گام اول نظام صنفی اصحاب فرهنگ و هنر
روزبه کردونی*
روز گذشته یک رویداد مهم در تالار رودکی اتفاق افتاد. رویدادی که بهدرستی عنوان همگرایی دولت و پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی را بر آن گذاشته بودند. پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی، روایتگران نوعی حقیقت هستند که به روح جامعه جان میبخشند، به درک ما عمق میدهند، آفتاب بر دیگران میتابانند و روح جمعی جامعه را از بزرگی، شرافت، غرور، صبر و افتخار لبریز میکنند. ما با روایتهایی که از زایش هنر و فرهنگ پدید میآیند، متولد میشویم، به آنها عشق میورزیم و با آنها زندگی میکنیم. به تعبیر اندرو استانون «همگی ما بهدنبال مصداقهایی از معنیداربودن زندگیمان هستیم و مستحکمترین تصدیق وقتی به دست میآید که ما با روایتهایی که تئاتر، عکس، داستان، سینما، گرافیک، مجسمه، موسیقی و روزنامهها روایت میکنند، به هم مرتبط میشویم. چیزی که میتواند مرزهای زمان را درنوردد؛ گذشته، حال و آینده». جوامع در مسیر تحقق آرمانهای خود به زایش و آفرینش جانهای بزرگ نیاز دارند. به ویکتور هوگو نیاز دارند تا فریاد بزند «شریف نخواهم بود اگر شما در نتیجه تزویرم به چشم ستایش به من بنگرید». به رومن رولان نیاز دارند تا بگوید: «قهرمان آن کسی است که همان چیزی که از دستش برمیآید انجام میدهد. دیگران همین را هم انجام نمیدهند»
به واسلاو هاول نیاز دارند تا عنوان کند: «هيچ شانسي براي غلبه بر بحرانها و چالشها وجود نخواهد داشت؛ مگر آنكه مردم و جامعه با آن همراهي كنند و اين همراهي فقط زماني اتفاق ميافتد كه نيكسرشتي، روح خير جمعي و حس مشاركت اجتماعي و به عبارت بهتر حس «مسئوليت عالي» شهروندان برانگيخته شود». به محمود دولتآبادی تا بگوید: «اندیشیدن را جدی بگیریم. اندیشیدن. آنچه که ما کم داریم. مردان و زنانی هستند که اندیشیدن را جدی گرفته باشند». آنچه در این رویداد اتفاق افتاد، در اصل پیگیری تحقق بند ماده 92 برنامه ششم توسعه بود که دولت را مکلف میکند بهمنظور حمایت از پدیدآورندگان آثار فرهنگی، هنری و امنیت شغلی اصحاب فرهنگ و هنر و مطبوعات و قلم، صداوسیما و رسانه بسترسازی برای حضور بینالمللی در عرصههای فرهنگی، هنری و تنظیم مناسبات و روابط میان اشخاص حقیقی و حقوقی مرتبط با امور فرهنگی و هنری اقدامهای لازم را به عمل آورد. تشکلهای چهاردهگانه پدیدآورنده آثار فرهنگی و هنری در یک فرایند گفتوگومحور با وزارتخانههای رفاه و فرهنگ و ارشاد پیشنویس دستورالعمل نحوه تشکیل فعالیت انجمنهای صنفی، فرهنگی و هنری و رسانهای کانونها را تهیه
کردند؛ اما نکته مهم و تأملبرانگیز اتفاق روز گذشته چیزی بود از جنس امید. در جامعهای که از داخل و بیرون با پمپاژ یأس و نامیدی بر روح جمعی جامعه مواجه است و امید به تغییر، امید به یک حرکت روبهجلو و امید به یک آینده بهتر، هدف سنگینترین هجمهها قرار دارد، کنار هم قرارگرفتن پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی در کنار مسئولان اجرائی ارشد حوزههای فرهنگ و رفاه اجتماعی برای تحقق یک خواسته صنفی مرتبط با حوزههای کاری آنان، اتفاق مهمی است. در این جلسه بهدرستی گفته شد «کاری که امروز ما آن را پایهگذاری میکنیم، مبنای اصلی یک تحول فکری است و تنها امضای یک سند فکری نیست». نمایندگان سینماگران، اهالی تئاتر، تجسمی، نویسندگان و روزنامهنگاران نیز همسو با این سخن وزیر رفاه، هرکدام بهدرستی بر اهمیت ارجنهادن بر اهل فرهنگ و هنر برای حفظ ایران، تأکید کردند و امیدوارانه، منتقدانه و مصلحانه سخن گفتند. همگرایی پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی با دولتمردانی که عزم بر حمایت ایجاد نظام صنفی اهل هنر و فرهنگ دارند، یک اتفاق مثبت بود.
* پژوهشگر حوزه سیاستگذاری
روز گذشته یک رویداد مهم در تالار رودکی اتفاق افتاد. رویدادی که بهدرستی عنوان همگرایی دولت و پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی را بر آن گذاشته بودند. پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی، روایتگران نوعی حقیقت هستند که به روح جامعه جان میبخشند، به درک ما عمق میدهند، آفتاب بر دیگران میتابانند و روح جمعی جامعه را از بزرگی، شرافت، غرور، صبر و افتخار لبریز میکنند. ما با روایتهایی که از زایش هنر و فرهنگ پدید میآیند، متولد میشویم، به آنها عشق میورزیم و با آنها زندگی میکنیم. به تعبیر اندرو استانون «همگی ما بهدنبال مصداقهایی از معنیداربودن زندگیمان هستیم و مستحکمترین تصدیق وقتی به دست میآید که ما با روایتهایی که تئاتر، عکس، داستان، سینما، گرافیک، مجسمه، موسیقی و روزنامهها روایت میکنند، به هم مرتبط میشویم. چیزی که میتواند مرزهای زمان را درنوردد؛ گذشته، حال و آینده». جوامع در مسیر تحقق آرمانهای خود به زایش و آفرینش جانهای بزرگ نیاز دارند. به ویکتور هوگو نیاز دارند تا فریاد بزند «شریف نخواهم بود اگر شما در نتیجه تزویرم به چشم ستایش به من بنگرید». به رومن رولان نیاز دارند تا بگوید: «قهرمان آن کسی است که همان چیزی که از دستش برمیآید انجام میدهد. دیگران همین را هم انجام نمیدهند»
به واسلاو هاول نیاز دارند تا عنوان کند: «هيچ شانسي براي غلبه بر بحرانها و چالشها وجود نخواهد داشت؛ مگر آنكه مردم و جامعه با آن همراهي كنند و اين همراهي فقط زماني اتفاق ميافتد كه نيكسرشتي، روح خير جمعي و حس مشاركت اجتماعي و به عبارت بهتر حس «مسئوليت عالي» شهروندان برانگيخته شود». به محمود دولتآبادی تا بگوید: «اندیشیدن را جدی بگیریم. اندیشیدن. آنچه که ما کم داریم. مردان و زنانی هستند که اندیشیدن را جدی گرفته باشند». آنچه در این رویداد اتفاق افتاد، در اصل پیگیری تحقق بند ماده 92 برنامه ششم توسعه بود که دولت را مکلف میکند بهمنظور حمایت از پدیدآورندگان آثار فرهنگی، هنری و امنیت شغلی اصحاب فرهنگ و هنر و مطبوعات و قلم، صداوسیما و رسانه بسترسازی برای حضور بینالمللی در عرصههای فرهنگی، هنری و تنظیم مناسبات و روابط میان اشخاص حقیقی و حقوقی مرتبط با امور فرهنگی و هنری اقدامهای لازم را به عمل آورد. تشکلهای چهاردهگانه پدیدآورنده آثار فرهنگی و هنری در یک فرایند گفتوگومحور با وزارتخانههای رفاه و فرهنگ و ارشاد پیشنویس دستورالعمل نحوه تشکیل فعالیت انجمنهای صنفی، فرهنگی و هنری و رسانهای کانونها را تهیه
کردند؛ اما نکته مهم و تأملبرانگیز اتفاق روز گذشته چیزی بود از جنس امید. در جامعهای که از داخل و بیرون با پمپاژ یأس و نامیدی بر روح جمعی جامعه مواجه است و امید به تغییر، امید به یک حرکت روبهجلو و امید به یک آینده بهتر، هدف سنگینترین هجمهها قرار دارد، کنار هم قرارگرفتن پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی در کنار مسئولان اجرائی ارشد حوزههای فرهنگ و رفاه اجتماعی برای تحقق یک خواسته صنفی مرتبط با حوزههای کاری آنان، اتفاق مهمی است. در این جلسه بهدرستی گفته شد «کاری که امروز ما آن را پایهگذاری میکنیم، مبنای اصلی یک تحول فکری است و تنها امضای یک سند فکری نیست». نمایندگان سینماگران، اهالی تئاتر، تجسمی، نویسندگان و روزنامهنگاران نیز همسو با این سخن وزیر رفاه، هرکدام بهدرستی بر اهمیت ارجنهادن بر اهل فرهنگ و هنر برای حفظ ایران، تأکید کردند و امیدوارانه، منتقدانه و مصلحانه سخن گفتند. همگرایی پدیدآورندگان آثار هنری و فرهنگی با دولتمردانی که عزم بر حمایت ایجاد نظام صنفی اهل هنر و فرهنگ دارند، یک اتفاق مثبت بود.
* پژوهشگر حوزه سیاستگذاری
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.