج کشور در غرب و آفریقای مرکزی رخ داده است. تعداد مدارسی که مجبور به تعطیلی به دلیل افزایش ناامنی در مناطق غرب و آفریقای مرکزی شدهاند، از اواخر 2017 تا تابستان 2019 سه برابر شده است. 9هزارو 272 مدرسه در هشت کشور تا ژوئن امسال بسته شدهاند و بیش از
9. 1میلیون دانشآموز از تحصیل و 44 هزار معلم از کار محروم شدهاند. یکی از سؤالاتی که در گزارش یونیسف سعی شده به آن پاسخ داده شود، دلیل مورد حمله قرارگرفتن آموزش و پرورش است؟ تحلیل این است که بهویژه در کشورهای ساحل مرکزی (بورکینافاسو، مالی و نیجر) و اطراف دریاچه چاد (کامرون، چاد و نیجریه)، تقابل ایدئولوژیک با آنچه به عنوان آموزش به سبک غربی - بهویژه برای دختران -شناخته میشود با آن چیزی که مورد قبول جامعه است، کاملا محسوس است. در نتیجه، کودکان، معلمان، مسئولان و زیرساختهای آموزش و پرورش هدفمندانه هدف قرار میگیرند. همچنین با وخیمترشدن اوضاع و افزایش ناامنی و درگیری، از جمله استفاده از مدارس توسط نیروهای مسلح و گروهها، دسترسی بیشتر کودکان و کیفیت آموزش دچار اختلال میشود. هنگامی که آموزش و پرورش مورد حمله قرار میگیرد، آموزش امن به معنای سنتی غیرممکن میشود. خطر حملات باعث ایجاد احساس ترس در جوامع محلی میشود و مدارس را مجبور به تعطیلشدن میکند و معلمان ناگزیر به دورکردن کودکان از منطقه خطر میشوند. هنگامی که کودکان در خانه میمانند قادر به یادگیری در کلاسهای درس با همسالان خود نیستند. کودکان خارج از
مدرسه نیز در مقایسه با همسالان خود که به مدرسه میروند با مجموعهای از خطرات روبهرو هستند. آنها امکان جذب و حضور در گروههای مسلح را دارند و دختران با خطرات زیاد مبتنی بر خشونت روبهرو میشوند و گاه ناگزیر از ازدواج کودک میشوند. بدون آموزش، کودکان با آیندهای بدون امید روبهرو میشوند. زندگی کودکی که به مدرسه نمیرود، تراژدی، پتانسیلهاي غیرقابل تحقق و فرصتهای ازدسترفته است. در مناطق بحرانزده و بیثبات، آموزش هرگز نمیتواند اختیاری باشد. کودکان باید فرصت دستیابی به مهارتها، دانش، ارزشها و نگرشهای لازم برای تبديلشدن به بزرگسالاني مسئول و فعال را داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.