در انتظار...
جواد ماهزاده
کتابهایی که این هفته بهعنوان تازههای پرفروش به شما معرفی میشود، هم جنبه عامهپسندانه دارد و هم خاصپسندانه. کسب جایزه نوبل توسط آلیس مونرو بر فروش ترجمههای فارسی کتابهایش تاثیر واضحی گذاشت و چند عنوان از آنها در فهرست پرفروشهای شهرکتاب مرکزی (نیمه دوم مهر) دیده میشود. چاپ دوباره گفتوگوی احمد طالبینژاد با ناصر تقوایی نیز از اتفاقهای خوب حوزه کتاب بود.
فرار
فرقی نمیکند این هفته کتاب «فرار» آلیس مونرو را معرفی کنیم یا «عشق زن خوب» و«گریزپا»ی او را. آلیس مونرو دو، سه هفته پیش نوبل ادبیات امسال را از آن خود کرد و از این جایزه هم کاناداییها خوشحال شدند و هم ایرانیها. کتابهای او چند سالی است در ایران هم مورد پسند مخاطبان قرار گرفته است. مونرو را یکی از بهترین داستان کوتاه نویسان دوره حاضر میدانند و حتما تا حالا لقب «چخوف کانادا» را هم که به وی دادهاند شنیدهاید. داستانهای او معمولا در فضاهای روستایی و شهرهای کوچک کانادا اتفاق میافتد و آدمهایش برای هر خوانندهای در هر جای جهان قابل باور و آشناست. داستانهای او را گاه میتوان تراژدیهایی مدرن دانست که از دل روابط ساده میان انسانها زاده شده است. در میان کتابهای مونرو که در هفته گذشته در ایران پرفروش شده، مجموعه داستان «فرار» را باید نام برد که شامل هشت داستان است به انضمام مقدمهای از مترجم. ترجمه مژده دقیقی را نشر نیلوفر در 394 صفحه منتشر کرده که چاپ دوم آن (1389) این روزها پرفروش شده است.
به روایت ناصر تقوایی
برای معرفی این کتاب بهتر است تکهای از یادداشت کوتاه احمد طالبینژاد را که در آغاز فصل دهم نوشته، بیاوریم: «وقتی برای کتاب «به روایت ناصر تقوایی» برای مدتی با او محشور بودم، تقوایی شاید در بدترین مرحله زندگیاش قرار داشت. چند سالی میشد فیلم نساخته بود و امیدی هم نمیرفت به این زودیها بتواند فیلمی بسازد. بهشدت پرکار اما ناامید بود. مینوشت و بایگانی میکرد. درس میداد و ارتزاق میکرد. اما او عاشق فیلمسازی است. درست حکم خوانندهای را داشت که صدایش در گلو حبس شده باشد...» این روزها تقوایی همچنان مینویسد و پرکار است اما اینبار امیدوار به اینکه از سکوت چندساله دربیاید و بتواند فیلم بسازد. این کتاب شامل گفتوگوی احمد طالبینژاد با اوست تا سرگذشت فیلمهای به یاد ماندنیاش را روی کاغذ بیاورد. ظاهر کتاب میتوانست خلاقانهتر از اینی که هست باشد اما وقتی پای صحبتهای تقوایی در میان باشد، شاید این کاستی چندان به چشم نیاید. تقوایی در این گفتوگو هم از فیلمهایش گفته و هم از سبک کاری و باورهای هنریاش. خواندن «به روایت ناصر تقوایی» (نشر زاوش) مثل کلاس درسهای او مفید و کمیاب است. امید که چاپ این کتاب مقدمهای باشد بر فعالیت دوباره او در سینما.
در انتظار گودو
«ولادیمیر سراسیمه میآید تو. اول وامیایستد و زل میزند به درخت، بعد یکمرتبه شروع میکند به شلنگ تخته انداختن دور صحنه. جلو پوتینها وامیایستد، یک لنگهاش را برمیدارد، خوب نگاهش میکند، بوش میکند، قیافهاش تو هم میرود و دوباره با دقت میگذارد سر جاش. باز میآید و میرود. کناره راست صحنه وامیایستد، یک دستش را سایبان میکند و چشم میدوزد به دوردست. باز میآید و میرود. کناره چپ صحنه باز میایستد و همان شامورتیبازی. باز میآید و میرود...» این آمدن و رفتن مکرر ولادیمیر و استراگون نمایشنامه ساموئل بکت، هر چندبار که خوانده شود، باز ملالآور نیست. هرچقدر تصویری از تکرار و بیسرانجامی را به نمایش میگذارد، باز خواندنی و جاودانه است. نمایشنامه «در انتظار گودو» سالهاست که ترجمه شده و تقریبا هیچ اهل تئاتری نیست که آن را نخوانده باشد. ترجمه علیاصغر رستگار از این سوگخندنامه ترجمهای روان و بیدستانداز است. در معادلیابی بسیار خوب عمل کرده و پیداست که با حوصله و وسواس ترجمه کرده است. در پایان اثر، مطلبی با عنوان «از چشم بکت» نیز آمده که درباره این اثر و جایگاه آن برای مخاطب توضیح میدهد. کتاب را انتشارات نگاه در 150صفحه منتشر کرده و خبر از کارهایی تازهتر در این موسسه پرکار میدهد.
در حیاط خلوت نویسندگان
کتابی که مهشید میرمعزی ترجمه کرده و آن را به پاس یک عمر زحمات علی دهباشی در حوزه فرهنگ و ادبیات به وی تقدیم کرده، اثری پر از خردهداستانهای واقعی و شایعاتی است که پیرامون نویسندههای بزرگ و کتابهای شناخته شده دنیا وجود داشته است. بدون شک زندگی شخصی و احوال نویسندگان و چگونگی خلق آثار بزرگ دنیا برای هر دوستدار ادبیات، موضوعی هیجانانگیز و جذاب است؛ بهخصوص زمانی که خیلی از آنها را بشناسید یا دربارهشان مسایل ضدونقیضی شنیده باشید. راینر اشمیتس در این کتاب همه تلاشش را کرده است تا دوروبر زندگی و خانواده همه این نویسندگان پرسه بزند و گوش بخواباند و شنیدهها و ناگفتهها را از طریق این کتاب به گوش دنیا برساند. بهعنوان نمونه، در یکجا درباره رمان«بودنبروکها» نوشته توماس مان به این مساله میپردازد که در سالهای اول پس از انتشار این رمان، شایعاتی در لوبک آلمان بر سر زبانها افتاد و خیلیها میگفتند که شخصیتهای داستان بهقدری آشنایند که گویی از شخصیتهای واقعی لوبک برگرفته شدهاند. این شایعه آنقدر ادامه پیدا کرد که سرانجام یکی از عموهای توماس مان در اعلامیهای این موضوع را تایید کرد و نوشت: «هر انسان باانصافی، این کار را که نویسنده بودنبروکها با شیوهای تمسخرآمیز، خویشاوندان نزدیک خود را بدنام و داستان زندگی آنها را افشا میکند، سرزنش میکند. پرندهای ترحمانگیز که لانه خود را به کثافت میکشد.» کتاب را نشر ثالث در 660 صفحه منتشر کرده است.
دو مرد از بروکسل
نام اریک امانوئل اشمیت دیگر آنقدر برای کتابخوانهای فارسیزبان آشناست که ناشر این کتاب نیز نام او را بالاتر از عنوان کتاب آورده است. امانوئل اشمیت در قصهگویی، معمابافی و به تصویر کشیدن ظرایف و پیچیدگیهای زندگی زناشویی بسیار متبحر است. بیشتر به پزشک و روانشناسی شبیه است که یک عمر در خلقوخو، بیماریها و تنشهای خانوادگی غور کرده و حالا دارد تجربیات خود را چیرهدستانه و خلاقانه روی کاغذ میآورد. «دو مرد از بروکسل» نام یکی از پنج داستان این کتاب است که در گوشهوکنار آن میتوانید دغدغههای انسان امروز را دنبال کنید. انسانهایی غالبا تنها که تصور میکنند از اعتماد به نفس و قدرت فوقالعادهای برخوردارند اما در رویارویی با جزییاتی بهظاهر ناچیز شکنندگی خود را نشان میدهند. امانوئل اشمیت از بحرانهای فردی و خانوادگی و مناسبات اجتماعی انسان سخن گفته و داستانهایش مثل همیشه روان و عاری از اغراق و پیچیدگی است. این کتاب 208 صفحهای با ترجمه ساناز سهرابی در نشر افراز منتشر شده است.
فرار
فرقی نمیکند این هفته کتاب «فرار» آلیس مونرو را معرفی کنیم یا «عشق زن خوب» و«گریزپا»ی او را. آلیس مونرو دو، سه هفته پیش نوبل ادبیات امسال را از آن خود کرد و از این جایزه هم کاناداییها خوشحال شدند و هم ایرانیها. کتابهای او چند سالی است در ایران هم مورد پسند مخاطبان قرار گرفته است. مونرو را یکی از بهترین داستان کوتاه نویسان دوره حاضر میدانند و حتما تا حالا لقب «چخوف کانادا» را هم که به وی دادهاند شنیدهاید. داستانهای او معمولا در فضاهای روستایی و شهرهای کوچک کانادا اتفاق میافتد و آدمهایش برای هر خوانندهای در هر جای جهان قابل باور و آشناست. داستانهای او را گاه میتوان تراژدیهایی مدرن دانست که از دل روابط ساده میان انسانها زاده شده است. در میان کتابهای مونرو که در هفته گذشته در ایران پرفروش شده، مجموعه داستان «فرار» را باید نام برد که شامل هشت داستان است به انضمام مقدمهای از مترجم. ترجمه مژده دقیقی را نشر نیلوفر در 394 صفحه منتشر کرده که چاپ دوم آن (1389) این روزها پرفروش شده است.
به روایت ناصر تقوایی
برای معرفی این کتاب بهتر است تکهای از یادداشت کوتاه احمد طالبینژاد را که در آغاز فصل دهم نوشته، بیاوریم: «وقتی برای کتاب «به روایت ناصر تقوایی» برای مدتی با او محشور بودم، تقوایی شاید در بدترین مرحله زندگیاش قرار داشت. چند سالی میشد فیلم نساخته بود و امیدی هم نمیرفت به این زودیها بتواند فیلمی بسازد. بهشدت پرکار اما ناامید بود. مینوشت و بایگانی میکرد. درس میداد و ارتزاق میکرد. اما او عاشق فیلمسازی است. درست حکم خوانندهای را داشت که صدایش در گلو حبس شده باشد...» این روزها تقوایی همچنان مینویسد و پرکار است اما اینبار امیدوار به اینکه از سکوت چندساله دربیاید و بتواند فیلم بسازد. این کتاب شامل گفتوگوی احمد طالبینژاد با اوست تا سرگذشت فیلمهای به یاد ماندنیاش را روی کاغذ بیاورد. ظاهر کتاب میتوانست خلاقانهتر از اینی که هست باشد اما وقتی پای صحبتهای تقوایی در میان باشد، شاید این کاستی چندان به چشم نیاید. تقوایی در این گفتوگو هم از فیلمهایش گفته و هم از سبک کاری و باورهای هنریاش. خواندن «به روایت ناصر تقوایی» (نشر زاوش) مثل کلاس درسهای او مفید و کمیاب است. امید که چاپ این کتاب مقدمهای باشد بر فعالیت دوباره او در سینما.
در انتظار گودو
«ولادیمیر سراسیمه میآید تو. اول وامیایستد و زل میزند به درخت، بعد یکمرتبه شروع میکند به شلنگ تخته انداختن دور صحنه. جلو پوتینها وامیایستد، یک لنگهاش را برمیدارد، خوب نگاهش میکند، بوش میکند، قیافهاش تو هم میرود و دوباره با دقت میگذارد سر جاش. باز میآید و میرود. کناره راست صحنه وامیایستد، یک دستش را سایبان میکند و چشم میدوزد به دوردست. باز میآید و میرود. کناره چپ صحنه باز میایستد و همان شامورتیبازی. باز میآید و میرود...» این آمدن و رفتن مکرر ولادیمیر و استراگون نمایشنامه ساموئل بکت، هر چندبار که خوانده شود، باز ملالآور نیست. هرچقدر تصویری از تکرار و بیسرانجامی را به نمایش میگذارد، باز خواندنی و جاودانه است. نمایشنامه «در انتظار گودو» سالهاست که ترجمه شده و تقریبا هیچ اهل تئاتری نیست که آن را نخوانده باشد. ترجمه علیاصغر رستگار از این سوگخندنامه ترجمهای روان و بیدستانداز است. در معادلیابی بسیار خوب عمل کرده و پیداست که با حوصله و وسواس ترجمه کرده است. در پایان اثر، مطلبی با عنوان «از چشم بکت» نیز آمده که درباره این اثر و جایگاه آن برای مخاطب توضیح میدهد. کتاب را انتشارات نگاه در 150صفحه منتشر کرده و خبر از کارهایی تازهتر در این موسسه پرکار میدهد.
در حیاط خلوت نویسندگان
کتابی که مهشید میرمعزی ترجمه کرده و آن را به پاس یک عمر زحمات علی دهباشی در حوزه فرهنگ و ادبیات به وی تقدیم کرده، اثری پر از خردهداستانهای واقعی و شایعاتی است که پیرامون نویسندههای بزرگ و کتابهای شناخته شده دنیا وجود داشته است. بدون شک زندگی شخصی و احوال نویسندگان و چگونگی خلق آثار بزرگ دنیا برای هر دوستدار ادبیات، موضوعی هیجانانگیز و جذاب است؛ بهخصوص زمانی که خیلی از آنها را بشناسید یا دربارهشان مسایل ضدونقیضی شنیده باشید. راینر اشمیتس در این کتاب همه تلاشش را کرده است تا دوروبر زندگی و خانواده همه این نویسندگان پرسه بزند و گوش بخواباند و شنیدهها و ناگفتهها را از طریق این کتاب به گوش دنیا برساند. بهعنوان نمونه، در یکجا درباره رمان«بودنبروکها» نوشته توماس مان به این مساله میپردازد که در سالهای اول پس از انتشار این رمان، شایعاتی در لوبک آلمان بر سر زبانها افتاد و خیلیها میگفتند که شخصیتهای داستان بهقدری آشنایند که گویی از شخصیتهای واقعی لوبک برگرفته شدهاند. این شایعه آنقدر ادامه پیدا کرد که سرانجام یکی از عموهای توماس مان در اعلامیهای این موضوع را تایید کرد و نوشت: «هر انسان باانصافی، این کار را که نویسنده بودنبروکها با شیوهای تمسخرآمیز، خویشاوندان نزدیک خود را بدنام و داستان زندگی آنها را افشا میکند، سرزنش میکند. پرندهای ترحمانگیز که لانه خود را به کثافت میکشد.» کتاب را نشر ثالث در 660 صفحه منتشر کرده است.
دو مرد از بروکسل
نام اریک امانوئل اشمیت دیگر آنقدر برای کتابخوانهای فارسیزبان آشناست که ناشر این کتاب نیز نام او را بالاتر از عنوان کتاب آورده است. امانوئل اشمیت در قصهگویی، معمابافی و به تصویر کشیدن ظرایف و پیچیدگیهای زندگی زناشویی بسیار متبحر است. بیشتر به پزشک و روانشناسی شبیه است که یک عمر در خلقوخو، بیماریها و تنشهای خانوادگی غور کرده و حالا دارد تجربیات خود را چیرهدستانه و خلاقانه روی کاغذ میآورد. «دو مرد از بروکسل» نام یکی از پنج داستان این کتاب است که در گوشهوکنار آن میتوانید دغدغههای انسان امروز را دنبال کنید. انسانهایی غالبا تنها که تصور میکنند از اعتماد به نفس و قدرت فوقالعادهای برخوردارند اما در رویارویی با جزییاتی بهظاهر ناچیز شکنندگی خود را نشان میدهند. امانوئل اشمیت از بحرانهای فردی و خانوادگی و مناسبات اجتماعی انسان سخن گفته و داستانهایش مثل همیشه روان و عاری از اغراق و پیچیدگی است. این کتاب 208 صفحهای با ترجمه ساناز سهرابی در نشر افراز منتشر شده است.
کتابهایی که این هفته بهعنوان تازههای پرفروش به شما معرفی میشود، هم جنبه عامهپسندانه دارد و هم خاصپسندانه. کسب جایزه نوبل توسط آلیس مونرو بر فروش ترجمههای فارسی کتابهایش تاثیر واضحی گذاشت و چند عنوان از آنها در فهرست پرفروشهای شهرکتاب مرکزی (نیمه دوم مهر) دیده میشود. چاپ دوباره گفتوگوی احمد طالبینژاد با ناصر تقوایی نیز از اتفاقهای خوب حوزه کتاب بود.
فرار
فرقی نمیکند این هفته کتاب «فرار» آلیس مونرو را معرفی کنیم یا «عشق زن خوب» و«گریزپا»ی او را. آلیس مونرو دو، سه هفته پیش نوبل ادبیات امسال را از آن خود کرد و از این جایزه هم کاناداییها خوشحال شدند و هم ایرانیها. کتابهای او چند سالی است در ایران هم مورد پسند مخاطبان قرار گرفته است. مونرو را یکی از بهترین داستان کوتاه نویسان دوره حاضر میدانند و حتما تا حالا لقب «چخوف کانادا» را هم که به وی دادهاند شنیدهاید. داستانهای او معمولا در فضاهای روستایی و شهرهای کوچک کانادا اتفاق میافتد و آدمهایش برای هر خوانندهای در هر جای جهان قابل باور و آشناست. داستانهای او را گاه میتوان تراژدیهایی مدرن دانست که از دل روابط ساده میان انسانها زاده شده است. در میان کتابهای مونرو که در هفته گذشته در ایران پرفروش شده، مجموعه داستان «فرار» را باید نام برد که شامل هشت داستان است به انضمام مقدمهای از مترجم. ترجمه مژده دقیقی را نشر نیلوفر در 394 صفحه منتشر کرده که چاپ دوم آن (1389) این روزها پرفروش شده است.
به روایت ناصر تقوایی
برای معرفی این کتاب بهتر است تکهای از یادداشت کوتاه احمد طالبینژاد را که در آغاز فصل دهم نوشته، بیاوریم: «وقتی برای کتاب «به روایت ناصر تقوایی» برای مدتی با او محشور بودم، تقوایی شاید در بدترین مرحله زندگیاش قرار داشت. چند سالی میشد فیلم نساخته بود و امیدی هم نمیرفت به این زودیها بتواند فیلمی بسازد. بهشدت پرکار اما ناامید بود. مینوشت و بایگانی میکرد. درس میداد و ارتزاق میکرد. اما او عاشق فیلمسازی است. درست حکم خوانندهای را داشت که صدایش در گلو حبس شده باشد...» این روزها تقوایی همچنان مینویسد و پرکار است اما اینبار امیدوار به اینکه از سکوت چندساله دربیاید و بتواند فیلم بسازد. این کتاب شامل گفتوگوی احمد طالبینژاد با اوست تا سرگذشت فیلمهای به یاد ماندنیاش را روی کاغذ بیاورد. ظاهر کتاب میتوانست خلاقانهتر از اینی که هست باشد اما وقتی پای صحبتهای تقوایی در میان باشد، شاید این کاستی چندان به چشم نیاید. تقوایی در این گفتوگو هم از فیلمهایش گفته و هم از سبک کاری و باورهای هنریاش. خواندن «به روایت ناصر تقوایی» (نشر زاوش) مثل کلاس درسهای او مفید و کمیاب است. امید که چاپ این کتاب مقدمهای باشد بر فعالیت دوباره او در سینما.
در انتظار گودو
«ولادیمیر سراسیمه میآید تو. اول وامیایستد و زل میزند به درخت، بعد یکمرتبه شروع میکند به شلنگ تخته انداختن دور صحنه. جلو پوتینها وامیایستد، یک لنگهاش را برمیدارد، خوب نگاهش میکند، بوش میکند، قیافهاش تو هم میرود و دوباره با دقت میگذارد سر جاش. باز میآید و میرود. کناره راست صحنه وامیایستد، یک دستش را سایبان میکند و چشم میدوزد به دوردست. باز میآید و میرود. کناره چپ صحنه باز میایستد و همان شامورتیبازی. باز میآید و میرود...» این آمدن و رفتن مکرر ولادیمیر و استراگون نمایشنامه ساموئل بکت، هر چندبار که خوانده شود، باز ملالآور نیست. هرچقدر تصویری از تکرار و بیسرانجامی را به نمایش میگذارد، باز خواندنی و جاودانه است. نمایشنامه «در انتظار گودو» سالهاست که ترجمه شده و تقریبا هیچ اهل تئاتری نیست که آن را نخوانده باشد. ترجمه علیاصغر رستگار از این سوگخندنامه ترجمهای روان و بیدستانداز است. در معادلیابی بسیار خوب عمل کرده و پیداست که با حوصله و وسواس ترجمه کرده است. در پایان اثر، مطلبی با عنوان «از چشم بکت» نیز آمده که درباره این اثر و جایگاه آن برای مخاطب توضیح میدهد. کتاب را انتشارات نگاه در 150صفحه منتشر کرده و خبر از کارهایی تازهتر در این موسسه پرکار میدهد.
در حیاط خلوت نویسندگان
کتابی که مهشید میرمعزی ترجمه کرده و آن را به پاس یک عمر زحمات علی دهباشی در حوزه فرهنگ و ادبیات به وی تقدیم کرده، اثری پر از خردهداستانهای واقعی و شایعاتی است که پیرامون نویسندههای بزرگ و کتابهای شناخته شده دنیا وجود داشته است. بدون شک زندگی شخصی و احوال نویسندگان و چگونگی خلق آثار بزرگ دنیا برای هر دوستدار ادبیات، موضوعی هیجانانگیز و جذاب است؛ بهخصوص زمانی که خیلی از آنها را بشناسید یا دربارهشان مسایل ضدونقیضی شنیده باشید. راینر اشمیتس در این کتاب همه تلاشش را کرده است تا دوروبر زندگی و خانواده همه این نویسندگان پرسه بزند و گوش بخواباند و شنیدهها و ناگفتهها را از طریق این کتاب به گوش دنیا برساند. بهعنوان نمونه، در یکجا درباره رمان«بودنبروکها» نوشته توماس مان به این مساله میپردازد که در سالهای اول پس از انتشار این رمان، شایعاتی در لوبک آلمان بر سر زبانها افتاد و خیلیها میگفتند که شخصیتهای داستان بهقدری آشنایند که گویی از شخصیتهای واقعی لوبک برگرفته شدهاند. این شایعه آنقدر ادامه پیدا کرد که سرانجام یکی از عموهای توماس مان در اعلامیهای این موضوع را تایید کرد و نوشت: «هر انسان باانصافی، این کار را که نویسنده بودنبروکها با شیوهای تمسخرآمیز، خویشاوندان نزدیک خود را بدنام و داستان زندگی آنها را افشا میکند، سرزنش میکند. پرندهای ترحمانگیز که لانه خود را به کثافت میکشد.» کتاب را نشر ثالث در 660 صفحه منتشر کرده است.
دو مرد از بروکسل
نام اریک امانوئل اشمیت دیگر آنقدر برای کتابخوانهای فارسیزبان آشناست که ناشر این کتاب نیز نام او را بالاتر از عنوان کتاب آورده است. امانوئل اشمیت در قصهگویی، معمابافی و به تصویر کشیدن ظرایف و پیچیدگیهای زندگی زناشویی بسیار متبحر است. بیشتر به پزشک و روانشناسی شبیه است که یک عمر در خلقوخو، بیماریها و تنشهای خانوادگی غور کرده و حالا دارد تجربیات خود را چیرهدستانه و خلاقانه روی کاغذ میآورد. «دو مرد از بروکسل» نام یکی از پنج داستان این کتاب است که در گوشهوکنار آن میتوانید دغدغههای انسان امروز را دنبال کنید. انسانهایی غالبا تنها که تصور میکنند از اعتماد به نفس و قدرت فوقالعادهای برخوردارند اما در رویارویی با جزییاتی بهظاهر ناچیز شکنندگی خود را نشان میدهند. امانوئل اشمیت از بحرانهای فردی و خانوادگی و مناسبات اجتماعی انسان سخن گفته و داستانهایش مثل همیشه روان و عاری از اغراق و پیچیدگی است. این کتاب 208 صفحهای با ترجمه ساناز سهرابی در نشر افراز منتشر شده است.
فرار
فرقی نمیکند این هفته کتاب «فرار» آلیس مونرو را معرفی کنیم یا «عشق زن خوب» و«گریزپا»ی او را. آلیس مونرو دو، سه هفته پیش نوبل ادبیات امسال را از آن خود کرد و از این جایزه هم کاناداییها خوشحال شدند و هم ایرانیها. کتابهای او چند سالی است در ایران هم مورد پسند مخاطبان قرار گرفته است. مونرو را یکی از بهترین داستان کوتاه نویسان دوره حاضر میدانند و حتما تا حالا لقب «چخوف کانادا» را هم که به وی دادهاند شنیدهاید. داستانهای او معمولا در فضاهای روستایی و شهرهای کوچک کانادا اتفاق میافتد و آدمهایش برای هر خوانندهای در هر جای جهان قابل باور و آشناست. داستانهای او را گاه میتوان تراژدیهایی مدرن دانست که از دل روابط ساده میان انسانها زاده شده است. در میان کتابهای مونرو که در هفته گذشته در ایران پرفروش شده، مجموعه داستان «فرار» را باید نام برد که شامل هشت داستان است به انضمام مقدمهای از مترجم. ترجمه مژده دقیقی را نشر نیلوفر در 394 صفحه منتشر کرده که چاپ دوم آن (1389) این روزها پرفروش شده است.
به روایت ناصر تقوایی
برای معرفی این کتاب بهتر است تکهای از یادداشت کوتاه احمد طالبینژاد را که در آغاز فصل دهم نوشته، بیاوریم: «وقتی برای کتاب «به روایت ناصر تقوایی» برای مدتی با او محشور بودم، تقوایی شاید در بدترین مرحله زندگیاش قرار داشت. چند سالی میشد فیلم نساخته بود و امیدی هم نمیرفت به این زودیها بتواند فیلمی بسازد. بهشدت پرکار اما ناامید بود. مینوشت و بایگانی میکرد. درس میداد و ارتزاق میکرد. اما او عاشق فیلمسازی است. درست حکم خوانندهای را داشت که صدایش در گلو حبس شده باشد...» این روزها تقوایی همچنان مینویسد و پرکار است اما اینبار امیدوار به اینکه از سکوت چندساله دربیاید و بتواند فیلم بسازد. این کتاب شامل گفتوگوی احمد طالبینژاد با اوست تا سرگذشت فیلمهای به یاد ماندنیاش را روی کاغذ بیاورد. ظاهر کتاب میتوانست خلاقانهتر از اینی که هست باشد اما وقتی پای صحبتهای تقوایی در میان باشد، شاید این کاستی چندان به چشم نیاید. تقوایی در این گفتوگو هم از فیلمهایش گفته و هم از سبک کاری و باورهای هنریاش. خواندن «به روایت ناصر تقوایی» (نشر زاوش) مثل کلاس درسهای او مفید و کمیاب است. امید که چاپ این کتاب مقدمهای باشد بر فعالیت دوباره او در سینما.
در انتظار گودو
«ولادیمیر سراسیمه میآید تو. اول وامیایستد و زل میزند به درخت، بعد یکمرتبه شروع میکند به شلنگ تخته انداختن دور صحنه. جلو پوتینها وامیایستد، یک لنگهاش را برمیدارد، خوب نگاهش میکند، بوش میکند، قیافهاش تو هم میرود و دوباره با دقت میگذارد سر جاش. باز میآید و میرود. کناره راست صحنه وامیایستد، یک دستش را سایبان میکند و چشم میدوزد به دوردست. باز میآید و میرود. کناره چپ صحنه باز میایستد و همان شامورتیبازی. باز میآید و میرود...» این آمدن و رفتن مکرر ولادیمیر و استراگون نمایشنامه ساموئل بکت، هر چندبار که خوانده شود، باز ملالآور نیست. هرچقدر تصویری از تکرار و بیسرانجامی را به نمایش میگذارد، باز خواندنی و جاودانه است. نمایشنامه «در انتظار گودو» سالهاست که ترجمه شده و تقریبا هیچ اهل تئاتری نیست که آن را نخوانده باشد. ترجمه علیاصغر رستگار از این سوگخندنامه ترجمهای روان و بیدستانداز است. در معادلیابی بسیار خوب عمل کرده و پیداست که با حوصله و وسواس ترجمه کرده است. در پایان اثر، مطلبی با عنوان «از چشم بکت» نیز آمده که درباره این اثر و جایگاه آن برای مخاطب توضیح میدهد. کتاب را انتشارات نگاه در 150صفحه منتشر کرده و خبر از کارهایی تازهتر در این موسسه پرکار میدهد.
در حیاط خلوت نویسندگان
کتابی که مهشید میرمعزی ترجمه کرده و آن را به پاس یک عمر زحمات علی دهباشی در حوزه فرهنگ و ادبیات به وی تقدیم کرده، اثری پر از خردهداستانهای واقعی و شایعاتی است که پیرامون نویسندههای بزرگ و کتابهای شناخته شده دنیا وجود داشته است. بدون شک زندگی شخصی و احوال نویسندگان و چگونگی خلق آثار بزرگ دنیا برای هر دوستدار ادبیات، موضوعی هیجانانگیز و جذاب است؛ بهخصوص زمانی که خیلی از آنها را بشناسید یا دربارهشان مسایل ضدونقیضی شنیده باشید. راینر اشمیتس در این کتاب همه تلاشش را کرده است تا دوروبر زندگی و خانواده همه این نویسندگان پرسه بزند و گوش بخواباند و شنیدهها و ناگفتهها را از طریق این کتاب به گوش دنیا برساند. بهعنوان نمونه، در یکجا درباره رمان«بودنبروکها» نوشته توماس مان به این مساله میپردازد که در سالهای اول پس از انتشار این رمان، شایعاتی در لوبک آلمان بر سر زبانها افتاد و خیلیها میگفتند که شخصیتهای داستان بهقدری آشنایند که گویی از شخصیتهای واقعی لوبک برگرفته شدهاند. این شایعه آنقدر ادامه پیدا کرد که سرانجام یکی از عموهای توماس مان در اعلامیهای این موضوع را تایید کرد و نوشت: «هر انسان باانصافی، این کار را که نویسنده بودنبروکها با شیوهای تمسخرآمیز، خویشاوندان نزدیک خود را بدنام و داستان زندگی آنها را افشا میکند، سرزنش میکند. پرندهای ترحمانگیز که لانه خود را به کثافت میکشد.» کتاب را نشر ثالث در 660 صفحه منتشر کرده است.
دو مرد از بروکسل
نام اریک امانوئل اشمیت دیگر آنقدر برای کتابخوانهای فارسیزبان آشناست که ناشر این کتاب نیز نام او را بالاتر از عنوان کتاب آورده است. امانوئل اشمیت در قصهگویی، معمابافی و به تصویر کشیدن ظرایف و پیچیدگیهای زندگی زناشویی بسیار متبحر است. بیشتر به پزشک و روانشناسی شبیه است که یک عمر در خلقوخو، بیماریها و تنشهای خانوادگی غور کرده و حالا دارد تجربیات خود را چیرهدستانه و خلاقانه روی کاغذ میآورد. «دو مرد از بروکسل» نام یکی از پنج داستان این کتاب است که در گوشهوکنار آن میتوانید دغدغههای انسان امروز را دنبال کنید. انسانهایی غالبا تنها که تصور میکنند از اعتماد به نفس و قدرت فوقالعادهای برخوردارند اما در رویارویی با جزییاتی بهظاهر ناچیز شکنندگی خود را نشان میدهند. امانوئل اشمیت از بحرانهای فردی و خانوادگی و مناسبات اجتماعی انسان سخن گفته و داستانهایش مثل همیشه روان و عاری از اغراق و پیچیدگی است. این کتاب 208 صفحهای با ترجمه ساناز سهرابی در نشر افراز منتشر شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.