روایت کمال تبریزی از روزهای تسخير سفارت آمریکا:
دانشجویان با گروگانها تختهنرد بازی میکردند و شریعتی میخواندند
کمال تبریزی، کارگردان سینما از جمله افرادی است که در تسخير سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۵۸ حضور داشته است. او در گفتوگویی تفصیلی با زهرا ترسایی خبرنگار خبرآنلاین حضورش بین دانشجویان خط امام را فقط به عنوان عکاس و فیلمبردار عنوان میکند. خلاصه روایت تبریزی از آن روزها را در ادامه میخوانید:
عدهای از دانشجویان دانشگاههای مختلف اعم از صنعتی، پلیتکنیک، تهران و بسیاری از دانشگاههای معروف در قالب انجمنهای اسلامی ایدهای را طراحی کردند که در روز ۱۳ آبان سفارت آمریکا را اشغال کنند. در این ماجرا تنها دانشگاهی که همراهی نکرد دانشگاه علم و صنعت بود که آقای احمدینژاد در انجمن اسلامی آن دانشگاه بود زیرا آنها بر این باور بودند که باید از سفارت شوروی شروع کنیم. البته آقای عزتالله ضرغامی هم با اینکه جزء بچههای پلیتکنیک بود، مخالف این حرکت بود، او میگفت این کار درست نیست و حاضر به شرکت در ماجرای اشغال سفارت نشد.
طبق برنامهریزی قبلی صبح زود روز ۱۳ آبان همه دانشجویان به دانشگاه پلیتکنیک آمده بودند، دانشگاه پلیتکنیک سلفسرویسی داشت که در قسمت بالای آن محوطه بزرگی بود که همه دانشجویان آنجا تجمع کرده بودند و توضیحاتی از سوی اعضای شورای مرکزی دانشگاههای مختلف شامل آقای میردامادی از پلیتکنیک، آقای سیف از صنعتی شریف و بیطرف از دانشگاه تهران و... به دانشجویان ارائه میشد با این مضمون که «برای اشغال سفارت از خیابان طالقانی حرکت و به سمت سفارت میرویم. به آنجا که رسیدیم از دیوار بالا میرویم، قفل و زنجیر سفارت را با قفلشکن میشکنیم، وارد سفارت میشویم، احتمالا به دلیل مقاومتها درگیریهایی میشود زیرا تفنگداران دریایی آنجا مستقر هستند که احتمالا شلیک و تیراندازی میکنند، یکعدهای از بچهها شهید میشوند و ما شهدا را روی دست برمیداریم و میگوییم این سند جنایت آمریکاست و از سفارت بیرون میآییم و تمام».
اصلا بنا نبود دانشجویان در سفارت بمانند چون این ذهنیت در دانشجویان وجود داشت که «ما با دست خالی در مقابل تفنگداران آمریکایی کاری از پیش نخواهیم برد ضمن اینکه سفارت بخشی از خاک آمریکاست و امکان ورود به آن وجود ندارد»؛ این تمام برنامه و طراحی دانشجویان برای اشغال سفارت آمریکا بود.
روزی آقای محمد هاشمی همسر خانم دکتر ابتکار که البته در آن زمان هنوز ازدواج نکرده بودند و در ماجرای سفارت با هم آشنا شدند و از بچههای شیمی پلیتکنیک بود و من هم آنجا مهندسی راه و ساختمان میخواندم، به من گفت در روز ۱۳ آبان با دوربین عکاسی و فیلمبرداری در دانشگاه حاضر باش؛ تا روز ۱۳ آبان من از ماجرا هیچ اطلاعی نداشتم.
دانشجویان اصلا فکر نمیکردند که تفنگداران سفارت مقاومت نکنند، آمریکاییها بعد از اینکه همه چیز را از بین بردند و تقریبا همه اسناد را خرد کردند، درهای بستهای را که دانشجوها نمیتوانستند باز کنند باز کردند. نکته جالب این بود که تفنگداران دریایی با جثههای ورزیده و تفنگهایی که داشتند بیرون آمدند، در آن زمان یکی از عکسهای جالبی که گرفته شد، عکسی بود از یکی از دانشجویان به نام شهید علی صبوری که قد بسیار کوتاهی داشت در کنار یکی از تفنگداران آمریکایی که دستگیر کرده بود که در واقع قدش تا کمر تفنگدار آمریکایی بود که در یکی از مجلات آمریکایی، احتمالا مجله نیوزویک هم چاپ شد.
امروز تمام فیلمهایی که از اشغال سفارت آمریکا میبینید نتیجه کار من و آقای حاجمیری است، تمام ظرفیت تصویری لحظه اشغال سفارت آمریکا همه در اختیار ما بود اما متأسفانه با یک اشتباه همه را در اختیار صداوسیمای وقت قرار دادیم، فکر کنید که آن فیلمها چقدر ارزشمند است اما ما آن زمان اصلا به این موضوع فکر نمیکردیم. تمام فیلم و عکسها از لحظه ورود دانشجوها به سفارت در اختیار ما بود که اگر میخواستیم به هر شبکهای بفروشیم با هر قیمتی از ما میخریدند چون منحصربهفرد بودند.
در مدت زمان یکماههای که در سفارت بودم موضوعاتی که مشاهده کردم جالب بود؛ اول اینکه در سفارت بسته بود و اجازه ورود به کسی نمیدادند، نکته دیگر این بود که تمام مقامات مملکت، گروههای سیاسی اعم از چپ و راست، مجاهدین، چریکهای فدایی، جبهه نجات ملی، جبهه ملی و... همه جلوی در سفارت میآمدند و شعار میدادند که «دانشجوی خط امام بر تو سلام، بر تو درود»؛ به اینها اضافه کنید هنروران و بازیگران سینما، بلورفروشان، پرستاران، پزشکان و... هر روز یک صنف به نوبت میآمدند و از دانشجویان حمایت میکردند. به خاطر دارم از گروههای مختلف افراد مختلف میآمدند که وارد سفارت شوند و کنار دانشجویان مصاحبه مطبوعاتی کنند اما با ورود برخی موافقت و با برخی دیگر مخالفت میکردند. خیلیها که امروز تحلیلهای متفاوت دارند و با آن مخالفت میکنند و این حرکت را زیر سؤال میبرند احتمالا آن روزها خود از جوانان پرشوری بودند که مقابل سفارت، شعار مرگ بر آمریکا میدادند!
از صحنههای جالبی که به یاد دارم این بود که همه گروگانها یک میزبان داشتند یعنی یک دانشجو وظیفه نگهبانی از یک یا چند گروگان را برعهده داشت به طوریکه برای گروگانهای خانم نگهبان خانم و برای مردها یک میزبان مرد در نظر گرفته شده بود. فضا هم به شکلی بود که گروگانها در فضای اتاق آزاد بودند و اینگونه نبود که گروگانها دستبسته باشند بلکه با دانشجوها تختهنرد بازی میکردند، کتابهای دکتر شریعتی را میخواندند، مثلا یکی از دانشجویان را به خاطر دارم که برای یکی از گروگانها کتاب دکتر شریعتی را میخواند و تحلیل میکرد. حتی با هم نقاشی میکشیدند و غذا میخوردند و در واقع گروگانها و دانشجویان کاملا با هم رفاقت و همنشینی داشتند. اینگونه نبود که فضای گروگان و گروگانگیری واقعی باشد؛ اگرچه انعکاس بیرونی آن تحت عنوان گروگانگیری بود اما در درون و در واقع با یکدیگر همزیستی مسالمتآمیز داشتند.
کمال تبریزی، کارگردان سینما از جمله افرادی است که در تسخير سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۵۸ حضور داشته است. او در گفتوگویی تفصیلی با زهرا ترسایی خبرنگار خبرآنلاین حضورش بین دانشجویان خط امام را فقط به عنوان عکاس و فیلمبردار عنوان میکند. خلاصه روایت تبریزی از آن روزها را در ادامه میخوانید:
عدهای از دانشجویان دانشگاههای مختلف اعم از صنعتی، پلیتکنیک، تهران و بسیاری از دانشگاههای معروف در قالب انجمنهای اسلامی ایدهای را طراحی کردند که در روز ۱۳ آبان سفارت آمریکا را اشغال کنند. در این ماجرا تنها دانشگاهی که همراهی نکرد دانشگاه علم و صنعت بود که آقای احمدینژاد در انجمن اسلامی آن دانشگاه بود زیرا آنها بر این باور بودند که باید از سفارت شوروی شروع کنیم. البته آقای عزتالله ضرغامی هم با اینکه جزء بچههای پلیتکنیک بود، مخالف این حرکت بود، او میگفت این کار درست نیست و حاضر به شرکت در ماجرای اشغال سفارت نشد.
طبق برنامهریزی قبلی صبح زود روز ۱۳ آبان همه دانشجویان به دانشگاه پلیتکنیک آمده بودند، دانشگاه پلیتکنیک سلفسرویسی داشت که در قسمت بالای آن محوطه بزرگی بود که همه دانشجویان آنجا تجمع کرده بودند و توضیحاتی از سوی اعضای شورای مرکزی دانشگاههای مختلف شامل آقای میردامادی از پلیتکنیک، آقای سیف از صنعتی شریف و بیطرف از دانشگاه تهران و... به دانشجویان ارائه میشد با این مضمون که «برای اشغال سفارت از خیابان طالقانی حرکت و به سمت سفارت میرویم. به آنجا که رسیدیم از دیوار بالا میرویم، قفل و زنجیر سفارت را با قفلشکن میشکنیم، وارد سفارت میشویم، احتمالا به دلیل مقاومتها درگیریهایی میشود زیرا تفنگداران دریایی آنجا مستقر هستند که احتمالا شلیک و تیراندازی میکنند، یکعدهای از بچهها شهید میشوند و ما شهدا را روی دست برمیداریم و میگوییم این سند جنایت آمریکاست و از سفارت بیرون میآییم و تمام».
اصلا بنا نبود دانشجویان در سفارت بمانند چون این ذهنیت در دانشجویان وجود داشت که «ما با دست خالی در مقابل تفنگداران آمریکایی کاری از پیش نخواهیم برد ضمن اینکه سفارت بخشی از خاک آمریکاست و امکان ورود به آن وجود ندارد»؛ این تمام برنامه و طراحی دانشجویان برای اشغال سفارت آمریکا بود.
روزی آقای محمد هاشمی همسر خانم دکتر ابتکار که البته در آن زمان هنوز ازدواج نکرده بودند و در ماجرای سفارت با هم آشنا شدند و از بچههای شیمی پلیتکنیک بود و من هم آنجا مهندسی راه و ساختمان میخواندم، به من گفت در روز ۱۳ آبان با دوربین عکاسی و فیلمبرداری در دانشگاه حاضر باش؛ تا روز ۱۳ آبان من از ماجرا هیچ اطلاعی نداشتم.
دانشجویان اصلا فکر نمیکردند که تفنگداران سفارت مقاومت نکنند، آمریکاییها بعد از اینکه همه چیز را از بین بردند و تقریبا همه اسناد را خرد کردند، درهای بستهای را که دانشجوها نمیتوانستند باز کنند باز کردند. نکته جالب این بود که تفنگداران دریایی با جثههای ورزیده و تفنگهایی که داشتند بیرون آمدند، در آن زمان یکی از عکسهای جالبی که گرفته شد، عکسی بود از یکی از دانشجویان به نام شهید علی صبوری که قد بسیار کوتاهی داشت در کنار یکی از تفنگداران آمریکایی که دستگیر کرده بود که در واقع قدش تا کمر تفنگدار آمریکایی بود که در یکی از مجلات آمریکایی، احتمالا مجله نیوزویک هم چاپ شد.
امروز تمام فیلمهایی که از اشغال سفارت آمریکا میبینید نتیجه کار من و آقای حاجمیری است، تمام ظرفیت تصویری لحظه اشغال سفارت آمریکا همه در اختیار ما بود اما متأسفانه با یک اشتباه همه را در اختیار صداوسیمای وقت قرار دادیم، فکر کنید که آن فیلمها چقدر ارزشمند است اما ما آن زمان اصلا به این موضوع فکر نمیکردیم. تمام فیلم و عکسها از لحظه ورود دانشجوها به سفارت در اختیار ما بود که اگر میخواستیم به هر شبکهای بفروشیم با هر قیمتی از ما میخریدند چون منحصربهفرد بودند.
در مدت زمان یکماههای که در سفارت بودم موضوعاتی که مشاهده کردم جالب بود؛ اول اینکه در سفارت بسته بود و اجازه ورود به کسی نمیدادند، نکته دیگر این بود که تمام مقامات مملکت، گروههای سیاسی اعم از چپ و راست، مجاهدین، چریکهای فدایی، جبهه نجات ملی، جبهه ملی و... همه جلوی در سفارت میآمدند و شعار میدادند که «دانشجوی خط امام بر تو سلام، بر تو درود»؛ به اینها اضافه کنید هنروران و بازیگران سینما، بلورفروشان، پرستاران، پزشکان و... هر روز یک صنف به نوبت میآمدند و از دانشجویان حمایت میکردند. به خاطر دارم از گروههای مختلف افراد مختلف میآمدند که وارد سفارت شوند و کنار دانشجویان مصاحبه مطبوعاتی کنند اما با ورود برخی موافقت و با برخی دیگر مخالفت میکردند. خیلیها که امروز تحلیلهای متفاوت دارند و با آن مخالفت میکنند و این حرکت را زیر سؤال میبرند احتمالا آن روزها خود از جوانان پرشوری بودند که مقابل سفارت، شعار مرگ بر آمریکا میدادند!
از صحنههای جالبی که به یاد دارم این بود که همه گروگانها یک میزبان داشتند یعنی یک دانشجو وظیفه نگهبانی از یک یا چند گروگان را برعهده داشت به طوریکه برای گروگانهای خانم نگهبان خانم و برای مردها یک میزبان مرد در نظر گرفته شده بود. فضا هم به شکلی بود که گروگانها در فضای اتاق آزاد بودند و اینگونه نبود که گروگانها دستبسته باشند بلکه با دانشجوها تختهنرد بازی میکردند، کتابهای دکتر شریعتی را میخواندند، مثلا یکی از دانشجویان را به خاطر دارم که برای یکی از گروگانها کتاب دکتر شریعتی را میخواند و تحلیل میکرد. حتی با هم نقاشی میکشیدند و غذا میخوردند و در واقع گروگانها و دانشجویان کاملا با هم رفاقت و همنشینی داشتند. اینگونه نبود که فضای گروگان و گروگانگیری واقعی باشد؛ اگرچه انعکاس بیرونی آن تحت عنوان گروگانگیری بود اما در درون و در واقع با یکدیگر همزیستی مسالمتآمیز داشتند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.