حملات منطقهای اسرائیل؛ سیاست نتانیاهو برای فرار از شکست
عبدالرحمن فتحالهی: به دنبال حمله پهپادهای هفته جاری اسرائیل به دو خودروی یگانهای حشدالشعبی در شهر «قائم»، واقع در مرز عراق و سوریه و کشتهشدن نیروهای بسیج مردمی عراق، از جمله فرمانده حشدالشعبی در این حمله، به نظر میرسد اسرائیل شمشیر را برای نابودی کانونهای تهدید در نزدیک مرزهای خود از رو بسته است؛ چراكه کار از حمله موشکی و هوایی به مقرها و انبار مهمات نیروهای حشدالشعبی در عراق گذشته و اکنون مسئله در حوزه ترور نیروهای مؤثر پی گرفته میشود. با گذشت بیش از یک ماه از حمله به پایگاه حشدالشعبی در آمرلی، از توابع استان صلاحالدین عراق و حمله مجدد به پایگاه دیگر این نیروها (حشدالشعبی) موسوم به «ابومنتظر المحمداوی» در استان دیاله به فاصله 10 روز بعد از حمله اول و انجام دو حمله مستمر دیگر؛ یعنی حمله به اردوگاه صقر در منطقه عویریج بغداد و حمله به مقر لشکر 30 نیروهای حشدالشعبی در برطله، واقع در منطقه سهل نینوا، همه نگاهها و توجهات کارشناسان معطوف به یافتن پاسخ این پرسش شده که چرا در این برهه زمانی، تلآویو نیروهای حشدالشعبی را آماج حملات موشکی و پهپادی خود قرار داده است. اما واقعیت امر این است
که تلآویو نه در یک ماه گذشته که نزدیک به سه سال است كه حملات نامنظم و البته مستمر و مداوم را در دستور کار خود قرار داده است. مؤید این نظر، سخنان «فاضل ابورغیف»، کارشناس امنیتی نزدیک به سرویسهای اطلاعاتی عراق بود که ميگويد: «از سال 2016 میلادی تاکنون نزدیک به 17 حمله علیه اماکن متعلق به نیروهای حشدالشعبی در جایجای عراق توسط اسرائیل انجام گرفته است».
اما فارغ از این مسئله، نکته مهم اینجاست که بدونشک در 36 روز اخیر دور حملات تلآویو علیه مواضع و نیروهای حشدالشعبی در عراق تندتر شده. پیرو این واقعیت سؤال اصلی اینجاست که چرا در یک ماه گذشته این تحرکات و شدتعمل اسرائیل؛ چه به صورت مستقل و چه به صورت تقسیم به طور چشمگیری علیه نیروهای بسیج مردمی عراق افزایش پیدا کرده است؟دلیل اول آن به تحولات جاری در منطقه بازمیگردد، چون از یکسو یقینا اقتضائات سیاسی داخلی اسرائیل در آستانه انتخابات پارلمانی در سرزمینهای اشغالی، نتانیاهو را بر آن داشته که از هر طریق ممکن مانع از شکست خود و حزب متبوعش «لیکود» شود. این ظن زمانی تقویت میشود که شبکه تلویزیونی «کان» اسرائیل در 18 آگوست اعلام کرد که ائتلاف «کاحول لاوان» یا همان ائتلاف «آبی و سفید» به ریاست «بنی گانتس» در تلاشی برای شکست حزب حاکم؛ یعنی لیکود به ریاست بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر کنونی اسرائیل، در انتخابات کنست (پارلمان اسرائیل)، توافق جدیدی را با حزب «اسرائیل خانه ما» به ریاست آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع سابق در کابینه نتانیاهو امضا ميكند. اهمیت این توافق در صورت امضا در بهدستآوردن یک صندلی اضافی توسط طرفین
نهفته است؛ چون هر ائتلافی که این صندلی را کسب کند، پیروز انتخابات خواهد بود.
این مسائل گویای حساسیتهای جاری در میدان و عرصه سیاسی داخلی اسرائیل، آن هم در فاصله 20 روز مانده به برگزاری انتخابات پارلمانی است؛ حساسیتهایی که هر روز بر شدت آن افزوده میشود و چون نتانیاهو هر لحظه سایه پایان حیات و عمر سیاسی خود را پررنگتر میبیند، به دنبال انحراف جدی در افکار عمومی در سرزمینهای اشغالی و بهتبع آن ایجاد برگ برنده در انتخابات پیشرو است؛ و چه برگ برندهای بهتر از حمله به کانون تهدیدات اسرائیل در عراق بهعنوان سر پل ارباطی ایران با سوریه است.
اتفاقا به نظر میرسد که علنیکردن این حملات و تهدیدات تلآویو علیه تهران و نیروهای همپیمان در منطقه از زبان نتانیاهو در روزهای اخیر، آن هم به کرات، میتواند یک حرکت تبلیغاتی برای جذب بیشتر آرا از سوی نخستوزیر اسرائیل قلمداد شود.
مسئله دیگر تحولات جاری در سوریه و بهخصوص اقتضائات روزهای اخیر استان ادلب است. بههرحال با تصرف احتمالی و کنترل این استان توسط ارتش سوریه، میتوان گفت که عملا مهمترین کانون نیروهای معارض مسلح دولت دمشق از بین خواهد رفت و در سایه تحولات میدانی در این کشور، بسترساز پررنگشدن نظارت دولت بر اکثر سرزمینهای سوریه خواهد بود. در این صورت وزن سیاسی و دیپلماتیک دولت سوريه در مذاکرات بینالمللی بهشدت افزایش پیدا خواهد کرد.بنابراین دیگر دمشق در موضع ضعف، خود را متعهد به پذیرش تصمیمات دیگر کشورها و سازمانها نمیداند، ازاینرو دوباره سوریه به کانون نگرانی اسرائیل بدل خواهد شد؛ هرچند که هماکنون نیز این کشور کم تهدیدی برای سرزمینهای اشغالی ایجاد نکرده است. با این تفاسیر اسرائیل در گام اول به دنبال عدم توفیق دولت و ارتش سوریه و نیروهای همپیمان دمشق در ادلب خواهد بود.
تحقق این مهم در تضعیف یا حتی نبود نیروهایی مانند حشدالشعبی آسانتر خواهد بود، بهخصوص آنکه قطع ارتباط این نیروهای نظامی با ایران در منطقه، عملا هرگونه هماهنگی را برای تقابل هرچه جدیتر با احیای داعش به محاق خواهد برد. تلآویو به دنبال آن است که علاوهبر نابودی مقرها، پایگاهها و انبارهای مهمات و تسلیحات حشدالشعبی، در یک گام نوین، جدی و البته پرریسک وارد فاز ترور نیروهای بسیج مردمی، بهخصوص سران، فرماندهان و عناصر تأثیرگذار این نیرو شود. با این وصف احتمال تکرار اقداماتی مانند حمله پهپادها به خودروهای یگانهای حشدالشعبی در شهر «قائم» و ترور بیشتر نیروهای این یگان دور از ذهن نيست.
عبدالرحمن فتحالهی: به دنبال حمله پهپادهای هفته جاری اسرائیل به دو خودروی یگانهای حشدالشعبی در شهر «قائم»، واقع در مرز عراق و سوریه و کشتهشدن نیروهای بسیج مردمی عراق، از جمله فرمانده حشدالشعبی در این حمله، به نظر میرسد اسرائیل شمشیر را برای نابودی کانونهای تهدید در نزدیک مرزهای خود از رو بسته است؛ چراكه کار از حمله موشکی و هوایی به مقرها و انبار مهمات نیروهای حشدالشعبی در عراق گذشته و اکنون مسئله در حوزه ترور نیروهای مؤثر پی گرفته میشود. با گذشت بیش از یک ماه از حمله به پایگاه حشدالشعبی در آمرلی، از توابع استان صلاحالدین عراق و حمله مجدد به پایگاه دیگر این نیروها (حشدالشعبی) موسوم به «ابومنتظر المحمداوی» در استان دیاله به فاصله 10 روز بعد از حمله اول و انجام دو حمله مستمر دیگر؛ یعنی حمله به اردوگاه صقر در منطقه عویریج بغداد و حمله به مقر لشکر 30 نیروهای حشدالشعبی در برطله، واقع در منطقه سهل نینوا، همه نگاهها و توجهات کارشناسان معطوف به یافتن پاسخ این پرسش شده که چرا در این برهه زمانی، تلآویو نیروهای حشدالشعبی را آماج حملات موشکی و پهپادی خود قرار داده است. اما واقعیت امر این است
که تلآویو نه در یک ماه گذشته که نزدیک به سه سال است كه حملات نامنظم و البته مستمر و مداوم را در دستور کار خود قرار داده است. مؤید این نظر، سخنان «فاضل ابورغیف»، کارشناس امنیتی نزدیک به سرویسهای اطلاعاتی عراق بود که ميگويد: «از سال 2016 میلادی تاکنون نزدیک به 17 حمله علیه اماکن متعلق به نیروهای حشدالشعبی در جایجای عراق توسط اسرائیل انجام گرفته است».
اما فارغ از این مسئله، نکته مهم اینجاست که بدونشک در 36 روز اخیر دور حملات تلآویو علیه مواضع و نیروهای حشدالشعبی در عراق تندتر شده. پیرو این واقعیت سؤال اصلی اینجاست که چرا در یک ماه گذشته این تحرکات و شدتعمل اسرائیل؛ چه به صورت مستقل و چه به صورت تقسیم به طور چشمگیری علیه نیروهای بسیج مردمی عراق افزایش پیدا کرده است؟دلیل اول آن به تحولات جاری در منطقه بازمیگردد، چون از یکسو یقینا اقتضائات سیاسی داخلی اسرائیل در آستانه انتخابات پارلمانی در سرزمینهای اشغالی، نتانیاهو را بر آن داشته که از هر طریق ممکن مانع از شکست خود و حزب متبوعش «لیکود» شود. این ظن زمانی تقویت میشود که شبکه تلویزیونی «کان» اسرائیل در 18 آگوست اعلام کرد که ائتلاف «کاحول لاوان» یا همان ائتلاف «آبی و سفید» به ریاست «بنی گانتس» در تلاشی برای شکست حزب حاکم؛ یعنی لیکود به ریاست بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر کنونی اسرائیل، در انتخابات کنست (پارلمان اسرائیل)، توافق جدیدی را با حزب «اسرائیل خانه ما» به ریاست آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع سابق در کابینه نتانیاهو امضا ميكند. اهمیت این توافق در صورت امضا در بهدستآوردن یک صندلی اضافی توسط طرفین
نهفته است؛ چون هر ائتلافی که این صندلی را کسب کند، پیروز انتخابات خواهد بود.
این مسائل گویای حساسیتهای جاری در میدان و عرصه سیاسی داخلی اسرائیل، آن هم در فاصله 20 روز مانده به برگزاری انتخابات پارلمانی است؛ حساسیتهایی که هر روز بر شدت آن افزوده میشود و چون نتانیاهو هر لحظه سایه پایان حیات و عمر سیاسی خود را پررنگتر میبیند، به دنبال انحراف جدی در افکار عمومی در سرزمینهای اشغالی و بهتبع آن ایجاد برگ برنده در انتخابات پیشرو است؛ و چه برگ برندهای بهتر از حمله به کانون تهدیدات اسرائیل در عراق بهعنوان سر پل ارباطی ایران با سوریه است.
اتفاقا به نظر میرسد که علنیکردن این حملات و تهدیدات تلآویو علیه تهران و نیروهای همپیمان در منطقه از زبان نتانیاهو در روزهای اخیر، آن هم به کرات، میتواند یک حرکت تبلیغاتی برای جذب بیشتر آرا از سوی نخستوزیر اسرائیل قلمداد شود.
مسئله دیگر تحولات جاری در سوریه و بهخصوص اقتضائات روزهای اخیر استان ادلب است. بههرحال با تصرف احتمالی و کنترل این استان توسط ارتش سوریه، میتوان گفت که عملا مهمترین کانون نیروهای معارض مسلح دولت دمشق از بین خواهد رفت و در سایه تحولات میدانی در این کشور، بسترساز پررنگشدن نظارت دولت بر اکثر سرزمینهای سوریه خواهد بود. در این صورت وزن سیاسی و دیپلماتیک دولت سوريه در مذاکرات بینالمللی بهشدت افزایش پیدا خواهد کرد.بنابراین دیگر دمشق در موضع ضعف، خود را متعهد به پذیرش تصمیمات دیگر کشورها و سازمانها نمیداند، ازاینرو دوباره سوریه به کانون نگرانی اسرائیل بدل خواهد شد؛ هرچند که هماکنون نیز این کشور کم تهدیدی برای سرزمینهای اشغالی ایجاد نکرده است. با این تفاسیر اسرائیل در گام اول به دنبال عدم توفیق دولت و ارتش سوریه و نیروهای همپیمان دمشق در ادلب خواهد بود.
تحقق این مهم در تضعیف یا حتی نبود نیروهایی مانند حشدالشعبی آسانتر خواهد بود، بهخصوص آنکه قطع ارتباط این نیروهای نظامی با ایران در منطقه، عملا هرگونه هماهنگی را برای تقابل هرچه جدیتر با احیای داعش به محاق خواهد برد. تلآویو به دنبال آن است که علاوهبر نابودی مقرها، پایگاهها و انبارهای مهمات و تسلیحات حشدالشعبی، در یک گام نوین، جدی و البته پرریسک وارد فاز ترور نیروهای بسیج مردمی، بهخصوص سران، فرماندهان و عناصر تأثیرگذار این نیرو شود. با این وصف احتمال تکرار اقداماتی مانند حمله پهپادها به خودروهای یگانهای حشدالشعبی در شهر «قائم» و ترور بیشتر نیروهای این یگان دور از ذهن نيست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.