ردپای بازار در آموزش کودکان
کاوه رستمی.پژوهشگر مؤسسه مطالعات کودکی مدرس
آیا تا به حال در تنهایی خود به عنوان یک والد یا فرد بزرگسال به این موضوع فکر کردهاید که کودک کیست؟ برای رشد شخصیت او چه شرایطی لازم است؟ شاید با این نگاه، این پرسشها برای ما تداعی شود که کودکان چگونه تربیت میشوند؟ و وظیفه اصلی تربیت کودکان بر عهده چه کسی است؟ و ما از کودکان خود در آینده نه چندان دور چه انتظاری داریم؟
اینها دغدغهها و سؤالاتی است که شاید فکر هزاران یا میلیونها نفر را در کشور به خود مشغول کرده است. در این نوشتار قصد داریم کمی دقیقتر درباره مراکز آموزشی که تربیت فرزندان ما را بر عهده دارند، تأمل کنیم.
یکی از مهمترین مسائل آموزشی امروز کشور بحث تجاریشدن آموزش و نگاه کالاگونه به کودکان است. با نگاهی مختصر به قوانین و اهداف کشورهای توسعهیافته متوجه میشویم که حساسترین امر برای این دولتها مسئله آموزش و بهویژه آموزش کودکان است و بیشترین سختگیریها و حساسیتها مربوط به همین حوزه است؛ بهطوریکه میزان هزینه سرمایهگذاریشده و حقوق و مزایای متولیان آموزشوپرورش این کشورها گواه این امر است. اما در سیستم آموزشی تعریفشده ما برای کودکان، این امر بسیار سطحی در نظر گرفته شده است که هر کسی توان اجرای آن را دارد و با وجود تأکید بسیاری از اندیشمندان و ادیبان این مرز و بوم بر حساسیت آموزش کودکان هنوز این موضوع برای ما در اولویت قرار نگرفته است و ما با افزایش تعداد کودکان و حساسیت تهی از تفکر والدین، شاهد ورود دلالان و مؤسسات تجاری در این عرصه مهم و سرنوشتساز هستیم.
مؤسسات و مراکز تجاری با درک این نکته که آموزشوپرورش کودکان در کشور مهم شده است، با ترفندهای مختلف در این عرصه ورود کردهاند. با توجه به اینکه در کشور هنوز متولی قانونی آموزش کودکان مشخص نیست و سازمانها، مؤسسات و مراکز مختلف در این عرصه فعالیت میکنند و از طرف دیگر جامعه هنوز آگاهیهای لازم را در این زمینه کسب نکرده و به بلوغ فکری نرسیده است، راه برای دلالان و مؤسسات تجاری باز شده است؛ مؤسساتی که حتی از حداقلهای صلاحیت آموزش کودکان بیبهرهاند و در قبال هزینهای که از والدین دریافت میکنند کودکان عاری از مسئله و مشکل را با کولهباری از مسائل تحویل میدهند.
با توجه به موارد ذکرشده لزوم حساسیت و آگاهی والدین نسبت به کودکان احساس میشود و منطقی است که آنها قبل از سپردن کودکان خود به مراکز آموزشی از موارد زیر اطمینان حاصل کنند:
مراکز دارای مجوز از سازمانهای مربوط به آموزشوپرورش، کسب اطلاع از صلاحیت و نیروی انسانی (مدیران، مربیان و...) مراکزی که فرزند خود را به آن میسپارند، تحلیل محتوای آموزشی مورد استفاده در مراکز آموزشی، حضور در برخی از کلاسها و فضای آموزشی، مطالبهگری و حمایت از والدین مطالبهگر، مشاهده رفتار کودک و تغییرات او در طول دوره، اعتماد به کودکان و احساساتشان نسبت به مرکز آموزشی.
آیا تا به حال در تنهایی خود به عنوان یک والد یا فرد بزرگسال به این موضوع فکر کردهاید که کودک کیست؟ برای رشد شخصیت او چه شرایطی لازم است؟ شاید با این نگاه، این پرسشها برای ما تداعی شود که کودکان چگونه تربیت میشوند؟ و وظیفه اصلی تربیت کودکان بر عهده چه کسی است؟ و ما از کودکان خود در آینده نه چندان دور چه انتظاری داریم؟
اینها دغدغهها و سؤالاتی است که شاید فکر هزاران یا میلیونها نفر را در کشور به خود مشغول کرده است. در این نوشتار قصد داریم کمی دقیقتر درباره مراکز آموزشی که تربیت فرزندان ما را بر عهده دارند، تأمل کنیم.
یکی از مهمترین مسائل آموزشی امروز کشور بحث تجاریشدن آموزش و نگاه کالاگونه به کودکان است. با نگاهی مختصر به قوانین و اهداف کشورهای توسعهیافته متوجه میشویم که حساسترین امر برای این دولتها مسئله آموزش و بهویژه آموزش کودکان است و بیشترین سختگیریها و حساسیتها مربوط به همین حوزه است؛ بهطوریکه میزان هزینه سرمایهگذاریشده و حقوق و مزایای متولیان آموزشوپرورش این کشورها گواه این امر است. اما در سیستم آموزشی تعریفشده ما برای کودکان، این امر بسیار سطحی در نظر گرفته شده است که هر کسی توان اجرای آن را دارد و با وجود تأکید بسیاری از اندیشمندان و ادیبان این مرز و بوم بر حساسیت آموزش کودکان هنوز این موضوع برای ما در اولویت قرار نگرفته است و ما با افزایش تعداد کودکان و حساسیت تهی از تفکر والدین، شاهد ورود دلالان و مؤسسات تجاری در این عرصه مهم و سرنوشتساز هستیم.
مؤسسات و مراکز تجاری با درک این نکته که آموزشوپرورش کودکان در کشور مهم شده است، با ترفندهای مختلف در این عرصه ورود کردهاند. با توجه به اینکه در کشور هنوز متولی قانونی آموزش کودکان مشخص نیست و سازمانها، مؤسسات و مراکز مختلف در این عرصه فعالیت میکنند و از طرف دیگر جامعه هنوز آگاهیهای لازم را در این زمینه کسب نکرده و به بلوغ فکری نرسیده است، راه برای دلالان و مؤسسات تجاری باز شده است؛ مؤسساتی که حتی از حداقلهای صلاحیت آموزش کودکان بیبهرهاند و در قبال هزینهای که از والدین دریافت میکنند کودکان عاری از مسئله و مشکل را با کولهباری از مسائل تحویل میدهند.
با توجه به موارد ذکرشده لزوم حساسیت و آگاهی والدین نسبت به کودکان احساس میشود و منطقی است که آنها قبل از سپردن کودکان خود به مراکز آموزشی از موارد زیر اطمینان حاصل کنند:
مراکز دارای مجوز از سازمانهای مربوط به آموزشوپرورش، کسب اطلاع از صلاحیت و نیروی انسانی (مدیران، مربیان و...) مراکزی که فرزند خود را به آن میسپارند، تحلیل محتوای آموزشی مورد استفاده در مراکز آموزشی، حضور در برخی از کلاسها و فضای آموزشی، مطالبهگری و حمایت از والدین مطالبهگر، مشاهده رفتار کودک و تغییرات او در طول دوره، اعتماد به کودکان و احساساتشان نسبت به مرکز آموزشی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.