شبهای «بخارا» به ایستگاه 500 رسید
پژمان موسوی
این یادداشت فقط ادای احترام است، ایستادن و کلاه از سر برداشتن. احترام به مردی که زندگیاش خلاصه فرهنگ است؛ از آن آدمها که 24ساعتشان، واقعا 24 ساعت است: پرتی ندارند. آنقدر فرصت دارند که هر روزشان را به روزی بزرگ بدل کنند: مثل 500 روزی که به 500 شب بخارا ختم شد، مثل تمام روزهای این 23 سال و انتشار 132 شماره مجله «بخارا»، مثل تمام روزهای بزرگی که «علی دهباشی» برای فرهنگ، هنر و ادب ایران خلق کرد.روزهای علی دهباشی از چهارونیم صبح شروع میشود؛ عموم قرارهای دیدار او بین پنج تا هفت صبح است در میان کتابها و مجلاتی که دیگر جایی برای تردد در دفتر او در میدان فلسطین تهران باقی نگذاشته است. تا اینجای کار او حداقل سه ساعت از همه ما جلوست، البته با این فرض که باقی ما هشت صبح برخیزیم و واقعا «کار» کنیم. به حرف آسان است، هر شبی از این 500 شب بخارا، کاری بوده است کارستان. برگزاری هر شب از «ایده» شروع میشود و به «اجرا» ختم میشود اما در این بین به ساعتها و روزها هماهنگی، تدارکات، پشتیبانی و کار فکری و عملی نیاز است. آنهایی که دستشان در کار است میدانند یک رویداد یکشبه تا چه حد میتواند پیچیدگی داشته باشد. حالا شما این یک شب را بکنید 500 شب و در کنار آن انتشار یک مجله معتبر را هم با 23 سال سابقه انتشار اضافه کنید: حیرتانگیز است. در یک شرایط نرمال هم برگزاری این همه نشست و رویداد فرهنگی کاری است دشوار چه رسد به شرایط متلاطم ایران با همه بدبینیها و تهمتها و انگها و اتهامها. اینجا برای هر رویداد، کلی باید فکر کرد، خط قرمزها را درآورد، آدمها را چک کرد، خبرها را با وسواس منتشر کرد و همه جوانب را برای یک رویداد بیحاشیه در نظر گرفت و بعد اقدام کرد. حال شما تمام این دغدغهها را در 500 ضرب کنید و ببینید چه شبها و روزهایی بر علی دهباشی رفته است. از اینها گذشته، کاری که علی دهباشی در این سالها کرده، کاری است در قواره یک مؤسسه بزرگ فرهنگی با ردیف بودجه میلیاردی. دوروبرمان کم نمیشنویم برخی نهادها برای برگزاری یک رویداد چه بودجهها که نمیگیرند و از چه امکاناتی که برخوردار نیستند؛ آنوقت علی دهباشی تک و تنها کار یک مؤسسه بزرگ را دارد پیش میبرد؛ بدون ردیف بودجه، بدون بهرهمندی از امکانات ویژه و بدون یک سازمان پشتیبان. علی دهباشی اما چیزی دارد که ... او آبرو و اعتبار دارد. همین آبرو و اعتبار هم هست که به کارش غنا بخشیده است. همین آبرو و اعتبار است که شخصیتهای ممتاز و طراز اول فرهنگ را میهمان ثابت نشستهای دنبالهدارش کرده است و همین آبرو و اعتبار است که تداوم برگزاری شبهای بخارا را برای سپهر فرهنگی ایران تضمین کرده است. میتوان علی دهباشی را دوست نداشت، میتوان نقدهایی به شیوه کارش داشت، میتوان اولویتهای او را زیر سؤال برد اما مطمئنا نمیتوان او را «ندید» و «بزرگ» نداشت؛ کسی که یکتنه بخش زیادی از بار فرهنگ را در ایران به دوش میکشد و صدای هر آنکسی است که در این کشور کار میکند و قدر نمیبیند، کار میکند و دیده نمیشود و کار میکند و راهی برای برقراری ارتباط با بدنه جامعه ندارد. این بار این ماییم و قدردانی از مردی که قدر همه را میداند و فروتنانه در انتظار قدردانی نیست. ما اما با صدای بلند میگوییم که «قدرتان را میدانیم آقای دهباشی»؛ بمانید برای ما و بمانید برای فرهنگ ایران... .
این یادداشت فقط ادای احترام است، ایستادن و کلاه از سر برداشتن. احترام به مردی که زندگیاش خلاصه فرهنگ است؛ از آن آدمها که 24ساعتشان، واقعا 24 ساعت است: پرتی ندارند. آنقدر فرصت دارند که هر روزشان را به روزی بزرگ بدل کنند: مثل 500 روزی که به 500 شب بخارا ختم شد، مثل تمام روزهای این 23 سال و انتشار 132 شماره مجله «بخارا»، مثل تمام روزهای بزرگی که «علی دهباشی» برای فرهنگ، هنر و ادب ایران خلق کرد.روزهای علی دهباشی از چهارونیم صبح شروع میشود؛ عموم قرارهای دیدار او بین پنج تا هفت صبح است در میان کتابها و مجلاتی که دیگر جایی برای تردد در دفتر او در میدان فلسطین تهران باقی نگذاشته است. تا اینجای کار او حداقل سه ساعت از همه ما جلوست، البته با این فرض که باقی ما هشت صبح برخیزیم و واقعا «کار» کنیم. به حرف آسان است، هر شبی از این 500 شب بخارا، کاری بوده است کارستان. برگزاری هر شب از «ایده» شروع میشود و به «اجرا» ختم میشود اما در این بین به ساعتها و روزها هماهنگی، تدارکات، پشتیبانی و کار فکری و عملی نیاز است. آنهایی که دستشان در کار است میدانند یک رویداد یکشبه تا چه حد میتواند پیچیدگی داشته باشد. حالا شما این یک شب را بکنید 500 شب و در کنار آن انتشار یک مجله معتبر را هم با 23 سال سابقه انتشار اضافه کنید: حیرتانگیز است. در یک شرایط نرمال هم برگزاری این همه نشست و رویداد فرهنگی کاری است دشوار چه رسد به شرایط متلاطم ایران با همه بدبینیها و تهمتها و انگها و اتهامها. اینجا برای هر رویداد، کلی باید فکر کرد، خط قرمزها را درآورد، آدمها را چک کرد، خبرها را با وسواس منتشر کرد و همه جوانب را برای یک رویداد بیحاشیه در نظر گرفت و بعد اقدام کرد. حال شما تمام این دغدغهها را در 500 ضرب کنید و ببینید چه شبها و روزهایی بر علی دهباشی رفته است. از اینها گذشته، کاری که علی دهباشی در این سالها کرده، کاری است در قواره یک مؤسسه بزرگ فرهنگی با ردیف بودجه میلیاردی. دوروبرمان کم نمیشنویم برخی نهادها برای برگزاری یک رویداد چه بودجهها که نمیگیرند و از چه امکاناتی که برخوردار نیستند؛ آنوقت علی دهباشی تک و تنها کار یک مؤسسه بزرگ را دارد پیش میبرد؛ بدون ردیف بودجه، بدون بهرهمندی از امکانات ویژه و بدون یک سازمان پشتیبان. علی دهباشی اما چیزی دارد که ... او آبرو و اعتبار دارد. همین آبرو و اعتبار هم هست که به کارش غنا بخشیده است. همین آبرو و اعتبار است که شخصیتهای ممتاز و طراز اول فرهنگ را میهمان ثابت نشستهای دنبالهدارش کرده است و همین آبرو و اعتبار است که تداوم برگزاری شبهای بخارا را برای سپهر فرهنگی ایران تضمین کرده است. میتوان علی دهباشی را دوست نداشت، میتوان نقدهایی به شیوه کارش داشت، میتوان اولویتهای او را زیر سؤال برد اما مطمئنا نمیتوان او را «ندید» و «بزرگ» نداشت؛ کسی که یکتنه بخش زیادی از بار فرهنگ را در ایران به دوش میکشد و صدای هر آنکسی است که در این کشور کار میکند و قدر نمیبیند، کار میکند و دیده نمیشود و کار میکند و راهی برای برقراری ارتباط با بدنه جامعه ندارد. این بار این ماییم و قدردانی از مردی که قدر همه را میداند و فروتنانه در انتظار قدردانی نیست. ما اما با صدای بلند میگوییم که «قدرتان را میدانیم آقای دهباشی»؛ بمانید برای ما و بمانید برای فرهنگ ایران... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.