|

محمد عطريانفر:

تحت‌تأثير سازمان مجاهدين بودم

عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران با بیان اینکه سازمان مجاهدین خلق شورش علیه ایده مبارزاتی نهضت آزادی بود، گفت: در جوانی تحت‌تأثیر فعالیت‌های چریکی سازمان مجاهدین بودم. محمد عطريانفر در برنامه تلویزیونی «میدان انقلاب» در پاسخ به سؤالی درباره ارتباطش با سازمان مجاهدین خلق گفت: «باید بگویم که هیچ نسبت تشکیلاتی‌ای با سازمان نداشتم، اما تحت‌تأثیر نوع مراودات و مناسباتی که در آن مقطع زمانی داشتند، بودیم. در آن زمان فضای مبارزاتی دانشجویی بسیار تحت‌تأثیر فعالیت‌های چریکی بود و ما نیز تحت‌تأثیر این فرایند بودیم. علاوه‌براین دانشگاه صنعتی شریف که بنده دانش‌آموخته آن هستم، یکی از پایگاه‌های مهم جذب نیرو بود که سازمان مجاهدین با هدف جذب، برخی از نیروهای خود را از این دانشگاه انتخاب می‌کرد و از این جهت جوانی ما در متنی طی شد که سازمان مجاهدین دانشگاه را عرصه‌ای برای فعالیت‌های مبارزاتی سیاسی و پنهانی خود می‌دید و بی‌تردید ما نیز بی‌تأثیر از این فضا نبودیم». عطریانفر ادامه داد: «به تاریخ اولیه سازمان و بنیان‌گذاران آن؛ یعنی مرحوم حنیف‌نژاد، سعید محسن، بدیع‌زادگان، شریف‌واقفی و ... نگاه کنید و ببینید که چه می‌كردند. آنان جایگاه دانشگاهی داشتند و برگرفته از بستر تحرکات مذهبی عدالت‌گرا و ضد ظلم بودند. من به واسطه اصالت جغرافیایی، با مجید شریف‌واقفی از قبل آشنا بودم، البته یک اختلاف سنی پنج، شش‌ساله داشتیم، اما در شهر اصفهان مجموعه‌ای از دوستان بودند که در پوشش کلاس تفسیر قرآن فعالیت‌های سیاسی انجام می‌دادند؛ به اردو می‌رفتند، کتاب مبادله می‌کردند و در حوزه اخبار به‌روز می‌شدند. در چنین فضایی این جوانان رشد پیدا کردند و حسشان نوعی انتقام از نظام ستمشاهی و رسیدن به عدالت اجتماعی بود». او در ادامه گفت: «آن چیزی که می‌توانیم در اینجا مورد تأکید قرار دهیم این است که اگر شما بخواهید برای تحقق امری معقول عمل کنید باید هر عمل سیاسی و اجتماعی شما متکی بر یک نظریه و فلسفه باشد که توجیه آن عمل را به همراه داشته باشد. همچنین برای توفیق بیشتر آن فلسفه باید مبتنی‌بر فطرت و فضای جامعه باشد و افراد جامعه نقش‌آفرینان آن باشند. در حقیقت، برای تحقق این امر باید قائل به قبول و اقبال جامعه نسبت به آن موضوع باشیم. مشکلی که سازمان مجاهدین خلق پیدا کرد علیرغم اینکه بنیان‌گذاران اولیه آن ضد ظلم و عدالت‌گرا بودند، ازدست‌دادن همین مقبولیت عمومی بود؛ اینکه آیا می‌توانستند نظریه خود را فراگیر کنند من فکر می‌کنم که آنان در این زمینه دچار مشکل شده بودند». عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران در مورد تغییر رویکرد سازمان به مارکسیسم گفت: «هر فرایندی که به نسبت قدرت پیش می‌رود در کنار آن آرام‌آرام عارضه‌هایی نیز تشکیل می‌شود و یک فرایند جعلی نیز در کنار آن شکل می‌گیرد. از آنجا که اعضای سازمان مجاهدین به سمت کسب قدرت و مبارزه می‌رفتند، اولین عارضه نگران‌کننده‌ای که رهبران آن را به اسارت کشید، خودشیفتگی و بریدن از خلق بود. آنان تصور می‌کردند که از همه بهتر می‌فهمند، کادرهای همه‌جانبه هستند و همه باید آنان را به رسمیت بشناسند. این موضوع یکی از پاشنه‌آشیل‌هایی بود که سازمان را گرفتار کرد و قبل از سال‌های ۵۰ و ۵۱ به شکل خودشیفتگی در سازمان خود را نشان داد و پس از آن هم که همه‌چیز برهم خورد و به دلیل برخوردهای ساواک، نظام سازمان برهم ریخت، بنابراین خود را در قالب مبارزه مسلحانه نشان داد. در همین ایام افرادی وارد سازمان شدند که روحیه مبارزه وحشیانه داشته و نوعی نفوذ را برای برهم‌زدن معادلات بچه‌مذهبی‌ها اجرا می‌کردند. این موضوعات باعث شد که سرنوشت سازمان که در ابتدا با اخلاص رهبران آن تشکیل شده بود از بین برود». عطریانفر گفت: «تصویری که امروز سازمان از خود عرضه می‌کند به مراتب از دورانی که در ایران بود، ضعیف‌تر است و دلایل زیادی برای این موضوع وجود دارد. باور دارم که رویکرد اطلاعاتی نهادهای امنیتی ایران کاملا هوشمندانه، مدبرانه و قابل دفاع است. اکنون ۸۰ تا ۸۵ درصد از نیروهایی که آنان از ایران با خود بردند از سازمان بریده و به ایران برگشته‌اند. در حقیقت، نهاد اطلاعاتی ایران به‌گونه‌ای عمل کرده که بخش اعظمی از این نیروها به ایران برگشته‌اند. علاوه‌براین اساسا نسبت این سازمان با گذشته فرق کرده است. آنان اکنون یک فرقه هستند که ابزار دست قدرت‌های بزرگ قرار گرفته و هیچ نسبتی با مردم ایران ندارند. حتی نسل دوم و سوم آن که ریشه حیات خود با فیزیولوژیک سازمان گره خورده است، هیچ نسبتی با ادبیات تروریستی ندارند». وی خاطرنشان کرد: «در حقیقت با یک سازمان رو به انقراض طرف هستیم و شاید به یک معنا مرده باشد.. پرونده سازمان مجاهدین خلق روزی بسته شد که دستشان به سلاح رفت. ابعاد رهبران سازمان بسیار کوچک‌تر از آن است که بتوان آنان را به حساب آورد».

عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران با بیان اینکه سازمان مجاهدین خلق شورش علیه ایده مبارزاتی نهضت آزادی بود، گفت: در جوانی تحت‌تأثیر فعالیت‌های چریکی سازمان مجاهدین بودم. محمد عطريانفر در برنامه تلویزیونی «میدان انقلاب» در پاسخ به سؤالی درباره ارتباطش با سازمان مجاهدین خلق گفت: «باید بگویم که هیچ نسبت تشکیلاتی‌ای با سازمان نداشتم، اما تحت‌تأثیر نوع مراودات و مناسباتی که در آن مقطع زمانی داشتند، بودیم. در آن زمان فضای مبارزاتی دانشجویی بسیار تحت‌تأثیر فعالیت‌های چریکی بود و ما نیز تحت‌تأثیر این فرایند بودیم. علاوه‌براین دانشگاه صنعتی شریف که بنده دانش‌آموخته آن هستم، یکی از پایگاه‌های مهم جذب نیرو بود که سازمان مجاهدین با هدف جذب، برخی از نیروهای خود را از این دانشگاه انتخاب می‌کرد و از این جهت جوانی ما در متنی طی شد که سازمان مجاهدین دانشگاه را عرصه‌ای برای فعالیت‌های مبارزاتی سیاسی و پنهانی خود می‌دید و بی‌تردید ما نیز بی‌تأثیر از این فضا نبودیم». عطریانفر ادامه داد: «به تاریخ اولیه سازمان و بنیان‌گذاران آن؛ یعنی مرحوم حنیف‌نژاد، سعید محسن، بدیع‌زادگان، شریف‌واقفی و ... نگاه کنید و ببینید که چه می‌كردند. آنان جایگاه دانشگاهی داشتند و برگرفته از بستر تحرکات مذهبی عدالت‌گرا و ضد ظلم بودند. من به واسطه اصالت جغرافیایی، با مجید شریف‌واقفی از قبل آشنا بودم، البته یک اختلاف سنی پنج، شش‌ساله داشتیم، اما در شهر اصفهان مجموعه‌ای از دوستان بودند که در پوشش کلاس تفسیر قرآن فعالیت‌های سیاسی انجام می‌دادند؛ به اردو می‌رفتند، کتاب مبادله می‌کردند و در حوزه اخبار به‌روز می‌شدند. در چنین فضایی این جوانان رشد پیدا کردند و حسشان نوعی انتقام از نظام ستمشاهی و رسیدن به عدالت اجتماعی بود». او در ادامه گفت: «آن چیزی که می‌توانیم در اینجا مورد تأکید قرار دهیم این است که اگر شما بخواهید برای تحقق امری معقول عمل کنید باید هر عمل سیاسی و اجتماعی شما متکی بر یک نظریه و فلسفه باشد که توجیه آن عمل را به همراه داشته باشد. همچنین برای توفیق بیشتر آن فلسفه باید مبتنی‌بر فطرت و فضای جامعه باشد و افراد جامعه نقش‌آفرینان آن باشند. در حقیقت، برای تحقق این امر باید قائل به قبول و اقبال جامعه نسبت به آن موضوع باشیم. مشکلی که سازمان مجاهدین خلق پیدا کرد علیرغم اینکه بنیان‌گذاران اولیه آن ضد ظلم و عدالت‌گرا بودند، ازدست‌دادن همین مقبولیت عمومی بود؛ اینکه آیا می‌توانستند نظریه خود را فراگیر کنند من فکر می‌کنم که آنان در این زمینه دچار مشکل شده بودند». عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران در مورد تغییر رویکرد سازمان به مارکسیسم گفت: «هر فرایندی که به نسبت قدرت پیش می‌رود در کنار آن آرام‌آرام عارضه‌هایی نیز تشکیل می‌شود و یک فرایند جعلی نیز در کنار آن شکل می‌گیرد. از آنجا که اعضای سازمان مجاهدین به سمت کسب قدرت و مبارزه می‌رفتند، اولین عارضه نگران‌کننده‌ای که رهبران آن را به اسارت کشید، خودشیفتگی و بریدن از خلق بود. آنان تصور می‌کردند که از همه بهتر می‌فهمند، کادرهای همه‌جانبه هستند و همه باید آنان را به رسمیت بشناسند. این موضوع یکی از پاشنه‌آشیل‌هایی بود که سازمان را گرفتار کرد و قبل از سال‌های ۵۰ و ۵۱ به شکل خودشیفتگی در سازمان خود را نشان داد و پس از آن هم که همه‌چیز برهم خورد و به دلیل برخوردهای ساواک، نظام سازمان برهم ریخت، بنابراین خود را در قالب مبارزه مسلحانه نشان داد. در همین ایام افرادی وارد سازمان شدند که روحیه مبارزه وحشیانه داشته و نوعی نفوذ را برای برهم‌زدن معادلات بچه‌مذهبی‌ها اجرا می‌کردند. این موضوعات باعث شد که سرنوشت سازمان که در ابتدا با اخلاص رهبران آن تشکیل شده بود از بین برود». عطریانفر گفت: «تصویری که امروز سازمان از خود عرضه می‌کند به مراتب از دورانی که در ایران بود، ضعیف‌تر است و دلایل زیادی برای این موضوع وجود دارد. باور دارم که رویکرد اطلاعاتی نهادهای امنیتی ایران کاملا هوشمندانه، مدبرانه و قابل دفاع است. اکنون ۸۰ تا ۸۵ درصد از نیروهایی که آنان از ایران با خود بردند از سازمان بریده و به ایران برگشته‌اند. در حقیقت، نهاد اطلاعاتی ایران به‌گونه‌ای عمل کرده که بخش اعظمی از این نیروها به ایران برگشته‌اند. علاوه‌براین اساسا نسبت این سازمان با گذشته فرق کرده است. آنان اکنون یک فرقه هستند که ابزار دست قدرت‌های بزرگ قرار گرفته و هیچ نسبتی با مردم ایران ندارند. حتی نسل دوم و سوم آن که ریشه حیات خود با فیزیولوژیک سازمان گره خورده است، هیچ نسبتی با ادبیات تروریستی ندارند». وی خاطرنشان کرد: «در حقیقت با یک سازمان رو به انقراض طرف هستیم و شاید به یک معنا مرده باشد.. پرونده سازمان مجاهدین خلق روزی بسته شد که دستشان به سلاح رفت. ابعاد رهبران سازمان بسیار کوچک‌تر از آن است که بتوان آنان را به حساب آورد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.