|

نمايشگاه رئوفه رستمي در گالري‌ اي‌جي

هم‌زمان‌سازي اشياي يك مكان

شرق: رئوفه رستمي، عكاسي كه او را پيش از اين بيشتر به‌سبب عكس‌هاي تئاتري و مطبوعاتي‌اش مي‌شناختيم، روز جمعه 11 مرداد 98، در گالري اي‌جي واقع در خيابان آبان جنوبي، شماره 43، نمايشگاه عكس و چيدماني از او با عنوان «زمان دوم» از مجموعه‌كارهاي متأخرش افتتاح شد؛ نمايشگاهي كه عنوانش با استناد به نوشته مهدي كمري انتخاب شده است: «زمان و شرايط نگارش خاطرات در خاطره‌نگارى و روايت خاطرات در تاريخ شفاهى يعنى زمان نامرئى يا زمان دوم، فاصله زمان گذشته خاطره (وقوع واقعه) را تا زمان بازخوانى، پردازش و نگارش متن نشان مى‌دهد. با ملاحظه زمان و موقعيت رجوع مخاطبان خاطره، سه زمان در پيدايش، نگارش و خوانش متن هر خاطره ديده مى‌شود. مقابله يك خاطره واحد از يك تن در دو بازه زمانى متفاوت، تأثير گذر زمان را از بدو بازآفرينى و توليد خاطره در ذهن تا گفت و نوشت آن در حين و عمل باز مى‌نمايد. معمولا گذر زمان به زيان خاطره مى‌انجامد؛ بدين معنا كه ياد و خاطره شخص -چنانچه مكتوب نشده باشد- رو به كم‌رنگى و فراموشى مى‌نهد». رئوفه رستمي درباره ايده نمايشگاهش مي‌گويد: «به‌طور كلي اگر بخواهم دليل تولد اين نمايشگاه را توضيح بدهم، خيلي دشوار است؛ اما من مدت‌ها درگير آناليزكردن فعل ديدن و به‌ياد‌آوردن آنچه ديده‌ام، بوده‌ام. مي‌توانم بگويم نطفه اين نمايشگاه بر اين اساس شكل گرفت. عقبه عكاسي خبري و مستندم خيلي مؤثر بود و هميشه به اين فكر مي‌كردم كه واقعيت‌ را تا چه حد مي‌توان واقعي نشان داد و حول‌و‌حوش اين كلمات مدام مي‌چرخيدم. پروژه‌هاي ديگري هم كه كار كردم، هميشه برايم مهم بود عكس‌هايي باشند كه بتوانم در ابعاد واقعي‌ آنها را ارائه كنم؛ اتفاقي كه در اين نمايشگاه محقق مي‌شد و هرچه جلوتر آمدم، براي من تجربه‌هايي بود كه زمان‌هايي در گالري بودم و تمركزم روي مكان بود. اين ايده براي من خيلي گسترده‌تر از مواجهه با يك مكان واحد در زمان‌هاي مختلف است. من تجربه‌هاي مكاني‌ام را در واقع در يك زمان واحد نشان می‌دهم. تلاشم بر اين بود که آنچه را فراموش كرده‌ام، دوباره مجسم كنم. خواستم تجربه تازه‌اي از راه‌رفتن در آن مكان را تداعي كنم؛ تجربه‌اي كه حتي براي خود من نیز تازه بود و خودم را جدا از مخاطبان نمايشگاه نمي‌بينم. در واقع المان‌هايي را كه در آن فضا در دوران مختلف وجود داشت، براي من مهم بود و در خاطرم مانده بود، به يك هم‌زماني رساندم. اين نمايشگاه حول‌و‌حوش دقيق‌ترديدن براي من شكل گرفت». رستمي درباره انتخاب متريال اين نمايشگاه عكس‌-چيدمان توضيح مي‌دهد: «همه كارها عكس هستند، ولي اين عكس‌ها روي متريال‌هاي مختلف چاپ شده‌اند». علي‌اصغر دشتي، كارگرداني كه سال‌ها رئوفه رستمي عكاس گروهش بوده است، در توصيف اين نمايشگاه مي‌گويد: «هرچه فكر كردم نتوانستم سرنخ ايده اين نمايشگاه رئوفه را در كارهاي قبلي او به شكل مستقيم پيدا كنم. او سال‌هاست عكاسي مي‌كند؛ هم مفصل عكاسي تئاتر و خبر كرده و هم چند نمايشگاه داشته است، حتي با ويدئو و عكس كارهايي كرده بود، اما ايده «زمان دوم» اصلا شبيه عكاسي كه پيش از اين مي‌شناختم، نبود. از او نبوغ عجيبي بروز كرده كه نويد يك آرتيست ايده‌پرداز و معاصر را مي‌دهد. «زمان دوم» در بدو ورود شوك خلأ را در شما ايجاد مي‌كند. شما در اتاق‌ها دنبال آثار آويزان به ديوار مي‌گرديد، خب برويد و دنبالش بگرديد». رئوفه رستمي در استيتمنت اين نمايشگاه نوشته است: «زمان دوم از كنار هم قراردادن تجربه‌هايي در حافظه‌ام از زمان‌های متفاوت كه در اين مكان گذرانده‌ام، شكل گرفته است؛ جابه‌جايي زماني-مكاني چيزها در ذهنم كه گاه به واقعيت نزديك مي‌شوند و گاهي از آن دور مي‌مانند. تكه‌هايي كه در نزديك‌ترين حالتشان به واقعيت، به حيات خود در زماني ديگر ادامه مي‌دهند».

شرق: رئوفه رستمي، عكاسي كه او را پيش از اين بيشتر به‌سبب عكس‌هاي تئاتري و مطبوعاتي‌اش مي‌شناختيم، روز جمعه 11 مرداد 98، در گالري اي‌جي واقع در خيابان آبان جنوبي، شماره 43، نمايشگاه عكس و چيدماني از او با عنوان «زمان دوم» از مجموعه‌كارهاي متأخرش افتتاح شد؛ نمايشگاهي كه عنوانش با استناد به نوشته مهدي كمري انتخاب شده است: «زمان و شرايط نگارش خاطرات در خاطره‌نگارى و روايت خاطرات در تاريخ شفاهى يعنى زمان نامرئى يا زمان دوم، فاصله زمان گذشته خاطره (وقوع واقعه) را تا زمان بازخوانى، پردازش و نگارش متن نشان مى‌دهد. با ملاحظه زمان و موقعيت رجوع مخاطبان خاطره، سه زمان در پيدايش، نگارش و خوانش متن هر خاطره ديده مى‌شود. مقابله يك خاطره واحد از يك تن در دو بازه زمانى متفاوت، تأثير گذر زمان را از بدو بازآفرينى و توليد خاطره در ذهن تا گفت و نوشت آن در حين و عمل باز مى‌نمايد. معمولا گذر زمان به زيان خاطره مى‌انجامد؛ بدين معنا كه ياد و خاطره شخص -چنانچه مكتوب نشده باشد- رو به كم‌رنگى و فراموشى مى‌نهد». رئوفه رستمي درباره ايده نمايشگاهش مي‌گويد: «به‌طور كلي اگر بخواهم دليل تولد اين نمايشگاه را توضيح بدهم، خيلي دشوار است؛ اما من مدت‌ها درگير آناليزكردن فعل ديدن و به‌ياد‌آوردن آنچه ديده‌ام، بوده‌ام. مي‌توانم بگويم نطفه اين نمايشگاه بر اين اساس شكل گرفت. عقبه عكاسي خبري و مستندم خيلي مؤثر بود و هميشه به اين فكر مي‌كردم كه واقعيت‌ را تا چه حد مي‌توان واقعي نشان داد و حول‌و‌حوش اين كلمات مدام مي‌چرخيدم. پروژه‌هاي ديگري هم كه كار كردم، هميشه برايم مهم بود عكس‌هايي باشند كه بتوانم در ابعاد واقعي‌ آنها را ارائه كنم؛ اتفاقي كه در اين نمايشگاه محقق مي‌شد و هرچه جلوتر آمدم، براي من تجربه‌هايي بود كه زمان‌هايي در گالري بودم و تمركزم روي مكان بود. اين ايده براي من خيلي گسترده‌تر از مواجهه با يك مكان واحد در زمان‌هاي مختلف است. من تجربه‌هاي مكاني‌ام را در واقع در يك زمان واحد نشان می‌دهم. تلاشم بر اين بود که آنچه را فراموش كرده‌ام، دوباره مجسم كنم. خواستم تجربه تازه‌اي از راه‌رفتن در آن مكان را تداعي كنم؛ تجربه‌اي كه حتي براي خود من نیز تازه بود و خودم را جدا از مخاطبان نمايشگاه نمي‌بينم. در واقع المان‌هايي را كه در آن فضا در دوران مختلف وجود داشت، براي من مهم بود و در خاطرم مانده بود، به يك هم‌زماني رساندم. اين نمايشگاه حول‌و‌حوش دقيق‌ترديدن براي من شكل گرفت». رستمي درباره انتخاب متريال اين نمايشگاه عكس‌-چيدمان توضيح مي‌دهد: «همه كارها عكس هستند، ولي اين عكس‌ها روي متريال‌هاي مختلف چاپ شده‌اند». علي‌اصغر دشتي، كارگرداني كه سال‌ها رئوفه رستمي عكاس گروهش بوده است، در توصيف اين نمايشگاه مي‌گويد: «هرچه فكر كردم نتوانستم سرنخ ايده اين نمايشگاه رئوفه را در كارهاي قبلي او به شكل مستقيم پيدا كنم. او سال‌هاست عكاسي مي‌كند؛ هم مفصل عكاسي تئاتر و خبر كرده و هم چند نمايشگاه داشته است، حتي با ويدئو و عكس كارهايي كرده بود، اما ايده «زمان دوم» اصلا شبيه عكاسي كه پيش از اين مي‌شناختم، نبود. از او نبوغ عجيبي بروز كرده كه نويد يك آرتيست ايده‌پرداز و معاصر را مي‌دهد. «زمان دوم» در بدو ورود شوك خلأ را در شما ايجاد مي‌كند. شما در اتاق‌ها دنبال آثار آويزان به ديوار مي‌گرديد، خب برويد و دنبالش بگرديد». رئوفه رستمي در استيتمنت اين نمايشگاه نوشته است: «زمان دوم از كنار هم قراردادن تجربه‌هايي در حافظه‌ام از زمان‌های متفاوت كه در اين مكان گذرانده‌ام، شكل گرفته است؛ جابه‌جايي زماني-مكاني چيزها در ذهنم كه گاه به واقعيت نزديك مي‌شوند و گاهي از آن دور مي‌مانند. تكه‌هايي كه در نزديك‌ترين حالتشان به واقعيت، به حيات خود در زماني ديگر ادامه مي‌دهند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.