آزمون سخت وزیر فرهنگ
پژمان موسوی
حدود دو هفته از طرح موضوع اعطای یارانههای میلیونی و رانتهای بیحساب و کتاب به روزنامهها و مجلات بینام و نشان میگذرد؛ موضوعی که به لحاظ اهمیت، آنچنان افکار عمومی و فعالان مطبوعاتی را تحت تأثیر قرار داد که بسیاری از افراد و تشکلهای صنفی در اظهارنظرها و بیانیههایی، از این موضوع انتقاد کرده و خواستار شفافیت و پاسخگویی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی و مسئول پخش این یارانهها شدند. صورتمسئله روشن است: این تخلف یا هر چه اسمش را بگذاریم، در زمان معاون مطبوعاتی فعلی روی نداده است و معاونت مطبوعاتی در حال حاضر باید پاسخگوی عملکرد کسانی باشد که این روزها گرچه همچنان در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هستند اما در معاونت مطبوعاتی حضور ندارند. البته انتظار ما از معاون مطبوعاتی فعلی چیزی بیشتر از یک توییتی بود که از قول وی منتشر شد و ایشان حداقل میتوانستند اطلاعات و مسائل بیشتری را با افکار عمومی در میان بگذارند اما هر چه هست، معاونت مطبوعاتی صلاح دیده است فعلا سکوت کند. این موضوع از دو حال خارج نیست: یا این سکوت از سرِ مصلحت است یا از سرِ استیصال. هر چه باشد، این سکوت بیش از این معنایی ندارد و اصحاب رسانه از معاونت مطبوعاتی انتظار دارد بیرودربایستی اگر تخلفی صورت گرفته که حتما هم گرفته است، مسائل را شفاف بیان کنند و بیش از این سکوت اختیار نکنند چراکه در این صورت شریک اعمال کسانی خواهد بود که زمانی تخلف کردهاند و اکنون با وجود ادعای شفافیت، حتی یک کلام در اینباره سخن نمیگویند.
اما همهچیز به همینجا خلاصه نشد؛ ابعاد گسترده تخلف صورتگرفته و اعتراض اهالی رسانه از یکسو و سکوت معاونت مطبوعاتی از سوی دیگر، شخص وزیر فرهنگ را مجاب یا شاید هم مجبور کرد چند روز قبل فردی را مسئول رسیدگی به این موضوع و مهلتی دوهفتهای را برای بررسی موضوع تعیین کند؛ دوهفتهای که چند روز دیگر به پایان میرسد و باید صبر کرد و دید گزارش منتشرشده تا چه حد مستقل و دور از فشارهای پیدا و پنهان خواهد بود و تا چه حد متأثر از آن. بگذریم از اینکه پرسشهای جناب وزیر در متنی که از ایشان خطاب به مسئول کمیته بررسی تخلف منتشر شد، بیشتر به فرم میپرداخت تا محتوا چراکه از نظر شکلی تخلف صورتگرفته بهسادگی میتواند درست و حتی قانونی جلوه کند و این محتوا و فلسفه بروزِ این تخلف است که باید محل پرسش باشد. هر چه هست، سخن من در این یادداشت با شخص وزیر فرهنگ است؛ وزیری که پاکدستیاش بر همگان روشن است و معلوم نیست از چه رو سرنوشت خود و آبروی وزارتخانهاش را در اختیار عدهای گذاشته است که جز به منافعِ خود و همکیشانشان نمیاندیشند و بهراحتی میتوانند اینچنین آزادانه و به دور از دغدغه، رانت
توزیع کنند.
جناب آقای صالحی! این روزها جنابعالی در مسیر آزمونی سخت قرار گرفتهاید؛ آزمونی که هم میتوانید از رهگذر آن اعتبار ازدسترفته را بازگردانید و هم میتوانید با سکوت و مصلحتاندیشی، امیدواران به اصلاح ساختارهای پوسیده و حذف افراد مسئلهدار را ناامید کنید. از صمیم قلب امیدوارم انتخابتان دومی نباشد و پاکی و راستی و پالودگی را به رفاقت و مصلحت ترجیح دهید و با پذیرش اشتباه و اصلاح ساختاری مسیرهای فسادزا، هم نامی نیک از خود بر جای بگذارید و هم یک بار برای همیشه امکان رانت و فساد را از وزارت متبوعتان بزدایید.
حدود دو هفته از طرح موضوع اعطای یارانههای میلیونی و رانتهای بیحساب و کتاب به روزنامهها و مجلات بینام و نشان میگذرد؛ موضوعی که به لحاظ اهمیت، آنچنان افکار عمومی و فعالان مطبوعاتی را تحت تأثیر قرار داد که بسیاری از افراد و تشکلهای صنفی در اظهارنظرها و بیانیههایی، از این موضوع انتقاد کرده و خواستار شفافیت و پاسخگویی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی و مسئول پخش این یارانهها شدند. صورتمسئله روشن است: این تخلف یا هر چه اسمش را بگذاریم، در زمان معاون مطبوعاتی فعلی روی نداده است و معاونت مطبوعاتی در حال حاضر باید پاسخگوی عملکرد کسانی باشد که این روزها گرچه همچنان در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هستند اما در معاونت مطبوعاتی حضور ندارند. البته انتظار ما از معاون مطبوعاتی فعلی چیزی بیشتر از یک توییتی بود که از قول وی منتشر شد و ایشان حداقل میتوانستند اطلاعات و مسائل بیشتری را با افکار عمومی در میان بگذارند اما هر چه هست، معاونت مطبوعاتی صلاح دیده است فعلا سکوت کند. این موضوع از دو حال خارج نیست: یا این سکوت از سرِ مصلحت است یا از سرِ استیصال. هر چه باشد، این سکوت بیش از این معنایی ندارد و اصحاب رسانه از معاونت مطبوعاتی انتظار دارد بیرودربایستی اگر تخلفی صورت گرفته که حتما هم گرفته است، مسائل را شفاف بیان کنند و بیش از این سکوت اختیار نکنند چراکه در این صورت شریک اعمال کسانی خواهد بود که زمانی تخلف کردهاند و اکنون با وجود ادعای شفافیت، حتی یک کلام در اینباره سخن نمیگویند.
اما همهچیز به همینجا خلاصه نشد؛ ابعاد گسترده تخلف صورتگرفته و اعتراض اهالی رسانه از یکسو و سکوت معاونت مطبوعاتی از سوی دیگر، شخص وزیر فرهنگ را مجاب یا شاید هم مجبور کرد چند روز قبل فردی را مسئول رسیدگی به این موضوع و مهلتی دوهفتهای را برای بررسی موضوع تعیین کند؛ دوهفتهای که چند روز دیگر به پایان میرسد و باید صبر کرد و دید گزارش منتشرشده تا چه حد مستقل و دور از فشارهای پیدا و پنهان خواهد بود و تا چه حد متأثر از آن. بگذریم از اینکه پرسشهای جناب وزیر در متنی که از ایشان خطاب به مسئول کمیته بررسی تخلف منتشر شد، بیشتر به فرم میپرداخت تا محتوا چراکه از نظر شکلی تخلف صورتگرفته بهسادگی میتواند درست و حتی قانونی جلوه کند و این محتوا و فلسفه بروزِ این تخلف است که باید محل پرسش باشد. هر چه هست، سخن من در این یادداشت با شخص وزیر فرهنگ است؛ وزیری که پاکدستیاش بر همگان روشن است و معلوم نیست از چه رو سرنوشت خود و آبروی وزارتخانهاش را در اختیار عدهای گذاشته است که جز به منافعِ خود و همکیشانشان نمیاندیشند و بهراحتی میتوانند اینچنین آزادانه و به دور از دغدغه، رانت
توزیع کنند.
جناب آقای صالحی! این روزها جنابعالی در مسیر آزمونی سخت قرار گرفتهاید؛ آزمونی که هم میتوانید از رهگذر آن اعتبار ازدسترفته را بازگردانید و هم میتوانید با سکوت و مصلحتاندیشی، امیدواران به اصلاح ساختارهای پوسیده و حذف افراد مسئلهدار را ناامید کنید. از صمیم قلب امیدوارم انتخابتان دومی نباشد و پاکی و راستی و پالودگی را به رفاقت و مصلحت ترجیح دهید و با پذیرش اشتباه و اصلاح ساختاری مسیرهای فسادزا، هم نامی نیک از خود بر جای بگذارید و هم یک بار برای همیشه امکان رانت و فساد را از وزارت متبوعتان بزدایید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.